II SA 2535/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędzia WSA Bronisław Szydło, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Grzegorz Walczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2004 sprawy ze skargi R.D. na orzeczenie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie dyscyplinarne Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...]z dnia [...]kwietnia 2003 r. 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. P. o. zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...]orzekł, że st. rewident celny, kontroler celny w Oddziale Celnym [...] w W. - R. D. naruszył obowiązki służbowe wynikające z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej poprzez niedochowanie należytej staranności w czasie pełnienia obowiązków służbowych podczas: dokonywania rewizji celnej towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu wg [...] z dnia [...] października 2001 r., wykonywania funkcji rachmistrza w odniesieniu do zgłoszenia celnego [...]z dnia [...] listopada 2001 r. i za powyższe wymierzył karę dyscyplinarną nagany, na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy o Służbie Cywilnej. W uzasadnieniu orzeczenia podano m.in., iż w toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że R. D. pełniąc funkcję rewidenta w przypadku zgłoszenia celnego [...]z dnia [...] października 2001 r. nie określił w trakcie wykonywania czynności ilości towaru w opakowaniach jednostkowych, pomimo iż faktura nie spełniała roli specyfikacji. Natomiast w przypadku zgłoszenia [...]z dnia [...] listopada 2001 r. obwiniony wykonując zadania na stanowisku rachmistrza uznał świadectwo nieprofesjonalnego pochodzenia towaru, w którym wskazano inny kraj pochodzenia, innego nadawcę i inną fakturę, niż wynikało to z danych umieszczonych w zgłoszeniu celnym i pomimo tych rozbieżności, zastosował stawkę celną 9%, co spowodowało uszczuplenie należności Skarbu Państwa. Powyższe ustalenia wskazują, zdaniem organu, na naruszenie przez R.D. obowiązków wynikających z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Wymierzając obwinionemu karę nagany wzięto pod uwagę dobrą opinię o nim przełożonych oraz fakt, że nie był dotychczas karany dyscyplinarnie. W odwołaniu do Dyrektora Izby Celnej R. D. zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów § 2 pkt 2, § 3 pkt 1, § 10 pkt 1 ust. 5, pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 2000 r. w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych w stosunku do funkcjonariuszy celnych (Dz. U. Nr 36, poz. 405) przez uniemożliwienie złożenia wyjaśnień na etapie postępowania wyjaśniającego oraz, że wydane orzeczenie nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. Ponadto obwiniony zarzucił naruszenie art. 5 § 1 i art. 17 § 1 pkt 2 kpk przez uznanie go winnym jeszcze przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego oraz błąd w ustaleniach faktycznych przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Dyrektor Izby Celnej w W. orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...]czerwca 2003 r. nr [...], powołując się na art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 79 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie i w uzasadnieniu podał, iż skrócenie czasu prowadzenia postępowania wyjaśniającego nie pozbawiło obwinionego prawa do obrony. Nie zasługuje na uwzględnienie w ocenie organu odwoławczego także zarzut wydania orzeczenia dyscyplinarnego bez uzasadnienia faktycznego i prawnego, gdyż wynika z niego na czym polegały stwierdzone nieprawidłowości i jakie przepisy zostały naruszone przez obwinionego w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, zarówno na stanowisku rachmistrza, jak i rewidenta. Podjęcie zatem przez Naczelnika Urzędu Celnego[...] w W. decyzji w kwestii wszczęcia postępowania dyscyplinarnego pomimo braku wyjaśnień obwinionego oraz niewskazanie podstawy prawnej wydanego orzeczenia nie stanowiły okoliczności, które mogły mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, w rozumieniu art. 438 pkt 2 kpk. Brak jest również podstaw do uznania, iż miał miejsce błąd w ustaleniach faktycznych przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R.D. wniósł o uchylenie powyższego orzeczenia zarzucając mu te same uchybienia, które wcześniej podniósł w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stąd właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw zasługuje na uwzględnienie, o ile zarzuca pominięcie przy wydaniu rozstrzygnięcia wyjaśnień obwinionego złożonych w toku postępowania dyscyplinarnego. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w związku z uchybieniami stwierdzonymi przez Dział Wewnętrznej Kontroli Celnej, którego ustalenia pozwoliły w ocenie organu uznać kontrolera celnego R.D.winnym naruszenia obowiązków służbowych określonych w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej przez niedochowanie należytej staranności podczas weryfikacji zgłoszeń celnych [...] z dnia [...] października 2001 r. w zakresie przeprowadzanej rewizji celnej oraz [...] z dnia [...] listopada 2001 r. w zakresie zastosowanych stawek celnych. Stanowisko organu nie budziłoby zastrzeżeń, gdyby w wydanym orzeczeniu poddał on ocenie również wyjaśnienia obwinionego złożone w toku postępowania dyscyplinarnego, w dniu [...] marca 2003 r. (k [...]). W tych wyjaśnieniach wykazywał on, iż rzetelnie wykonywał swoje obowiązki zarówno podczas pełnienia funkcji rewidenta w dniu [...] października 2001 r., jak też rachmistrza w dniu [...] listopada 2001 r. Tymczasem w orzeczeniu dyscyplinarnym organ I instancji do tych obszernych wyjaśnień w ogóle się nie ustosunkował, natomiast organ odwoławczy stwierdził jedynie, że przyjęty przez niego tok postępowania w odniesieniu do zgłoszenia [...]z dnia [...] listopada 2001 r. był prawidłowy. Organy obu instancji nie wyjaśniły zatem, czy obwiniony miał możliwość należytego wykonania obowiązków, zważywszy na wskazywane przez niego w tych wyjaśnieniach warunki pracy w Miejscu Uznanym "C.oraz na inne podnoszone przez obwinionego okoliczności. Powyższe czyni zasadnym zarzut skarżącego nieuwzględnienia przy wydaniu orzeczenia jego wyjaśnień, a w konsekwencji braku w tym orzeczeniu uzasadnienia faktycznego i prawnego spełniającego wymogi § 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 2000 r. w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych w stosunku do funkcjonariuszy celnych (Dz. U. Nr 36, poz. 405). Ponieważ uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy, zasadnym jest uchylenie zarówno zaskarżonego orzeczenia, jak i orzeczenia organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) i dlatego Sąd orzekł jak w wyroku. O wykonalności zaskarżonego orzeczenia rozstrzygnięto na podstawie art. 152 powołanej ustawy.