II SA 2199/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA Stanisław Gronowski, Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska (spr.), Asesor WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2004 r. sprawy ze skargi L. M. i J. B. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2002r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia znaku towarowego 1. oddala skargę J. B. 2. uchyla zaskarżoną decyzję w części uzasadnienia, w zakresie nieuwzględnienia jako podstawy prawnej unieważnienia znaku towarowego art.8 ust.1 ustawy z 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych 3. uchyla zaskarżoną decyzję w części nieuwzględniającej wniosku L. M. o zwrot kosztów postępowania przed Urzędem Patentowym 4. zasądza od Urzędu Patentowego RP na rzecz L. M. kwotę 700,00zł /siedemset zł/ tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 1987r. Urząd Patentowy RP dokonał rejestracji znaku towarowego słowno-obrazowego POLONAISE na rzecz L. M. z pierwszeństwem od [...] lutego 1986r. dla towarów w klasie 29 – przetwory owocowo warzywne. Znak stanowił czarny pasek z charakterystycznym podkrojem, z umieszczonym na nim białymi, drukowanymi czcionkami napisem POLONAISE. Znak zarejestrowano za numerem [...]. Ochronę znaku zastrzeżono we wszystkich kolorach. Ochrona ta przedłużona jest obecnie do [...] lutego 2006r. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 1998r. Z. W. J. B. wystąpił o zarejestrowanie na jego rzecz znaku barwnego, słowno-graficznego POLONEZ. W górnej części znaku na niebieskim tle, widniało białe słowo POLONEZ, pod nim na białym tle rysunek biało-czarno-czerwonego chrzanu z zielonymi listkami, pod rysunkiem słowa WALDI-BEN, oraz znak w postaci czerwono-żółtej tarczy z białymi literami JB, po bokach tarczy stylizowane skrzydła i głowy ptaków czarno-białe i cyfry 1982. Na załączonej odbitce znaku widać, że niebieskie tło, na którym umieszczony jest napis POLONEZ stanowi pasek z charakterystycznym podkrojem. Znak miał zostać zarejestrowany dla towarów w klasie 29: przetwory warzywne. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2001r. nr [...] Urząd Patentowy RP dokonał rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego Polonez na rzecz J. B. Z. z pierwszeństwem od [...] czerwca 1998r. dla towarów w klasie 29 – przetwory owocowo warzywne z zastrzeżeniem kolorów niebieskiego, białego, czerwonego, zielonego, żółtego i czarnego. Znak został zarejestrowany za numerem [...]. Z karty badań wynika, że Urząd Patentowy nie odnalazł znaku POLONAISE i nie porównywał go z nowo zarejestrowanym znakiem POLONEZ. Pozwem z dnia [...] listopada 1998r. L. M. wystąpił przeciwko J.B. do Sądu Okręgowego w L. o naruszenie prawa do znaku towarowego POLONAISE. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 1999r. sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w L zakazał J. B. naruszania prawa do zarejestrowanego na rzecz L. M. znaku towarowego POLONAISE. Nakazał zaniechanie nakładania znaku POLONEZ na chrzan tarty, wprowadzania do obrotu towarów oznaczonych znakiem POLONEZ oraz osunięcie nałożonego znaku towarowego POLONEZ ze wszystkich towarów znajdujących się w dyspozycji pozwanego. Wnioskiem z dnia [...] października 2001r. L. M. wystąpił do Urzędu Patentowego RP o unieważnienie świadectwa ochronnego nr [...] na znak towarowy POLONEZ, w klasie 29, zarejestrowany na rzecz J. B. Powoływał się na art.122, art.132 ust.2 i art.256 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej oraz Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 sierpnia 2001r. w sprawie postępowania spornego przed Urzędem Patentowym. W uzasadnieniu powołał się na wskazany wyżej wyrok Sądu Okręgowego oraz na łudzące podobieństwo znaków. Dołączył etykiety dla chrzanu produkowanego przez siebie i J. B. W kolejnym piśmie wywodził, że J. B. w procesie rejestracyjnym