II SA 2587/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia skargę oddala Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2002r. Nr [...] odmawiającą Panu A. K. (skarżącemu) wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, na podstawie art. 31 ust. l ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 114, póz. 740 ze zm.). Komendant Główny Policji wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że Pan A. K. w dniach [...] -[...] listopada 2001 r. przystąpił zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 07 sierpnia 1998 r. w sprawie dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich składania, składu komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu (Dz.U. Nr 113, póz. 731), do egzaminu na drugi stopień licencji pracownika ochrony fizycznej przed komisją powołaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], który zakończył się negatywną oceną z egzaminu praktycznego. Ustalono, że skarżącemu z przyczyn usprawiedliwionych kilkakrotnie przedkładano terminy egzaminu. Ostatecznie w dniu [...] maja 2002 r. skarżący przystąpił do egzaminu poprawkowego, z którego ponownie otrzymał ocenę negatywną nie zaliczając egzaminu praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego. W związku z powyższym organ pierwszej instancji zgodnie z art. 31 ust. l ustawy o ochronie osób i mienia odmówił stronie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Pismem z dnia [...] czerwca skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc, iż wylosowane pytanie o broń gładkolufową wykraczało poza zakres zagadnień omawianych na kursach, natomiast egzamin praktyczny ze strzelania odbył się na broni nieznanej skarżącemu. Ponadto skarżący wskazywał na częste zacinanie się broni egzaminacyjnej, co powodowało dodatkowy stres. W konsekwencji wnosił o uchylnie decyzji i wyznaczenie nowego terminu egzaminu. Rozpoznając odwołanie, organ odwoławczy utrzymał w mocy wydaną decyzję uwzględniając argumentację organu pierwszej instancji. Uznał, że strona, wykorzystując przysługujące jej prawo przystąpienia do egzaminu przed powołaną komisją egzaminacyjną w celu potwierdzenia posiadanych przez nią specjalistycznych kwalifikacji w zakresie fizycznej ochrony osób i mienia, wyczerpała procedurę ubiegania się o wydanie licencji, nie potwierdzając faktu opanowania minimalnego zakresu wiadomości obowiązujących na egzaminie. Dopuszczenie skarżącego do ponownego egzaminu na licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia nie było możliwe. Zgodnie z § 12 ust. 6 cytowanego rozporządzenia strona może być dopuszczona do egzaminu poprawkowego tylko jeden raz. Z tego prawa strona skorzystała, uzyskując ponownie ocenę negatywną. Wskazano, że ustawa o ochronie osób i mienia w art. 31 określa i enumeratywnie wymienia przypadki, w których Komendant Wojewódzki Policji odmawia wydania licencji pracownika ochrony fizycznej. Zgodnie z katalogiem ustawowym określonym w ust. l tegoż artykułu, niespełnienie przez osobę ubiegającą się o wydanie licencji wymogu określonego w art. 27. ust. 3 pkt. 2 ustawy o ochronie osób i mienia obliguje Komendanta Wojewódzkiego Policji do odmowy wydania licencji. Skargą z dnia [...] sierpnia 2002r. skarżący wnosił o uchylenia obu decyzji w całości i wyznaczenie nowego terminu egzaminu. Podnosił zarzut złego oceniania podczas przeprowadzania egzaminu z wyszkolenia strzeleckiego przez komisję egzaminacyjną, czego wynikiem miało być jego nie zaliczenie. Wskazał na niepełny skład komisji podczas egzaminu. Podnosi fakt, iż nie zdał egzaminu z powodu niedostatecznego przygotowania z wyszkolenia strzeleckiego, do którego przyczynił się brak umożliwienia poznania budowy wszystkich rodzajów broni wymaganych na egzaminie oraz doskonalenia strzeleckiego z określonych rodzajów broni. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o oddalenie skargi podnosząc jak w decyzji i wskazując, że egzamin z wyszkolenia strzeleckiego został przeprowadzony prawidłowo - zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami cytowanego na wstępie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. Wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego z protokołu egzaminu poprawkowego z dnia [...] maja 2002 r. wynika, że podczas egzaminu obecni byli wszyscy członkowie komisji, o czym świadczą podpisy wszystkich członków komisji oraz brak jakiegokolwiek zapisu dotyczącego uwag komisji jak i uczestników egzaminu co do zasad jego przeprowadzania, a w szczególności co do niepełnego składu komisji. W zakresie zarzutu niedostatecznego przygotowania z wyszkolenia strzeleckiego wskazano, że na podmiotach organizujących kursy pracownika ochrony fizycznej, ciąży obowiązek rzetelnego przygotowania osób do egzaminu na licencję przed komisją egzaminacyjną powoływaną przez właściwego Komendanta Wojewódzkiego Policji. Organy policji w procesie licencyjnym mają za zadanie sprawdzanie posiadanych przez kandydatów specjalistycznych kwalifikacji oraz czy uprawniają one do otrzymania licencji pracownika ochrony fizycznej. Podniesiono, że zakresy obowiązujących tematów na egzaminie określają załączniki do cytowanego na wstępie rozporządzenia. Z powołanych powodów uznano, że brak jest możliwości odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie, i z uwagi na nie spełnianie przez stronę przepisów art. 27 ust. 3 pkt. 2 ustawy o ochronie osób i mienia oraz wymóg obligatoryjnego zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym przepisów art. 31 ust. l ustawy o ochronie osób i mienia - postanowiono jak w sentencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270). Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U z 1997, Nr 114, poz.740 z późn. zm.) Komendant Wojewódzki Policji odmawia wydania licencji, jeżeli osoba nie spełnia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 2 i 3, art. 28 ust. 2 i 3, art. 29ust. 2 i 3 oraz art. 30 ust. 3. Przepis art. 27 ust. 3 cytowanej ustawy wskazuje, że licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wydaje się osobie, która m.in. legitymuje się dyplomem lub świadectwem szkoły lub innej placówki oświatowej, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznego wykształcenia, albo pełniła nienaganną służbę w stopniu oficera w Biurze Ochrony Rządu przez okres co najmniej 15 lat, albo ukończyła kurs pracowników ochrony drugiego stopnia i zdała egzamin przed właściwą komisją. Przepis art. 35 ustawy przewiduje, iż minimalny zakres programów kursów, o których mowa, w art. 26 ust. 3 pkt. 3 i art. 27 ust. 3 pkt. 2, oraz zakres obowiązujących tematów egzaminów i tryb ich składania, skład komisji egzaminacyjnej i sposób przeprowadzania egzaminu określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich składania, składu komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu (Dz.U. z 1998, Nr 113.poz.731). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego twierdzenia skarżącego w zakresie niewłaściwego składu komisji egzaminacyjnej są niepotwierdzone dokumentacją egzaminu. Przepis § 8 rozporządzenia wskazuje skład komisji. Zgodnie z § 15 w/w rozporządzenia Komisja sporządza protokół egzaminu i przekazuje go Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, który powołał komisję. Z protokołu egzaminu poprawkowego z dnia [...] maja 2002 r. wynika, że podczas egzaminu obecni byli wszyscy członkowie komisji, o czym świadczą podpisy członków komisji oraz brak jakiegokolwiek zapisu dotyczącego uwag komisji jak i uczestników egzaminu co do zasad jego przeprowadzania, a w szczególności niepełnego składu komisji. W zakresie zarzutów dotyczących umiejętności posługiwania się bronią w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że komisja egzaminacyjna nie przekroczyła zakresu zagadnień przewidzianych jako minimalny poziom umiejętności, jakie powinna nabyć osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony fizycznej. Zakres ubiegających się o licencję pracownika ochrony fizycznej przewiduje w bloku wyszkolenia strzeleckiego zajęcia teoretyczne i praktyczne a w tym zajęcia z budowy i zasad działania broni - działanie, przeznaczenie i charakterystyki techniczne pistoletu, rewolweru, pistoletu maszynowego oraz strzelby gładkolufowej na wybranych przykładach. Jak wynika z akt sprawy w wylosowanym przez skarżącego w czasie egzaminu X zestawie pytań znajdowały się pytania dotyczące m.in. strzelby gładkolufowej oraz strzelanie z broni wg zasad podanych w instrukcji strzelań stanowiącej załącznik Nr 2 do w/w rozporządzenia - Instrukcja Szkolenia Strzeleckiego Pracowników Ochrony (§ 23. strzelanie nr 2 - szkolne z pistoletu, postawa: stojąca; § 24. strzelanie nr 3 - szkolne z pistoletu, postawa: stojąca, a następnie klęcząca; § 25. strzelanie nr 4 - dynamiczne z pistoletu na dobieg: 25 m; § 26. strzelanie nr 5 - sytuacyjne z pistoletu z odległości 15 m i 10 m, na dobieg: 20 m; § 27 - Strzelanie nr 6 - szkolne z pistoletu maszynowego; § 28- Strzelanie nr 7 - szkolne ze strzelby gładkolufowej). Zadania przewidziane w zestawie pytań objętych egzaminem powinny być uwzględniane w zakresie programów kursów dla osób ubiegających się o licencję pracownika ochrony fizycznej. Brak nabycia w czasie kursu odpowiednich umiejętności przez egzaminowanego nie może być usprawiedliwiony twierdzeniem braku odpowiednich zajęć na szkoleniu. Egzaminowany znał zakres egzaminu opisany w powołanym rozporządzeniu, mógł i powinien był egzekwować od organizatora kursu zrealizowanie programu szkolenia niezbędnego do pozyskania odpowiednich umiejętności. Organy policji w procesie licencyjnym mają za zadanie sprawdzanie posiadanych przez kandydatów specjalistycznych kwalifikacji i ustalanie, czy nabyte umiejętności uprawniają do otrzymania licencji pracownika ochrony fizycznej. Organy policji nie dokonują sprawdzenia realizacji programu nauczania na kursach. Zarzuty dotyczące bezprawnego dodania przez Komisję pytań o broń P-94 są niezrozumiałe, bowiem jak wynika z powołanych wyżej przepisów osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony fizycznej zobligowana jest do wykazania się odpowiednimi umiejętnościami w posługiwaniu się pistoletem. Tłumaczenia skarżącego, że organizator kursu dysponował tylko pistoletem P-68 jest niezasadne, bowiem to skarżący powinien dążyć do zdobycia najwyższych kwalifikacji. Wobec powyższego, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.