II SA 2275/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie: NSA Anna Robotowska Asesor WSA Andrzej Czarnecki /spr./ Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] 2. stwierdza, iż decyzje określone w punkcie 1 nie podlegają wykonaniu w całości 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J.J. tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 50 (pięćdziesiąt) zł. 6 II SA 2275/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] Prezydent Miasta W. na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) w związku z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych (Dz. U. z 1999 r. Nr 81, poz. 917) cofnął J.J. imienne uprawnienie diagnosty nr [...] wydane w dniu [...] grudnia 1999 r. nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ samorządu podaje, iż w dniu [...] stycznia 2003 r. do urzędu wpłynęło pismo Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji W. SA dotyczące przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2002 r. badań technicznych pojazdu marki [...] nr rej. [...] w stacji kontroli nr [...] w W.. Badany pojazd uczestniczył w kolizji drogowej w dniu przeprowadzonych badań o godz. 15.00 a o godz. 18.00 odbyły się jego badania techniczne w stacji kontroli [...]. Badania przeprowadził J.J. nie mając zastrzeżeń do stanu technicznego pojazdu pomimo, że w pojeździe uszkodzone były oba reflektory, zderzak przedni, chłodnica i pokrywa silnika. Jak wynikało z przeprowadzonej kontroli w stacji diagnostycznej J.J. dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego bez przeprowadzenia badań pojazdu to jest z naruszeniem § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych. J.J. przesłuchany w charakterze strony, w dniu [...] marca 2003 r. w Biurze Zezwoleń, Licencji i Koncesji Urzędu W., zeznał iż przeprowadzał w dniu [...] grudnia 2002 r. badania techniczne przedmiotowego pojazdu o godz. 18.00 i nie miał zastrzeżeń do jego stanu technicznego, dlatego dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego. Organ samorządowy nie dał wiary twierdzeniom strony. W odwołaniu od decyzji J.J. podtrzymywał, że przeprowadzał w dniu [...] grudnia 2002 r. badania techniczne samochodu [...] nr rej. [...], który o godz. 18.00 był sprawny technicznie pomimo uczestnictwa w kolizji o godz. 15.00 samochód przyprowadził na badanie współwłaściciel zakładu mechanicznego, który dokonał naprawy pojazdu przez wymianę pokrywy silnika i reflektora prawego. O tym, że pojazd uczestniczył wcześniej w kolizji skarżący w chwili przeprowadzania badań nie wiedział. W dniu [...] marca 2003 r. współwłaściciel zakładu mechanicznego, który przyprowadził samochód do badań na stację diagnostyczną – M.W. – złożył oświadczenie, że w dniu [...] grudnia 2002 r. przyprowadził przedmiotowy samochód na badania, samochód był przygotowany, po wcześniejszej naprawie, do przeprowadzenia tych badań. Natomiast w dniu [...] kwietnia 2003 r. w obecności M. J. i J. J. został spisany "Protokół z relacji świadka Pana M.W.", w którym M.W. podał jakie elementy wymienił w pojeździe oraz, że zajęło to pół godziny, następnie doprowadził samochód do stacji diagnostycznej, w której badania przeprowadził J.J. dokonując wpisu do dowodu rejestracyjnego. Protokół został złożony do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w dniu [...] kwietnia 2003 r. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Kolegium naprawa samochodu nie mogła odbyć się w czasie wskazanym przez M.W.. Powołując się na "Protokół spisany z relacji świadka Pana M.W." z dnia [...] kwietnia 2003 r., w którym stwierdza on, iż samochód został dostarczony do zakładu mechanicznego w dniu [...] grudnia 2002 r. około godz. 17.00 i naprawa trwała około 30 min, Kolegium nie dało wiary tym stwierdzeniom, gdyż jego zdaniem wydaje się to fizycznie niemożliwe, szczególnie w odniesieniu do naprawy popękanych elementów plastikowych. Nadto Kolegium wskazuje na to, iż oświadczenie i zeznanie M.W. nie zostały złożone przed organem administracji w sposób określony przepisami postępowania administracyjnego i w związku z powyższymi wątpliwościami, co do możliwości przeprowadzenia naprawy w określonym czasie przez mechanika i brakiem wymaganej formy złożonych przez niego zeznań, Kolegium uznało, że J.J. dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego bez przeprowadzenia wymaganych badań technicznych pojazdu. J.J. złożył skargę na tą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej skarżący zarzuca naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa. przez wydanie jej bez uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niedopełnienia obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, nieuwzględnienia wszelkich zaistniałych okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz błędną ocenę materiału dowodowego. Skarżący dowodzi, że o godz. 18.00 w dniu [...] grudnia 2002 r. przeprowadził badania techniczne pojazdu co potwierdza jego wpis w dowodzie rejestracyjnym oraz rejestr przeprowadzenia badań technicznych pod nr [...]. Przed badaniami uszkodzone elementy samochodu zostały wymienione w zakładzie specjalistycznym i na te okoliczności złożył oświadczenie i zeznania M.W.. Wymianie uległy jedynie elementy niezbędne do uzyskania pozytywnego wyniku badań technicznych pojazdu. Skarżący wskazuje na to, że SKO uznało, iż do badania przyprowadzono samochód po wymianie wszystkich uszkodzonych elementów i po kompletnej naprawie. Natomiast wówczas, po doprowadzeniu samochodu na badanie, nie była wykonana pełna naprawa samochodu. Z tych względów naprawa mogła trwać dosyć krótko. Zdaniem skarżącego twierdzenie SKO, iż niedorzeczne było po kilku dniach dokonanie demontażu zainstalowanych części i montażu części uszkodzonych, na potrzeby dokonania oględzin przez ubezpieczyciela, nie znajduje uzasadnienia. Operacja ta była konieczna z uwagi na to, iż przed naprawą nie sporządzono dokumentacji fotograficznej dla celów likwidacji szkody. Skarżący podnosi, że organ administracji nie udowodnił naruszenia art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym oraz nie dokonał ustaleń pozwalających mu na stwierdzenie, że dokonanie opisanej naprawy samochodu w przyjętym czasie było niemożliwe. Zdaniem skarżącego naruszone zostały przepisy art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa przez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, natomiast organ I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności zeznaniom skarżącego bez podania przyczyn które były tego powodem. Nadto skarżący zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa wskazuje na to, że organy administracji nie dopełniły obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia, a z zebranego materiału wyciągnięto błędne wnioski. