II SA 2953/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędziowie NSA Anna Robotowska, asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr), Protokolant Konrad Bonisławski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2004 r. sprawy ze skargi M. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Agencja Ochrony ,, H.’’ na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. oddala skargę W dniu [...] kwietnia 2000r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udzielił Panu M.O. koncesji NR [...] (zmienionej decyzją z dnia [...] października 2003r.) na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Działalność ta była prowadzona w Agencji Ochrony "H.". W dniu [...].08.2002 r. do Departamentu Zezwoleń i Koncesji MSWiA wpłynęło pismo Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w P. z dnia [...].08.2002 r., w którym poinformował organ o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec Pana M.F. (zatrudnionego w Agencji Ochrony "H."). W związku z powyższym Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w P., w dniu [...].07.2002 r. zawiesił Panu M.F. prawa wynikające z posiadania licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W dniu [...].07.2002 r. Pan M.O. złożył pisemne oświadczenie, w którym poinformował, iż Pan M.F., był przez niego wyznaczony do planowania i nadzoru nad pełnieniem służby przez pracowników ochrony oraz do pełnienia funkcji kierowniczych w Agencji Ochrony "H." podczas nieobecności Pana M.O.. Ponadto poinformował, iż dokonał zmiany miejsca zamieszkania oraz miejsca wykonywania działalności gospodarczej (tożsamego z adresem siedziby Agencji) w zakresie usług ochrony osób i mienia, nie informując o powyższym Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w P. ani też organu koncesyjnego. Mając na uwadze powyższe fakty, Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych zwrócił się do organu koncesyjnego z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez Pana M.O.. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 21 ust. 6 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.), zlecił w dniu 22.08.2003r. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w P. przeprowadzenie kontroli działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizowanej przez Pana M.O., prowadzącego przedsiębiorstwo indywidualne: Agencja Ochrony "H.", na podstawie koncesji z dnia [...].04.2000 r. Nr [...]. W dniu [...].10.2002r. upoważnieni przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji funkcjonariusze Komendy Wojewódzkiej Policji w P. dokonali kontroli działalności gospodarczej realizowanej przez Pana M.O.. Podczas kontroli stwierdzono brak dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia - zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740 z późn. zm.) i wydanego na jej podstawie Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998 r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania (Dz. U. Nr 69, poz. 458): wykazu zatrudnionych pracowników, rejestru zawartych umów oraz ksiąg realizacji umów. Stwierdzono również niespełnienie obowiązku oznaczenia pracowników ochrony zatrudnionych w Agencji Ochrony "H." w sposób jednolity, umożliwiający ich identyfikację oraz podmiotu zatrudniającego, wynikającego z art. 20 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia. Powyższe w świetle art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia koncesji Nr [...]. Ponadto, jak zaznaczono w protokole kontroli, przedsiębiorca nie powiadomił organu koncesyjnego w terminie 14 dni o zmianie adresu zamieszkania oraz siedziby Agencji Ochrony "H.", do czego zobowiązany był przepisem art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia. Wobec ujawnionych podczas dokonywania czynności kontrolnych nieprawidłowości w prowadzonej przez Pana M.O. działalności gospodarczej, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia udzielonej Panu M.O. koncesji z dnia [...].04.2000 r. Nr [...]