działał w złej wierze, gdyż wiedział o wyroku zakazującym mu używania znaku POLONEZ. Dołączył opinię Wojewódzkiego Klubu Techniki i Racjonalizacji w T. z [...] listopada 1998r. z której wynika, że porównując opakowania chrzanu obu producentów przeciętny nabywca odczyta je jako tożsame, ponieważ identyczna jest większość elementów obu opakowań i rozmieszczenie istotnych, rzucających się w oczy elementów etykietki. Te podobieństwa, wedle opinii, wprowadzają nabywców w błąd co do pochodzenia towaru i wywołują u nich błędne przeświadczenie, że towar pochodzi od L. M. Wnioskodawca dołączył też opinię z [...] Klubu Techniki i Racjonalizacji z [...] października 2001r., w myśl której znak [...]/J. B./ jest podobny do zarejestrowanego wcześniej znaku [...] /L. M./ w takim stopniu, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzić w błąd odbiorców co do pochodzenia towaru. W szczególności taka sama jest szata graficzna etykiety chrzanu i rozmieszczenie na niej poszczególnych elementów grafiki i tekstu. W opinii tej podniesiono także, że różnica między napisem POLONEZ i POLONAISE jest niedostrzegalna wizualnie i identyczna brzmieniowo. Opinia uznawała praktykę stosowaną przez J. B. jako świadome i umyślne dążenie do wywołania u klientów wrażenia, że jego produkt pochodzi od renomowanej firmy L. M. J. B. przedstawił opinię prawną Kancelarii Prawa Patentowego, Gospodarczego i Konkurencji [...] sporządzoną w grudniu 2001r. Zdaniem tego opiniodawcy znaki nie są podobne w warstwie fonetycznej, gdyż przy słabej znajomości języków obcych, przeciętny konsument czyta słowo Polonaise zgodnie z pisownią, co brzmi zupełnie inaczej niż Polonez. Znaki nie są też podobne w wersji wizualnej, gdyż znak POLONEZ zawiera szereg dodatkowych charakterystycznych elementów. Znaki nie są również podobne w warstwie znaczeniowej, gdyż POLONAISE znaczy "polski" i oznacza miejsce pochodzenia towaru, a POLONEZ oznacza taniec i słowo to w przypadku przetworów warzywnych stanowi element fantazyjny. Na pierwszej rozprawie przed Urzędem Patentowym pełnomocnik wnioskodawcy rozszerzył podstawę prawną wniosku o unieważnienie o art. 8 ust.1 i art. 9 ust.1 p.1 i 2 ustawy o znakach towarowych z dnia 31 stycznia 1985r. /Dz.U. nr 5 z 1985r. poz.17/ i podnosił złą wiarę uczestnika, którą utożsamiał ze sprzecznością z zasadami współżycia społecznego i rzetelności kupieckiej. Uczestnik wniósł wówczas o odroczenie rozprawy w związku z rozszerzeniem podstawy prawnej wniosku. Przed drugą rozprawą wnioskodawca przedstawił również opinię prawną prof. M. K., który podkreślił, że w świetle wyroku Sądu Okręgowego w L. zakazującego J. B. używania znaku towarowego POLONEZ, decyzja Urzędu Patentowego o rejestracji znaku towarowego POLONEZ jest bezprawna, a aktywność J. B. polegająca na oznaczaniu swych wyrobów znakiem POLONEZ narusza prawa L. M. z rejestracji znaku POLONAISE i jest działaniem w złej wierze w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Decyzją z dnia [...] marca 2002r. nr [...] Urząd Patentowy RP Wydział Spraw Spornych powołując się na art. 9 ust.1 p.1 ustawy o znakach towarowych z 31 stycznia 1985r. w związku z art.315 ust.3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r.Prawo własności przemysłowej /Dz.U. 49 z 2000r. poz. 508/ unieważnił znak towarowy POLONEZ "WALDI-BEN" J. B. [...], nr [...] i zasądził od J. B. na rzecz L. M. kwotę 1.824 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Urząd Patentowy wyjaśnił, że z akt nie wynika, aby Urząd w dacie rejestracji znaku POLONEZ znał wyrok Sądu Okręgowego w L. Podniósł, że wnioskodawca nie udowodnił, iż znak POLONAISE jest powszechnie znany, a fakt że cieszy się pewną renomą w skali regionalnej nie świadczy o tym, iż jest on powszechnie znany. Brak więc uzasadnienia do zastosowania art. 9 ust.1 p.2 ustawy o znakach towarowych /dalej u.z.t./ jako podstawy