II SA 2570/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki, WSA Maria Jagielska /spr./, Sędziowie Asesor WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant Aleksandra Borowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2004 r. sprawy ze skargi W. w P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zjazd z drogi - oddala skargę. Sygn. akt 6 II SA 2570/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2002r. Generalny Dyrektor Dróg Publicznych, w odpowiedzi na wniosek W. w P., na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz.U. Nr 14, poz. 60 z późn. zmianami ), nie wyraził zgody na lokalizację bezpośredniego zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej [...]. W wyniku złożonego przez firmę W. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji podał, iż nie widzi możliwości uzgodnienia wnioskowanego przez W. zjazdu, ponieważ droga nr [...] na całym jej przebiegu została zakwalifikowana zarządzeniem nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] grudnia 2000r. do dróg głównych ruchu przyspieszonego klasy GP. Dodał, że sytuowanie zjazdów ze względu na zapewnienie wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego dopuszczalne jest wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub gdy nie jest uzasadnione czy możliwe wykorzystanie istniejącej drogi klasy dojazdowej albo lokalnej do obsługi przyległych nieruchomości. Mając na uwadze, że wyrażenie zgody na wykonanie wnioskowanego przez skarżącego zjazdu zwiększyłoby ryzyko wystąpienia kolizji na drodze i ograniczyłoby płynność ruchu, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad kierując się interesem publicznym wyrażającym się w konieczności zapewnienia bezpieczeństwa użytkownikom drogi ruchu przyspieszonego, postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. Od decyzji tej W. złożyły skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając obu decyzjom naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą ocenę stanu faktycznego i wnosząc o zmianę zaskarżonych rozstrzygnięć jako niezgodnych z prawem. Skargę uzasadniono koniecznością zapewnienia samodzielnego, nieskrępowanego wjazdu na działki [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], które po oddzieleniu od działki [...] posiadającej zjazd, stanowić będą odrębną nieruchomość, co ma znaczenie dla bytu i rozwoju zlokalizowanego tam zakładu przemysłowego. Niezrozumiałe jest dla skarżącego niedostrzeganie przez organ administracji niemożliwości korzystania przez W. i osoby korzystające z jego usług z dotychczasowej drogi zlokalizowanej na działce nr [...], jak też niemożności ustanowienia służebności drogi na przedmiotowym terenie. Skarżący zarzucił Organowi wydającemu zaskarżoną decyzje niedostrzeganie faktu jakim jest takie usytuowanie budynku administracyjnego, które uniemożliwia racjonalne ustanowienie służebności gruntowej. Dodał, że lokalizacja dwóch przejazdów kolejowych na drodze krajowej nr [...] w okolicy jednostki organizacyjnej skarżącego ma istotny wpływ na zmniejszenie prędkości w tym rejonie, czego również nie wziął pod uwagę organ wydający zaskarżone decyzje. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że przepis art. 29 ustawy o drogach publicznych nie określił przesłanek wyrażenia przez upoważniony organ zgody lub odmowy wykonania lub przebudowy zjazdu z drogi publicznej, a więc kryteria decyzji będącej uznaniem administracyjnym określane są przez art. 7 Kpa. nakazujący załatwić sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W przedmiotowej sprawie interesy te nie zgadzają się ze sobą, a organ administracyjny za priorytetowy uznał interes społeczny wymagający zapewnienia bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej ruchu przyspieszonego o dużym natężeniu przejazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona ponieważ zaskarżonym decyzjom nie można zarzucić naruszenia prawa. Podstawę materialnoprawną kwestionowanych decyzji stanowił art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 60 z późn. zmianami ), który stanowi, że wykonanie lub przebudowa zjazdu z drogi do zabudowań wymaga uzyskania zgody zarządu drogi. Wyrażenie zgody na wykonanie zjazdu przez właściwe organy administracji państwowej następuje w ramach uznania administracyjnego, a granice tego uznania wyznaczają w myśl art. 7 Kpa. interes społeczny i słuszny interes obywatela oraz szczegółowe przepisy techniczno-budowlane w zakresie dróg i obiektów mostowych ( art. 18 pkt 2 ustawy o drogach publicznych ). Niewątpliwie naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w jego prawie swobodnego z niej korzystania. Prawo własności nie ma charakteru absolutnie nieograniczonego, co wynika z art. 140 kodeksu cywilnego stanowiącego, że właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, jednak korzystanie to realizuje się w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ustawa o drogach publicznych ustanawia takie ograniczenia. W tych warunkach, skarżący nie może kwestionować samodzielnych uprawnień organów administracji państwowych ( administracji dróg publicznych ) do rozstrzygania, czy w konkretnej sprawie wykonanie zjazdu z drogi nie będzie zagrażało bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Nie jest trafny zarzut skarżącego, że organ administracji wydający decyzje zaskarżone niewłaściwie ocenił stan faktyczny, przez co naruszył prawo materialne. Odmawiając urządzenia wnioskowanego zjazdu Generalny Dyrektor Dróg Publicznych, Publicznych za nim Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, że jego negatywne stanowisko wynika z oceny sytuacji na drodze krajowej nr [...] na odcinku w pobliżu wnioskowanego zjazdu i z przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430 ), które dopuszczają stosowanie zjazdów z drogi klasy GP wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu. Dokonanie przez organ oceny, iż urządzenie dodatkowego zjazdu z drogi ograniczy płynność ruchu i będzie stanowiło kolejne źródło kolizji, w szczególności w sytuacji zorganizowanego już zjazdu na sąsiednią nieruchomość oraz usytuowanych na drodze, na wysokości działki nr [...] przejazdów kolejowych pogarszających płynność i bezpieczeństwo ruchu, nie może być skutecznie kwestionowane przez skarżącego. Niewątpliwie naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Nie można w przedmiotowej sprawie, odmówić organowi że rozważył możliwość urządzenia wnioskowanego zjazdu i ocenił go jako zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego na tym odcinku drogi krajowej o ruchu przyspieszonym, co w zestawieniu ze stwierdzoną przez organ możliwością dojazdu do działki nr [...] na zasadach dotychczasowych skutkować musiało wydaniem decyzji odmownej. Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie przekroczenia granic swobodnego uznania administracyjnego, jak też naruszenia przepisów prawa materialnego, tak więc na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. ) orzekł jak w sentencji.