. O powyższym fakcie poinformował przedsiębiorcę pismem z dnia [...].12.2002 r. (doręczonym prawidłowo w dniu [...].12.2002r.) oraz pouczył o przysługującym mu zgodnie z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego prawie do zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie zgromadzonych materiałów, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma. Również pismem z dnia [...].12.2002 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o wszczętym postępowaniu w sprawie cofnięcia udzielonej Panu M.O. koncesji oraz działając na podstawie art. 16 ustawy o ochronie osób i mienia, zwrócił się o wydanie opinii w przedmiotowej sprawie. W dniu [...].12.2002 r. Pan M.O. w siedzibie Departamentu Zezwoleń i Koncesji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, zapoznał się z materiałem dowodowym i złożył pisemne oświadczenie, iż w terminie 14 dni ustosunkuje się do sprawy. Dnia [...].12.2002 r. do organu koncesyjnego wpłynęło postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...].12.2002 r., w którym zaopiniował on negatywnie koncesjonowaną działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowaną przez Pana M.O.. Na wydane postanowienie Pan M.O. wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji, które nadesłał do tut. Departamentu w dniu [...].01.2003 r. załączając obszerne wyjaśnienia oraz dokumentację w postaci: kopii rejestru zatrudnionych pracowników, kopii rejestru zawartych umów, kopii faktur na zakup odzieży, zdjęć umundurowanych pracowników ochrony oraz oznaczenia siedziby przedsiębiorcy, emblematów Agencji Ochrony "H." oraz kopii ksiąg realizacji umów. W dniu [...].02.2003 r. do organu koncesyjnego wpłynęło postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...].02.2003r. utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie. Komendant Główny Policji wydając postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., podzielił stanowisko organu pierwszej instancji uznając, iż uzyskane w tej materii ustalenia organu pierwszej instancji nie pozwalają na wydanie pozytywnej opinii o podmiocie. Podkreślił również, iż prowadzenie działalności w zakresie usług ochrony osób i mienia powinno być obwarowane rzetelnością i nienagannością, a podmioty świadczące przedmiotowe usługi, z uwagi na specyficzny charakter działalności, powinny cechować się nieskazitelną opinią. Ponadto podmioty te wykonując działalność koncesjonowaną, obowiązane są do bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. Obliguje je do tego koncesja udzielona przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Argument Pana M.O. zawarte w zażaleniu nie znalazły uznania w oczach Komendanta Głównego Policji. Wynik kontroli nie potwierdził "nienagannej i wręcz wzorowej'" działalności Agencji Ochrony "H.". Nieprzestrzegania przez okres półtora roku przepisów zawartych w ustawie o ochronie osób i mienia, zdaniem organu odwoławczego nie można uznać za "niedociągnięcie". Mając powyższe na uwadze, Komendant Główny Policji wydał przedsiębiorcy opinię negatywną. Ustawodawca na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, nałożył na przedsiębiorców obowiązek prowadzenia dokumentacji dotyczącej zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozporządzeniu z dnia 27 maja 1998 r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania, wydanym na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy, określił szczegółowo formę oraz treść prowadzonej dokumentacji. Organ koncesyjny chcąc stwierdzić, czy przedsiębiorca wywiązuje się z obowiązku określonego w art. 19 ust. l pkt 2 musi odpowiedzieć nie tylko na pytanie czy rodzaje, forma i treść prowadzonej dokumentacji odpowiadają wymogom określonym w ww. przepisach, ale przede wszystkim, czy dokumentacja jest rzetelna i czy w pełni odzwierciedla proces prowadzenia działalności koncesjonowanej. Niezaprzeczalnym faktem jest, iż przedsiębiorca podczas dokonywania czynności kontrolnych, nie przedstawił upoważnionym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji funkcjonariuszom komendy Wojewódzkiej Policji w P. żadnych dokumentów, które wskazywałyby na zgodne z przepisami prawa prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. W