II SA 2932/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Asesor WSA - Jacek Fronczyk Asesor WSA - Janusz Walawski Protokolant - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J.R. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego p o s t a n o w i ł - umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie W dniu 28 kwietnia 2003 r. J. R. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Jego zdaniem doszło do rażącego naruszenia prawa, bowiem w uzyskaniu owego zaświadczenia miał on interes prawny. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. pismem z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], mając za podstawę prawną art. 36 § 2 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poinformował skarżącego, że powyższy wniosek zostanie rozpoznany po otrzymaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 23 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SAB/Ka 134/02 w przedmiocie bezczynności Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. w przedmiocie niewydania zaświadczenia. W zażaleniu od powyższego pisma z dnia 9 czerwca 2003 r. do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, skarżący wniósł o jego uchylenie zarzucającemu rażące naruszenie art. 7 – 9, 11, 36 § 2 i 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez dowolną interpretację tych przepisów, wydanie postanowienia bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy i zaniechanie obowiązku dostatecznego uzasadnienia (brak wyjaśnienia zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, brak wyjaśnienia całokształtu okoliczności prawnej toczącej się sprawy i stronnicze prowadzenie postępowania). Konstatując stwierdził, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd, a tym bardziej polegającego na doręczeniu wyroku organowi. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...]lipca 2003 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i w uzasadnieniu – poza argumentami przedstawionymi już przez organ pierwszej instancji – podał, że rację ma skarżący nazywając postanowieniem pismo Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...]maja 2003 r. nr [...]. Ponadto mimo, że organowi znana jest treść rozstrzygnięcia sądowego, to jednak nie jest mu znane uzasadnienie wyroku, zaś "przedmiotowy wyrok dotyczy istoty sporu". W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący J.R. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a w obszernym uzasadnieniu – powołując się na wcześniej już wykazane zarzuty – podał, że nie można stosować wykładni rozszerzającej art. 97 § 1 k.p.a. i sprawa rozstrzygnięta powołanym już wyżej wyrokiem, dotyczyła jedynie bezczynności organu, a nie istoty postanowienia z dnia [...] września 2002 r. nr [...]w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodając jednocześnie, że przedmiotowy wyrok NSA organ otrzymał w dniu 24 czerwca i w związku z powyższym Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K.wydal w dniu [...] czerwca 2003 r. postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] września 2002 r., a Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia[...] sierpnia 2003 r. utrzymał je w mocy. Przed rozprawą w piśmie procesowy z dnia 21 lutego 2005 r., skarżący wycofał skargę, a pełnomocnik organu na rozprawie wniósł o rozstrzygnięcie według uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Na samym wstępie jednak odnieść się należy i ocenić charakter pisma z dnia [...] maja 2003 r. Chociaż organ w piśmie tym wyraził pogląd, że wniosek skarżącego zostanie rozpoznany po otrzymaniu wyroku NSA, to jednak w istocie rzeczy zawiera on elementy, o jakich mowa w art. 124 i 125 k.p.a. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnej utrwalony jest już pogląd, że to nie nazwa decyduje o prawnym charakterze pisma procesowego. Pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w formie postanowienia są nimi bowiem, mimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w cytowanych już wyżej przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Wystarczy, że zawierają tylko minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako postanowienia. Zaliczyć do nich należy oznaczenie organu administracji publicznej wydającej akt, wskazanie adresata tego aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Pismo powyższe zawierało te elementy i zostało przez samego skarżącego uznane za postanowienie, który w przewidzianym terminie wniósł od niego zażalenie. Reasumując, pismo owo miało charakter postanowienia. Natomiast stosownie do treści art. 60 cytowanej powyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę i jej cofnięcie wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ponieważ skarżący opisanym powyżej oświadczeniem, zrezygnował z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i nie występują w rozpoznawanej sprawie przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji, przeto należy uznać, że cofnięci skargi jest dopuszczalne i skuteczne. Skoro zaś tak, to zgodnie z art. 161 § 1 pkt powyższej ustawy, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 160 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 cytowanej wyżej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.