prawnej unieważnienia prawa z rejestracji. Urząd, uznał że brak uzasadnienia do unieważnienia znaku w oparciu o art.8 p.1 u.z.t., gdyż rejestracja nie była sprzeczna z prawem ani zasadami współżycia społecznego. Urząd podkreślił, że doktryna i orzecznictwo są zgodne, iż oceny znaku w świetle art.8 p.1 u.z.t. tj. z punktu widzenia zgodności z zasadami współżycia społecznego dokonuje się biorąc pod uwagę datę zgłoszenia znaku do rejestracji. Zatem wszelkie działania zgłaszającego znak, które nastąpiły po tej dacie nie mają znaczenia dla oceny znaku i postępowania zgłaszającego w świetle art.8p.1 u.z.t. Tak więc ani wyrok sądowy zapadły po tej dacie, ani złożenie w dniu [...] sierpnia 2001r. zamówienia na nakrętki do słoików twist off o wyglądzie podobnym do nakrętek wnioskodawcy, nie mogły mieć wpływu na ocenę rzetelności kupieckiej uprawnionego ze znaku [...] J. B. Urząd podkreślił, że w dacie zgłoszenia znaku [...] do rejestracji, tj. [...].VI.98 r. uprawniony z tego znaku najprawdopodobniej znał co najmniej etykietę zawierającą znak [...], lecz mógł mniemać, że jeśli zmieni słowo POLONAISE na POLONEZ, doda wizerunek korzenia chrzanu, logo i nazwę firmy oraz własne imię i nazwisko, to takie zmiany wystarczą do tego, aby uzyskać ochronę nie narażając się przy tym na zarzut nieuczciwej konkurencji. Jeśli Urząd przy badaniu pominął w tej samej klasie znak ze słowem POLONAISE, to trudno zarzucać uprawnionemu ze znaku POLONEZ, że przez fakt zgłoszenia swojego znaku do rejestracji, naruszył zasady współżycia społecznego rozumiane tutaj jako dobre kupieckie obyczaje, zważywszy, że renomowana kancelaria patentowa /[...]/ również nie dopatrzyła się podobieństwa między porównywanymi znakami. Urząd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia art.9 ust.1 pkt. 1 u.z.t. tj. podobieństwo znaku w takim stopniu do znaku towarowego już zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, dla towarów tego samego rodzaju, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mogłoby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Towary stron są jednorodzajowe w klasie 29. Dominującym elementem porównywanych znaków są słowa POLONAISE/POLONEZ wykonane dużymi białymi drukowanymi literami umieszczonymi na pasku/wstędze z wycięciem w dolnej części paska. W znaku [...] pasek jest koloru czarnego, w [...] koloru niebieskiego/granatowego. W podaniu o rejestrację znaku [...] zgłaszający żądał zastrzeżenia znaku we wszystkich kolorach i taką rejestrację uzyskał, co stanowi oczywisty błąd Urzędu. W zarządzeniu Prezesa Urzędu Patentowego PRL z dnia . 20.VI.1985r. w sprawie ochrony znaków towarowych /M.P. z dnia 18.VII.85 r. nr 18 poz. 143/ widnieje wyraźny zapis: § 4 ust. 2 pkt 4: "jeżeli znak jest kompozycją kolorystyczną lub zastrzeżono wybrane kolory dla zgłoszonego znaku - należy je wymienić z jednoczesnym wskazaniem JAKICH ELEMENTÓW DOTYCZĄ". Urząd uznał, że jedyną sensowną (jak się wydaje) interpretacją decyzji Urzędu jest przyjęcie stanowiska, iż znak [...] został zarejestrowany albo jako znak czarno-biały (czarne tło paska, białe litery) albo, że kolorów w ogóle nie zastrzeżono. Znaki [...]i [...]są do siebie podobne (ze względu na dominujące w obu znakach słowa POLONAISE i POLONEZ w płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Wizualnie ze względu na kształt i kolor liter oraz kształt paska/wstęgi, na którym zostały umieszczone napisy POLONAISE/ POLONEZ. Fonetycznie są podobne w całości lub w części. W całości np. w przypadku reklamy radiowej i w części, w odniesieniu do osób nie potrafiących wymówić poprawnie słowa polonaise. Znaczeniowo są podobne, bo polonaise po angielsku, niemiecku i francusku to taniec polonez, a dodatkowo w j. francuskim polonaise znaczy "polski". Urząd podkreślił, że oceniając podobieństwo znaków należy mieć na względzie, iż są one nakładane na towary dla