dniu [...].10.2002r. Pan M. O. złożył pisemne oświadczenie, iż nie prowadzi rejestru zatrudnionych pracowników, rejestru zawartych umów oraz ksiąg realizacji umów. Natomiast w wyjaśnieniach z dnia [...].12.2002 r. Pan M.O. brak ww. dokumentacji, tłumaczył faktem zlecenia prowadzenia spraw kadrowych i podatkowo-księgowych biuru rachunkowemu, które nie wywiązało się z nałożonych obowiązków. Wraz z wyjaśnieniami Pan M.O. nadesłał również kserokopie pełnej dokumentacji, której nie przedstawił podczas kontroli. Po analizie nadesłanego materiału dowodowego, organ koncesyjny nie mógł jednoznacznie stwierdzić braku cech pozorności nadesłanych dokumentów. Ponownie zaznaczyć należy, że przedsiębiorca osobiście oświadczył podczas dokonywania czynności kontrolnych, iż nie prowadzi rejestru zatrudnionych pracowników, rejestru zawartych umów ani też ksiąg realizacji umów. Celem prowadzenia dokumentacji, jest umożliwienie kontrolującym szybkiej i wiarygodnej oceny zakresu i skali prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności i realizowanych przez niego usług. Wprowadzenie tego obowiązku, nakłada na przedsiębiorców konieczność sprawowania kontroli nad prowadzoną przez nich działalnością, tak aby możliwym było prowadzenie i aktualizowanie powyższej dokumentacji oraz udostępnienie jej - w przypadku kontroli - upoważnionym do tego funkcjonariuszom. Jednocześnie w przypadku stwierdzenia, iż przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, organ koncesyjny ma obowiązek na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. b, cofnąć udzieloną mu koncesję. Powyższe w świetle art. 22 ust. 2 pkt 2 stanowiło przesłankę do cofnięcia Panu M.O. koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Ponadto, co już zostało podkreślone, podczas dokonywania czynności kontrolnych stwierdzono, iż przedsiębiorca nie wykonał dyspozycji art. 11 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej i nie oznaczył (co ustalono w dniu kontroli) miejsca wykonywania działalności gospodarczej. Również nie powiadomił organu koncesyjnego, w oznaczonym terminie 14 dni, o zmianie miejsca zamieszkania oraz miejsca siedziby Agencji Ochrony "H.", czym naruszył dyspozycję art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia. Powyższe nieprawidłowości, jakkolwiek nie stanowiły podstawy do cofnięcia koncesji, rzuciły jednak negatywne światło na przedsiębiorcę, sposób w jaki prowadzi działalność gospodarczą oraz jego stosunek do obowiązków nałożonych przez ustawę o ochronie osób i mienia. Decyzją z dnia [...].05.2003 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowił cofnąć Panu M. O. prowadzącemu działalność gospodarczą w ramach przedsiębiorstwa indywidualnego: Agencja Ochrony "H.", koncesję z dnia [...] kwietnia 2000 r. Nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Decyzja została prawidłowo doręczona stronie w dniu [...].05.2003 r. Pismem z dnia [...].05.2003 r. Pan M.O. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dla uzasadnienia wniosku strona wskazała na krzywdzący charakter decyzji oraz nie wzięcie pod uwagę okoliczności związanych z brakiem zawinienia przez Pana M.O. w zakresie uchybień stwierdzonych kontrolą. Strona stwierdziła, iż zarzut związany z osobą Pana M.F. (wyznaczonego przez przedsiębiorcę do planowania i nadzoru nad pełnieniem służby oraz pełnienia funkcji kierowniczych podczas nieobecności Pana O.) jest całkowicie chybiony, gdyż sprawa Pana F. (obecnie byłego pracownika) jest w toku postępowania i do czasu jej zakończenia nie może być podstawą cofnięcia koncesji. Przedsiębiorca podkreślił, iż nie miał wpływu na większość uchybień, które zostały naprawione, w związku z czym nie ma żadnego zagrożenia w dalszym prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Decyzją z dnia [...].06.2003r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję z dnia [...].05.2003r. Nr [...], cofającą Panu M.O. koncesję Nr [...]