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało swoje stanowisko z zaskarżonej decyzji stwierdzając, iż decyzja organu I instancji nie naruszała prawa. W pozostałej części uzasadnienia przytoczono argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie: - ustawa z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 , poz.1269), zwana u.s.a., - ustawa z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a., - ustawa z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p. W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie tej ustawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych lecz przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, iż organy administracji publicznej, rozstrzygające w rozpoznawanej sprawie, nie dokonały dokładnego wyjaśnienia występującego w niej stanu faktycznego, nie zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego dostępnego w sprawie, co w konsekwencji przełożyło się na dokonanie oceny w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, który nie mógł stanowić o tym, że okoliczność objęta skargą została udowodniona. W związku z powyższym zostały naruszone przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 a także art. 107 § 3 kpa. Zeznający w charakterze strony J.J. stwierdził, iż w dniu [...] grudnia 2002r. przeprowadził badania diagnostyczne samochodu marki [...] nr rej. [...] dokonując wpisu do jego dowodu rejestracyjnego. Organ I instancji nie dał wiary twierdzeniom skarżącego powołując się między innymi na wynik kontroli przeprowadzonej w stacji diagnostycznej, w której J. J. miał badania te przeprowadzić. Powyższe uzasadnienie decyzji I instancji jest sprzeczne z ustaleniami kontroli albowiem z ustaleń tych wynika, iż "w toku kontroli stwierdzono", że "diagnosta J.J. przeprowadził okresowe badania techniczne pojazdu marki [...] nr rej. [...]". Organ odwoławczy uznając decyzję I instancji za zasadną nie odniósł się do powyższej sprzeczności w tych ustaleniach czym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w związku z powołanymi wyżej przepisami prawa materialnego – art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym i § 14 ust. 1 w/w rozporządzenia. Organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie na stwierdzeniu, że jest "niemożliwe fizycznie" dokonanie wymiany części samochodu wskazanych w uzasadnieniu w czasie 30 minut, nie wskazując jednocześnie na dowody, które legły u podstawy tego przekonania. W tym miejscu należy zauważyć, iż jeżeli organ administracji powziął wątpliwość co do tej podstawowej, jak się okazało, okoliczności powinien skorzystać z art. 84 § 1 kpa dającego mu możliwość zasięgnięcia wiadomości specjalistycznych. W toku postępowania odwoławczego organowi II Instancji znane było zarówno oświadczenie M.W., jak i jego nieformalne zeznanie. Stwierdzenia zawarte w tych dokumentach jednoznacznie wskazują, że J.J. przeprowadził badania diagnostyczne co wyklucza zarzut dokonania przez niego wpisu do dowodu rejestracyjnego bez dokonania tych badań. Organ odwoławczy, co do tych okoliczności, ograniczył się do stwierdzenia, że przedłożone dowody nie spełniają wymagań formalnych – oświadczenie i zeznanie nie zostało złożone przed organem administracji w sposób określony przepisami kpa.- przy czym należy zauważyć, iż skarżący w odwołaniu wskazywał na gotowość M.W. do złożenia przed organem administracji stosownych zeznań w wymaganej formie, z czego organ administracji nie skorzystał, bezpodstawnie uznając dostępne mu środki dowodowe za wyczerpane. Takie stanowisko zajęte w postępowaniu administracyjnym przez organ administracji publicznej narusza art. 78 § 1 i art. 75 § 1 w związku z art. 7 kpa. Postępowanie administracyjne nakłada obowiązek zebrania całego dostępnego materiału dowodowego niezbędnego do dokonania rozstrzygnięcia w sprawie, a tym samym należy uwzględnić każde żądanie strony w tym zakresie i dopuścić jako dowód wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, bowiem jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 lipca 2001 r. (I SA 301/00) obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Natomiast w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż okoliczność przeprowadzenia badań technicznych pojazdu przez J.J. jest okolicznością podstawową. Jak wskazano wyżej organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie na przekonaniu, że dokonanie wymiany niektórych części w pojeździe, niezbędnych do przeprowadzenia badań technicznych, nie mogło odbyć się w czasie 30 minut. Takie ustalenie faktyczne nosi wszelkie znamiona dowolności, gdyż jak to stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w kolejnym wyroku z dnia 4 lipca 2001 r. (I SA 1768/99) jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji powinien, mając na uwadze wymagania określone w powołanych wyżej przepisach postępowania, zgromadzić materiał dowodowy pozwalający na dokonanie kompletnych ustaleń faktycznych koniecznych do podjęcia prawidłowo uzasadnionej decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 oraz art. 200 w związku z art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.