II SA 223/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska, Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki, NSA Anna Robotowska (spraw), Protokolant Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2004 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. po rozpatrzeniu wniosku Pana J. M. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2002r. Nr [...], cofającą przedsiębiorcy koncesję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2001r. NR [...] na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. W uzasadnieniu podano, że decyzją z dnia [...] października 2002r. [...], cofnięto Panu J. M., zam. [...] W., ul. [...][...], koncesję z dnia [...] lipca 2001r. Nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Powodem powyższej decyzji było stwierdzenie, że w wyniku przeprowadzonej kontroli prowadzenia działalności z naruszeniem art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia, polegającej na niepowiadomieniu organu koncesyjnego o podjęciu działalności gospodarczej oraz stwierdzenie faktu nieprowadzenia przez przedsiębiorcę dokumentacji określonej w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania (Dz.U. Nr 69, poz. 458), co stanowi niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia. Powyższe uchybienia, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. b tejże ustawy, są podstawą obligatoryjnego cofnięcia koncesji. Nadto stwierdzone uchybienie obowiązkowi poinformowania organu koncesyjnego o zmianie okoliczności faktycznych zawartych w koncesji, wynikającemu z art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia oraz naruszenie art. 11 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej poprzez nieoznaczenie miejsca wykonywania działalności gospodarczej. Ze względu na wielość powyższych uchybień świadczących o braku koniecznej wiedzy przedsiębiorcy w zakresie ciążących na nim obowiązków wynikających z ustawy o ochronie osób i mienia, organ koncesyjny postawił przedsiębiorcy zarzut utraty zdolności należytego prowadzenia działalności gospodarczej, co w świetle art. 22 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, może stanowić podstawę do cofnięcia koncesji. W ocenie organu podniesione przez stronę zarzuty we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie są zasadne. Twierdzenie przedsiębiorcy, iż prowadził dokumentację wymaganą przepisem stoją w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Okoliczność, że pracownicy realizujący umowy zawierane prze skarżącego byli zatrudnieni przez spółkę F. nie zmienia faktu, iż koncesjonariusz jest zobowiązany do prowadzenia wykazu pracowników wykonujących zadania ochrony na jego rzecz. W skardze na powyższą decyzję strona domagała się stwierdzenia jej nieważności, gdyż w ocenie przedsiębiorcy została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego art. 22 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ochronie osób i mienia, albowiem ujawnione nieprawidłowości nie dają podstawy do cofnięcia koncesji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty faktyczne i prawne jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, któremu powyższa skarga została przekazana do rozpoznania, zgodnie z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zważył co następuje: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia, która weszła w życie w ciągu sześciu miesięcy od daty jej ogłoszenia, tj. z dniem 27 marca 1998r., uregulowała w sposób kompleksowy zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, w szczególności warunki uzyskania koncesji oraz obowiązki i uprawnienia przedsiębiorców świadczących usługi ochrony. Równocześnie wprowadziła katalog uchybień, które w przypadku ich wystąpienia są podstawą do cofnięcia przedsiębiorcy koncesji. Przepis art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy nałożył na przedsiębiorców obowiązek prowadzenia dokumentacji dotyczącej zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów. Zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998r., przedsiębiorca posiadający koncesję i prowadzący na jej podstawie działalność gospodarczą, zobowiązany jest do prowadzenia szczególnej i właściwej dla tego rodzaju działalności dokumentacji, której formę i treść określają wprost przepisy ww. rozporządzenia. Celem jej prowadzenia, jest umożliwienie kontrolującym szybkiej i w miarę wiarygodnej oceny zakresu i skali działalności przedsiębiorcy oraz realizowanych usług. W wyniku prowadzonej w dniach [...]-[...] maja 2002r. kontroli ustalono, iż Pan J. M. nie prowadził rejestru umów, wykazu zatrudnionych pracowników oraz ksiąg realizacji umów, tj. dokumentacji wymaganej przez art. 19 ustawy o ochronie osób i mienia. Powyższe ustalenia zostały opisane w protokole kontrolnym podpisanym przez Stronę. W świetle przedstawionych faktów twierdzenia skarżącego, iż prowadził powyższą dokumentację, nie znajdują żadnego potwierdzenia w ustaleniach. Również argumentacja Strony, iż pracownicy realizujący umowy byli zatrudnieni przez Spółkę Cywilną F. nie zmienia faktu, iż Pan J. M., jako osoba posiadająca koncesję, zobowiązany jest do prowadzenia wykazu pracowników wykonujących zadania ochrony na jego rzecz. Oświadczenia skarżącego w tych kwestiach stoją w sprzeczności z podniesionymi w skardze zarzutami. Przedstawiony w czasie kontroli wydruk ewidencji pracowników nie spełniał wymogów dotyczących wykazu pracowników ochrony. W tym stanie rzeczy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo uznał, iż skarżący nie prowadził dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania, co stanowi naruszenie art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia, i skutkuje obligatoryjnym cofnięciem koncesji. Decyzja powyższa ma charakter decyzji związanej. Stwierdzenie okoliczności określonych w hipotezie normy prawnej, powoduje obligatoryjne zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia koncesji. Działalność gospodarcza w zakresie ochrony osób i mienia dotyka sfery praw i wolności obywatelskich i w ocenie ustawodawcy wymaga szczegółowego dokumentowania. Przedsiębiorca nie przestrzegający wyżej wspomnianych ustawowych obowiązków musi liczyć się z wynikającymi stąd konsekwencjami. Działalność gospodarcza polegająca na ochronie osób i mienia jest działalnością o szczególnym charakterze, wymagającą zachowania szczególnych wymagań co do przestrzegania prawa i uzasadniającą stosowanie surowych kryteriów oceny wywiązywania się z obowiązków Podmiot, który uzyskał koncesję na prowadzenie takiej działalności związanej z realizacją zadań państwa w zakresie zapewnienia ładu i bezpieczeństwa publicznego musi przestrzegać obowiązujących przepisów prawa. Odpowiedzialność za łamanie przepisów prawa ustalonych dla prowadzenia działalności polegającej na ochronie osób i mienia nie jest uzależniona od okoliczności subiektywnych, dotyczących przedsiębiorcy. Również ustawa o ochronie osób i mienia nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą w tym zakresie obowiązek prowadzenia dokumentacji zgodnie z przepisami nie tylko ustawy, ale również rozporządzenia MSWiA z dnia 27 maja 1998 r. Skarżący z tego obowiązku określonego w art. 19 ust.l pkt 2 w/w ustawy nie wywiązywał się. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 22 ust. l pkt 1 lit. b i ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 114, poz. 740). W myśl art. 22 ust 1 pkt 1 lit. b koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia cofa się w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 19 ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 4 koncesję można cofnąć jeżeli przedsiębiorca rażąco uchybił warunkom wykonywania działalności gospodarczej, określonym w koncesji. Reasumując powyższe, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.