nieograniczonego kręgu odbiorców. Masowy odbiorca przetworów owocowo-warzywnych postrzega znaki jako całość i w pamięci koduje dominujące elementy znaków z pominięciem szczegółów. Taki odbiorca przy zakupie nie będzie na ogół analizował znaczenia słów POLONAISE/ POLONEZ i może mniemać, że oba towary pochodzą od tego samego producenta. Reasumując Urząd uznał, że znaki [...] i [...]są do siebie podobne w rozumieniu przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Uzasadniając zwrot kosztów Urząd powołał art.256 ust.2 pwp i art.98 kpc i wskazał, że stronie, która wygrała proces należy się zwrot kosztów postępowania od strony przeciwnej. Na koszty te składają się: a) przyjęcie pełnomocnictwa przez rzecznika patentowego - 684 zł b) stawiennictwo rzecznika patentowego na rozprawie - 1.140 zł razem: 684 zł + 1.140 zł = 1.824 zł (jeden tysiąc osiemset dwadzieścia cztery zł). Powyższą decyzję Urzędu Patentowego zaskarżyli do NSA wnioskodawca L. M. i uczestnik postępowania J. B. L. M. zaskarżył decyzję w części w jakiej odmawia ona unieważnienia prawa z rejestracji również w oparciu o art.315 ust. 3 prawa własności przemysłowej w związku z art. 8 p.1 u.z.t. oraz w części dotyczącej kosztów postępowania. Zarzucał naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy i wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jedynie w zakresie powyższej odmowy. Zarzucał również naruszenie przepisów postępowania przy zasądzaniu kosztów tj. art.256 p.2 pwp. w związku z art. 98 kpc oraz w związku z poz. I p.1 i poz. III p.7 uchwały Krajowej Rady Rzeczników Patentowych z dnia 6 września 2000r. w sprawie minimalnych stawek za czynności rzeczników patentowych stosowanych w obrocie krajowym. W uzasadnieniu skargi podnosił, że data zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji ma istotne znaczenie dla oceny tzw. względnych przesłanek rejestrowalności, nie ma natomiast zastosowania do bezwzględnych przesłanek, których oceny można dokonywać do daty rejestracji. Wobec tego dokonanie przez zgłaszającego J. B. opłat za pierwszy okres rejestracji, w momencie posiadania przez niego wiedzy o istnieniu prawomocnego wyroku zakazującego posługiwania się znakiem POLONEZ, miało za cel dalsze kontynuowanie naruszeń i było niedopuszczalne z punktu widzenia art. 8 p.1 u.z.t. Gdy chodzi o koszty postępowania podnosił, że Urząd nie zasądził na jego rzecz zwrotu opłaty od wniosku o unieważnienie w wysokości 200zł oraz koszów zastępstwa procesowego przez rzecznika patentowego na drugiej rozprawie przed Urzędem Patentowym w wysokości 760zł, zgodnie ze wskazaną wyżej Uchwałą Krajowej Rady Rzeczników Patentowych. W odpowiedzi na tę skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że wyrok sądowy dotyczył etykiet a nie znaków towarowych. W kwestii kosztów postępowania Urząd podniósł, że stawki kosztów wg uchwały Krajowej Rady Rzeczników Patentowych przyjmowane są do rozliczania kosztów jedynie zwyczajowo, gdyż Urząd Patentowy nie jest związany uchwałą Rady, a obecnie w braku rozporządzenia regulującego wysokość kosztów zastępstwa przez rzeczników patentowych stosuje się odpowiednio rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 12 grudnia 1997r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych /Dz.U. nr 154 z 1997r. poz. 1013/, które ustanawiają w sprawach o ochronę dóbr osobistych praw autorskich i wynalazczości stawkę minimalną 300 zł. Podniósł też, że w sprawie niniejszej Urząd zastosował stawki przewidziane uchwałą, a uchwała wśród kosztów nie zawiera opłaty za wniosek o unieważnienie. Urząd uznał też, że rozszerzając podstawy wniosku na pierwszej rozprawie skarżący spowodował konieczność odroczenia rozprawy, a zatem to jego niestaranne działanie spowodowało koszty drugiej rozprawy, więc zwrot ich mu nie przysługuje. J.B. w skardze wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania. Zwracał