II SA 2727/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA M. Pocztarek (spr.), Sędziowie WSA E. Wasilewski, A. WSA J. Kube, Protokolant J. Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2004 r. sprawy ze skargi M.M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z s. w R. z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. na podstawie art. 138 § 1 kpa w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., Nr 7 z 2002 r., poz. 58 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania M. M. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie zwolnienia ww. ze służby w Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Z jego uzasadnienia wynika, że Komendant Powiatowy Policji w G., orzeczeniem nr [...]z dnia [...]kwietnia 2002 r., uznał M. M. winnym popełnienia zarzucanych mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynów i za to wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Orzeczeniem nr [...]z dnia [...]maja 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie o wydaleniu policjanta ze służby. Wykonując prawomocne orzeczenie dyscyplinarne Komendant Powiatowy Policji w G. powołanym wcześniej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. zwolnił - z dniem [...] czerwca 2002 r. M. M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Na podstawie art. 108 § 1 kpa decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes służby, wynikający z potrzeby realizacji zadań stojących przed Policją, wyłącznie przez osoby spełniające wymogi określone przepisami ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. podniósł, iż zgodnie z dyspozycją art. 132 ustawy o Policji policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia - niezależnie od odpowiedzialności karnej. W myśl art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W ocenie organu odwoławczego, wobec prawomocnego wymierzenia wobec M. M. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, jego zwolnienie ze służby w Policji było obligatoryjne. Powyższy rozkaz stał się przedmiotem skargi M. M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucił wydanie rozkazu o zwolnieniu go ze służby w Policji w oparciu o błędne ustalenia poczynione w postępowaniu dyscyplinarnym, w wyniku którego skarżącemu wymierzona została kara dyscyplinarna wydalenia ze służby. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R.wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że skarżącemu została prawomocnie wymierzona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby. Powyższa okoliczność stanowiła przesłankę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 10, poz. 1092 ze zm.) policjanta zwalnia się ze służby m.in. w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie obowiązek organu do zwolnienia ze służby policjanta, w stosunku do którego orzeczono karę wydalenia ze służby. Decyzja w przedmiocie zwolnienia policjanta nie została pozostawiona uznaniu organu. Właściwy organ służbowy Policji jest związany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym i nie może go nie wykonać. Z tych względów zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] znajduje pełne umocowanie prawne. Jak wynika z treści skargi pomimo, że skarga dotyczy ww. rozkazu, wszystkie wymienione w niej zarzuty związane są ze sposobem przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego oraz zasadnością wydanych w jego wyniku orzeczeń dyscyplinarnych. Kwestie te były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. II SA 2223/02 ze skargi M. M. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R., na mocy którego utrzymane zostało w mocy orzeczenie dyscyplinarne o uznaniu skarżącego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Sądowa kontrola legalności orzeczeń dyscyplinarnych wydanych wobec skarżącego wykazała, że zapadły one zgodnie z prawem. Tym samym, brak jest podstaw do podważenia zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, będącego następstwem prawomocnego ukarania skarżącego karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), należało orzec jak w sentencji.