II SA 2808/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA M.Bosakirska (spr.) Sędziowie s. del.NSA Irena Wiszniewska-Białecka asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi "S." spółka z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie zezwolenia telekomunikacyjnego postanawia odrzucić skargę W następstwie wniosku "S." Sp. z o.o. o udzielenie zezwolenia na eksploatację sieci publicznej przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych na obszarze [...], Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty /dalej URTiP/, zgodnie z dyspozycją art. 8 ust.2 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne /Dz.U- nr 73 z 2000r. poz. 852 z późniejszymi zmianami/, zwrócił się do Szefa Urzędu Ochrony Państwa /dalej UOP/ o wydanie opinii w tej sprawie. W piśmie z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...], skierowanym do Prezesa URTiP, Zastępca Dyrektora Biura Ewidencji i Archiwum UOP zaopiniował wniosek negatywnie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r. nr [...], Prezes URTiP odmówił "S." sp. z o.o. zezwolenia na eksploatację sieci publicznej przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych na obszarze [...]. W uzasadnieniu decyzji powołał się na opinię wyrażoną we wskazanym wyżej piśmie i pouczył o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Spółka wniosek taki złożyła. Rozpoznając ten wniosek Prezes URTiP zwrócił się o opinię do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego /dalej ABW/, do którego kompetencji należało w tym czasie wyrażanie opinii w kwestii wpływu zezwolenia na obronność i bezpieczeństwo państwa oraz bezpieczeństwo i porządek publiczny. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. Szef ABW, powołując się na art. 8 usŁ1 pkt. 2 łita ustawy z 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne i art. 106 § 5 KPA, podtrzymał negatywną opinię w sprawie udzielenia zezwolenia na eksploatację sieci publicznej przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych na obszarze [...]. Na podstawie art.8 ust.2 ustawy z 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne odstąpił od uzasadnienia tego postanowienia. Postanowienie to zostało doręczone wnioskodawcy wraz z pouczeniem, że na podstawie art. 34 ust.1 ustawy z 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 z 1995r. poz. 368/ stronie niezadowolonej z postanowienia służy, po wyczerpaniu środków odwoławczych, prawo wniesienia skargi do NSA w terminie 30 dni od dnia doręczenia. " S." sp. z o. o. wniosła skargę do NSA, zaskarżając jednocześnie decyzję Prezesa URTiP z [...] kwietnia 2002r. i postanowienie Szefa UOP z [...] lipca 2002r. Skarżąca podnosiła, że brak jest podstaw do negatywnej opinii dotyczącej wpływu zezwolenia na bezpieczeństwo i obronność państwa oraz bezpieczeństwo i porządek publiczny. Postanowieniem z 31 stycznia 2003r. sygn.akt II SA2809/02 NSA na podstawie art. 27 ust.2 , 53 ust.3 w zw. z 34 ust.1 i ust. 2 cytowanej ustawy o NSA odrzucił jako przedwczesną skargę na decyzję Prezesa URTiP. Pozostała do rozpoznania skarga na postanowienie Szefa ABW z [...] lipca 2002r. o negatywnej opinii w kwestii zezwolenia telekomunikacyjnego, będąca przedmiotem sprawy niniejszej. Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi / dalej zwane p.p.s.a. , Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art 13 ust. 2 tej ustawy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na postanowienie Szefa ABW , którego siedziba znajduje się w Warszawie sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest niedopuszczalna, bowiem nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia służące stronie w postępowaniu przed właściwym organem. Strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje środek odwoławczy przewidziany w ustawie. Postanowienie w kwestii opinii uregulowane jest w art. 106 KPA Postanowienie to, jako zaskarżalne, doręcza się stronie i służy na nie, na mocy art. 106 § 5 KPA, w zw. z art. 127 § 3 KPA, środek zaskarżenia. Dopiero na drugie postanowienie, zapadłe w wyniku rozpoznania środka zaskarżenia służyła skarga do NSA. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że Szef ABW wydał i doręczył stronie Jedno tylko postanowienie z dnia [...] lipca 2002r. , stronie służył więc na nie środek zaskarżenia. Strona wniosła jednak od razu skargę do NSA. środki zaskarżenia dopuszczalne przed wniesieniem skargi do NSA nie zostały wyczerpane. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 p.6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Należy jednak zaznaczyć, że wobec niejasności i niedokładności pouczenia o środkach odwoławczych służących od postanowienia Szefa ABW stronie, która mylnie je zinterpretowała i wskutek tego wadliwie wniosła skargę do NSA, może służyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia właściwego środka zaskarżenia.