uwagę, że w dacie zgłoszenia wniosku o rejestrację w Urzędzie Patentowym nie było jeszcze sporu między stronami. Podnosił, że podobieństwo dotyczy etykiet a nie znaku, zaś przeszkodą do rejestracji może być wyłącznie podobieństwo znaków towarowych. Zdaniem skarżącego znak POLONAISE wskazuje wyłącznie na pochodzenie towaru, zaś słowo POLONEZ oznacza taniec, a więc w warstwie znaczeniowej znaki nie są podobne. Znak wnioskodawcy jest czarno-biały zaś znak uczestnika barwny i zawierający korzeń chrzanu jako ważny element znaku. Podniósł również, że skoro w toku badań ekspert Urzędu Patentowego nie dostrzegł podobieństwa znaków, to widać podobieństwa nie było. W odpowiedzi na skargę J. B. Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie. Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawa podlega obecnie rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Na rozprawie Sąd połączył obie skargi do wspólnego rozpoznania pod sygnaturą 6 II SA 2199/02. Pełnomocnik L. M. złożył do akt wyrok Sądu Rejonowego w W. Wydział [...] sygn.akt [...] z uzasadnieniem, z którego wynika, że dłużnik J. B. nie stosuje się do zakazów wynikających z wyroku Sądu Okręgowego w L. i wprowadza do obrotu towary opatrzone znakiem towarowym POLONEZ. Złożył też wyrok Sądu Okręgowego w L. sygn. akt [...] oddalający powództwo J. B. przeciwko L. M. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności /wyroku Sądu Okręgowego w L. z [...] września 1999r. [...] oraz wyrok Sądu Rejonowego w W. Wydział [...] z dnia [...] czerwca 2003r. sygn. akt. [...] skazujący J. B. za czyny z art.244 kk w zw. z art.12 kk, z art.305 ust.1 pwp, i z art. 24 ustawy z 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji /Dz.U.47 z 1993r. poz. 211/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Rozważając skargę wnioskodawcy, najpierw należy odpowiedzieć na pytanie czy dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji w tej tylko części, w której dotyczy ona niepowołania przez Urząd jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia przepisów, których zastosowania domagał się wnioskodawca w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie co do zasady jest zgodne z wnioskiem. Na pytanie to należy odpowiedzieć twierdząco. Decyzja administracyjna zgodnie z art.107 § 1 i 3 KPA składa się z wielu koniecznych elementów. Tymi elementami są m.in. powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzasadnienie zastosowanej podstawy prawnej. Częścią uzasadnienia jest wskazanie dlaczego zastały zastosowane konkretne przepisy prawa oraz wskazanie dlaczego inne przepisy, powołane przez wnioskodawcę, nie zostały zastosowane. W sprawach o unieważnienie znaku towarowego Urząd Patentowy nie działa z urzędu i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę, w tym znaczeniu, że nie może z własnej inicjatywy zastosować innej podstawy prawnej unieważnienia niż wskazana przez stronę. W sytuacji, gdy pominięcie przez Urząd jednej z wielu wskazanych przez stronę podstaw prawnych nie zostanie zaskarżone, a druga strona zaskarża do Sądu Administracyjnego całość decyzji, Sąd kontroluje jedynie czy decyzja jest prawidłowa w świetle zastosowanej podstawy prawnej. W przypadku wadliwości rozstrzygnięcia Urzędu w świetle tej jednej podstawy, o ile nie został zaskarżony brak zastosowania drugiej podstawy prawnej, nie ma już możliwości skontrolowania, czy niezastosowanie drugiej, pominiętej podstawy prawnej było słuszne. Może to doprowadzić nawet do uchylenia zasadniczo prawidłowej decyzji. Ze wskazanych względów należy uznać, że pominięcie przepisów prawa, których zastosowania domaga się wnioskodawca może być przedmiotem zaskarżenia a zatem dopuszczalne jest zaskarżenie do Sądu Administracyjnego odmowy zastosowania jednej z wielu wskazanych podstaw rozstrzygnięcia, gdyż może to stanowić naruszenie prawa i mieć istotne