II SA 2568/03

II SA 1488/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2004 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Asesor WSA Janusz Walawski, , Protokolant Agnieszka Sadoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2004 sprawy ze skargi K. R. na: 1) niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2002r. w sprawie II SA 3167/01 2) na decyzję Szefa Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej z dnia [...] marca 2003 r. nr [...]w przedmiocie zmiany uposażenia 1) odrzuca skargę w sprawie wymienionej w pkt 1, 2) oddala skargę w pozostałym zakresie. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2002 r. w sprawie o sygn. II SA 3167/01 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Szefa Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...]. Powyższą decyzją Szef Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej utrzymał w mocy decyzję Szefa Okręgowego Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej w B. z dnia [...] czerwca 2001 nr [...], którą na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministrów Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych z dnia 29 lipca 1992 r. w sprawie strażaków Państwowej Straży Pożarnej wyznaczonych do służby w Wojskowej Ochronie Przeciwpożarowej ( Dz.U. Nr 58, poz. 289 ) i § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz § 9 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej ( Dz.U. Nr 94, poz. 575 ) obniżono panu K.R. dodatek służbowy oraz pozbawiono go dodatku kontrolerskiego. W dniu 17 kwietnia 2003 r. pan K.R. skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na niewykonanie przez Szefa Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2002 r. w sprawie sygn. akt II SA 3167/01. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że do tej pory nie przywrócono wysokości uposażenia należnego bezpośrednio przed wydaniem decyzji zaskarżonej w sprawie II SA 3167/01. Ponadto, Szef Delegatury WOP w G. w dniu [...] kwietnia 2003 r. wydał następną decyzję, w której nie uwzględnił skutków wyroku NSA. Skarżący oświadczył, iż przed wystąpieniem ze skargą, nie wzywał pisemnie Szefa WOP do wykonania wyroku. Jednocześnie przedmiotem skargi skarżący uczynił decyzję Szefa WOP z dnia [...] marca 2003 r. nr [...]wydaną na skutek uchylenia wcześniejszej decyzji wspomnianym wyżej wyrokiem NSA. Na uzasadnienie tej skargi skarżący podał, że uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji nr [...]z dnia [...] lipca 2001 r., w ocenie skarżącego oznacza uchylenie również decyzji organu pierwszej instancji, którą pozbawiono go dodatku kontrolerskiego i obniżono dodatek służbowy tj. decyzji z dnia [...] marca 2001 r. W odpowiedzi na skargi Szef Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1271 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 154 § 1 tej ostatniej ustawy, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego przepisu wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi dotyczącej niewykonania wyroku Sądu jest wcześniejsze pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku. Skarżący w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a następnie w piśmie z dnia 26 maja 2003 r. przyznał, iż nie wyczerpał trybu o jakim mowa w analizowanym przepisie. Powyższe okoliczności czynią skargę niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skutkują jej odrzuceniem. Odnośnie natomiast skargi na decyzję Szefa Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej z dnia [...] marca 2003 r. nr. [...], którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Okręgowego Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej w B. nr [...]stwierdzić należy, iż skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z § 2 ust 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. 94, poz. 575) dodatki do uposażenia z wyjątkiem dodatku, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 5 lit. d (tj. dodatku za służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia) są ustalane w stawkach miesięcznych. Stosownie do § 5 rozporządzenia o wysokości dodatku służbowego przyznawanego strażakowi decyduje przełożony uprawniony do mianowania lub powołania, przy czym wysokość dodatku jest w szczególności uzależniona od: - dyspozycyjności związanej z zajmowanym stanowiskiem i stopnia odpowiedzialności za podejmowane decyzje służbowe, - stopnia zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych , gospodarności oraz dbałości o powierzony sprzęt i urządzenia, - posiadanego wykształcenia ogólnego i kwalifikacji zawodowych, ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji specjalistycznych (uprawnień, znajomości języków obcych), przydatnych na zajmowanym stanowisku, - stopnia sprawności fizycznej, potwierdzonej wynikami sprawdzianów. Z brzmienia powołanego przepisu wynika uprawnienie przełożonego strażaka do oceny m.in. sposobu wywiązywania się przez strażaka z obowiązków służbowych, która to ocena może mieć wpływ na wysokość przyznanego strażakowi dodatku służbowego, jego wzrost lub obniżenie. W przypadku natomiast niespełnienia przez strażaka wyżej wymienionych wymogów, prawo do dodatku wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym ustały warunki uzasadniające jego przyznanie - § 5 ust. 3 rozporządzenia. Wprawdzie w analizowanym przepisie ustawodawca nie zawarł wprost sformułowania, że właściwy przełożony ma prawo do obniżenia dodatku służbowego, zdaniem Sądu prawo to wynika ze sposobu uregulowania wysokości dodatku służbowego ( do 50% uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień ), przykładowego wskazania okoliczności mających wpływ na wysokość dodatku służbowego oraz ustalenia go w stawkach miesięcznych. Wskazana w decyzji z dnia [...] czerwca 2001 r. przyczyna obniżenia skarżącemu dodatku służbowego - niski stopień zdyscyplinowania oraz mała odpowiedzialność za decyzje służbowe, znajduje uzasadnienie w aktach sprawy. Decyzją Szefa Okręgowego WOP w B. z dnia [...]kwietnia 2001 r. za naruszenie dyscypliny służbowej został ukarany karą dyscyplinarną upomnienia. Oceniając zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim odnosi się ona do pozbawienia skarżącego dodatku służbowego, należy odwołać się do dyspozycji § 9 rozporządzenia, zgodnie z którym strażakom pełniącym służbę w etatowych jednostkach ( komórkach, na stanowiskach kontroli ), może być przyznany dodatek kontrolerski w wysokości do 300 zł. Wysokość przyznanego dodatku kontrolerskiego powinna być uzależniona od wyników i stażu służby na stanowisku uprawniającym do tego dodatku, posiadanych kwalifikacji zawodowych, zakresu obowiązków służbowych oraz liczby dni wykonywania czynności kontrolnych poza macierzystą jednostką. Z powołanego przepisu wynika uznaniowy charakter dodatku kontrolerskiego, co oznacza, że dodatek ten może, lecz nie musi zostać przyznany. Tego rodzaju dodatek nie ma charakteru roszczeniowego. Nadto skarżący przed Sądem oświadczył, że od maja 2001 r. w zakresie jego czynności nie było obowiązku wykonywania czynności kontrolnych. Tym samym przestały istnieć okoliczności umożliwiające przyznanie dodatku kontrolerskiego, co dodatkowo potwierdza trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.