znaczenie dla strony. W sprawie niniejszej w osnowie decyzji Urząd nie powołał art. 8 ust.1 pzt, a w uzasadnieniu wyjaśnił, dlaczego nie zastosował tej podstawy prawnej przy wydawaniu rozstrzygnięcia. W tej części orzeczenie jest nieprawidłowe. Wniosek o rejestrację znaku POLONEZ został złożony [...] kwietnia 1998r., wyrok zakazujący używania znaku POLONEZ na towarach zapadł [...] września 1999r. zaś rejestracja została dokonana [...] kwietnia 2001r. Od daty wyroku tj. od [...] września 1999r. używanie znaku POLONEZ było bezprawne. J. B. wiedząc, że nie wolno mu używać znaku towarowego POLONEZ, popierał wniosek o jego rejestrację. Należy uznać, że w tej sytuacji rejestracja znaku, którego używanie jest zakazane prawomocnym wyrokiem sądowym, jest sprzeczna z prawem i zasadami współżycia społecznego. Prawdą jest, że przy badaniu zgodności zgłaszanego znaku z zasadami współżycia społecznego brane są pod uwagę jego elementy treściowe. Doktryna jednak dopuszcza sytuacje, kiedy wyjątkowo mogą być brane pod uwagę inne okoliczności. Należy wówczas uwzględnić element zachowania się zgłaszającego i odmówić rejestracji, kiedy zgłoszenie znaku towarowego jest w swoim całokształcie nieuczciwe. Urząd Patentowy powinien wówczas w postępowaniu rejestrowym lub w postępowaniu o unieważnienie znaku ocenić kontekst sytuacji i stwierdzić naganność postępowania zgłaszającego /por. T. Żyznowski "Znak towarowy i jego zdolność rejestrowa" Radca Prawny nr 1 i 2 z 1995r. i R. Skubisz "Prawo znaków towarowych. Komentarz" W. Pr. Warszawa 1997r. s. 71 i 74/. W sprawie niniejszej uczestnik, wykorzystując niewiedzę Urzędu Patentowego o zapadłym wyroku, świadomie doprowadził do zarejestrowania na jego rzecz znaku towarowego, którego zgodnie z prawomocnym wyrokiem nie wolno mu było używać. Należy uznać, że zatajenie istnienia wyroku przez Urzędem i popieranie wniosku o rejestrację w tej sytuacji było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i stanowiło naruszenie zasad uczciwości kupieckiej o jakiej mowa w art.3 ust.1.ustawy z dnia 8 czerwca 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Prawomocny wyrok Sądu Okręgowego zakazujący uczestnikowi używania znaku POLONEZ jest zasadniczym elementem stanu faktycznego i prawnego w sprawie niniejszej. Sąd zakazując uczestnikowi używania znaku POLONEZ wypowiedział się jednocześnie pośrednio na temat podobieństwa znaków. Przesłanką ustanowienia zakazu używania znaku jest bowiem, zgodnie z art.19 u.z.t., jego podobieństwo do znaku zarejestrowanego, które stwarza niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów. Urząd nie ma racji twierdząc, że wyrok dotyczył etykiet, gdyż z treści pozwu i wyroku wynika, iż chodzi o znak towarowy POLONEZ. Urząd nie ma też racji twierdząc, że wszystko co wydarzy się po dacie zgłoszenia znaku do rejestracji pozostaje bez wpływu na istnienie przesłanek rejestracji. Bezwzględne przesłanki rejestracji, do których należy zgodność rejestracji z zasadami współżycia społecznego, muszą istnieć właśnie w dacie rejestracji a ich brak powinien skutkować odmową rejestracji. W sprawie niniejszej można przypuszczać, że gdyby Urząd wiedział o wyroku, odnalazłby w swych rejestrach znak POLONAISE, porównałby oba znaki i podjął prawidłową decyzję. Tak więc Sąd stoi na stanowisku, że rejestracja znaku towarowego POLONEZ na rzecz uczestnika, która stoi w sprzeczności z prawomocnym wyrokiem sądowym, stoi też w sprzeczności z obowiązującym prawem i zasadami współżycia społecznego. Stąd ta podstawa prawna rozstrzygnięcia powinna zostać powołana w osnowie i uzasadnieniu decyzji obok podstawy z art.9 ust.1 p.1 u.z.t. Nieprawidłowe jest także rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Zgodnie z zasadą zwartą w stosowanych odpowiednio w kwestii kosztów postępowania przepisach kpc, strona przegrywająca obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony /art.98 § 1kpc/. Zgodnie z art.98 § 3 kpc do niezbędnych kosztów zalicza się koszty sądowe oraz wynagrodzenie jednego adwokata, nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Opłata od wniosku w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym jest odpowiednikiem kosztów sądowych w postępowaniu przed sądem, a jej uiszczenie warunkuje przeprowadzenie postępowania przez Urząd. Odpowiednie zastosowanie przepisów kpc powoduje, że wniosek o zasądzenie kosztów obejmuje również koszt poniesiony z tytułu tej opłaty jako odpowiednik kosztów sądowych. Pominięcie w orzeczeniu o kosztach zwrotu tej opłaty na rzecz wygrywającego jest więc nieprawidłowe. Nieprawidłowe jest też uznanie, że rozszerzenie na rozprawie podstawy prawnej wniosku stanowi postępowanie niesumienne i oczywiście niewłaściwe o jakim mowa w art.103 § 1 kpc. Rozprawa przed Urzędem Patentowym jest istotnym elementem postępowania, a nie fikcją. Strony mogą więc, zważywszy, że chodzi o postępowanie sporne, nawet stosować pewną taktykę procesową, prezentując na niej swoje stanowiska. W żadnym razie więc takie postępowanie strony, które powoduje konieczność zajęcia stanowiska przez stronę przeciwną, nie może być traktowane jako działanie zawinione powodujące obowiązek zwrotu kosztów odroczonej rozprawy. Wygrywającemu sprawę należy się więc zwrot pełnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa na drugiej rozprawie. Jako podstawę prawną ustalenia kosztów zastępstwa przez rzecznika patentowego w postępowaniu patentowym, wobec braku w dacie rozstrzygnięcia przepisów, które normowałyby tę kwestię, należało zastosować te przepisy, które są najbliższe rzeczywistym wydatkom poniesionym przez stronę w postępowaniu przed Urzędem Patentowym. Urząd oczywiście nie jest związany uchwałą Krajowej Rady Rzeczników Patentowych w kwestii wysokości zasądzanych kosztów, ale trafnie w swej praktyce przyjął, że skoro według tych stawek rzecznicy pobierają wynagrodzenie za swą pracę, to żądanie zwrotu kosztów, póki nie wydano stosownych przepisów, może opierać się na tych stawkach. Stawki koszów adwokackich, z uwagi na inną specyfikę zawodu, są bardziej odległe od rzeczywiście poniesionych przez stronę kosztów zastępstwa przez rzecznika patentowego, niż stawki ustalone przez Krajową Radę Rzeczników Patentowych. Tak więc zastosowanie w sprawie niniejszej stawek uchwalonych przez Krajową Radę Rzeczników Patentowych należy uznać za prawidłowe. Ze wskazanych wyżej względów, odnośnie skargi L. M., na podstawie art. 145 § 1 p.1 lit.a i lit.c ustawy z dnia 39 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji . Skargę J. B. Sąd uznał za bezzasadną. Oprócz wskazanych wyżej względów uzasadniających unieważnienie znaku POLONEZ, Sąd uznał za słuszny pogląd Urzędu Patentowego na temat podobieństwa znaków, które uzasadnia unieważnienie znaku POLONEZ na podstawie art.9 ust.1 p.1 uzt. Zdaniem Sądu elementem zasadniczym obu znaków jest biały napis na ciemnym tle z charakterystycznym podkrojem. Jest to element, który w pierwszym rzędzie, skupia na sobie uwagę przeciętnego odbiorcy. Ten element w obu znakach jest tak łudząco podobny, że trzeba bacznie skupić uwagę, aby odróżnić oba znaki. Żadne elementy fonetyczne, znaczeniowe i wizualne nie zmieniają dominującego pierwszego wrażenia identyczności znaków. W tym stanie rzeczy istnieje niebezpieczeństwo pomyłki ze strony przeciętnego odbiorcy co do pochodzenia towaru, a to uzasadnia unieważnienie znaku POLONEZ również w oparciu o art. 9 ust.1 p.1 u.z.t. Ze wskazanych wyżej względów, co do skargi J. B., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 39 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji. Zważywszy że z zaskarżonymi decyzjami nie wiąże się bezpośrednio kwestia ich wykonalności, bezprzedmiotowe jest orzekanie o wykonalności w trybie art. 152 p.p.s.a.