. W uzasadnieniu do ww. decyzji jeszcze raz podkreślono, iż rzetelne prowadzenie dokumentacji daje przedsiębiorcy możliwość sprawowania kontroli nad prowadzoną przez niego działalnością. Prowadzenie oraz aktualizowanie dokumentacji jest odzwierciedleniem sposobu wykonywania obowiązków nałożonych przepisami ustawy na podmiot realizujący usługi ochrony osób i mienia. Zarówno przeprowadzona kontrola, jak i składane przez Pana M.O. wyjaśnienia wskazują jednoznacznie, iż przedsiębiorca nie posiadał dokumentacji wymaganej dyspozycją art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Niewykonywanie przez przedsiębiorcę obowiązku wynikającego z art. 19 ust. 1 pkt 2 skutkuje obligatoryjnym zastosowaniem sankcji w postaci cofnięcia koncesji, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. b. Decyzję doręczono stronie w dniu [...].07.2003r. Dnia [...].07.2003r. Pan M.O.wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z siedzibą: 00-013 Warszawa, ul. Jasna 6 ze skargą na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...].06.2003 r. w przedmiocie cofnięcia koncesji Nr [...], którą nadesłano do tut. Departamentu w dniu [...].09.2003 r. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zarzuciła jej niezgodność z prawem poprzez uznanie, iż niezawiniona przez skarżącego zwłoka w prowadzeniu dokumentacji stanowi obligatoryjną podstawę do cofnięcia koncesji skarżącemu. W uzasadnieniu do skargi, Pan M.O. przyznał, iż dokumentacja została wykonana ze zwłoką, jednakże nie ponosi on z tego tytułu winy. Zlecił on bowiem wprowadzenie dokumentacji profesjonalnej firmie podatkowej i nie miał podstaw przypuszczać, że biuro zaniechało sporządzenia dokumentacji określonej przepisami ustawy o ochronie osób i mienia. Jak twierdzi Pan M.O., przekazywał on na bieżąco informacje o zatrudnianych osobach, zawieranych umowach i ich realizacji, kancelarii podatkowej. Podczas kontroli nie okazano dokumentacji, gdyż nie można jej było odzyskać. W momencie jej uzyskania, została przekazana organowi koncesyjnemu. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego, kancelaria twierdziła, iż dokumentacja była prowadzona, zatem nie ma podstaw do cofnięcia koncesji Nr [...]. Aktualnie dokumentację prowadzi przedsiębiorca osobiście, gdyż stracił zaufanie do firm świadczących usługi administracyjno-podatkowe. Minister MSWiA w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do wyżej wymienionych zarzutów organ koncesyjny stwierdza co następuje: 1. W związku z tym, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udzielił koncesji Panu M.O. - przedsiębiorcy indywidualnemu, to odpowiedzialność za realizowanie działalności gospodarczej w zakresie objętym przedmiotową koncesją spoczywa wyłącznie na tym podmiocie. Przepis art. 19 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie osób i mienia, wyraźnie mówi, iż przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia obowiązany jest prowadzić i przechowywać dokumentację dotyczącą zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów oraz przedstawiać te dokumentację na żądanie organu uprawnionego do kontroli. Bezspornym jest fakt, iż przedsiębiorca w dniu kontroli nie przedstawił żadnej dokumentacji związanej z realizacją usług ochrony osób i mienia oraz oświadczył pisemnie, iż takowej w ogóle nie prowadzi. 2. Wyjaśnienia z dnia [...].12.2002r. oraz argument podniesiony w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których Pan M.O. brak dokumentacji tłumaczy faktem zlecenia jej prowadzenia biuru podatkowemu, stanowią oczywistą sprzeczność z oświadczeniem pisemnym złożonym w dniu kontroli, gdzie - co należy jeszcze raz podkreślić - przedsiębiorca przyznał, iż dokumentacja wymagana przepisem art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, nie jest prowadzona. 3. Zlecenie prowadzenia spraw związanych z działalnością koncesjonowaną biuru podatkowemu, nie może wiązać się z przeniesieniem odpowiedzialności z przedsiębiorcy, któremu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udzielił koncesji, na podmiot, który jest jedynie zleceniobiorcą. Za realizację działalności koncesjonowanej przedsiębiorca indywidualny odpowiada osobiście i w jego gestii leży, aby była ona prowadzona rzetelnie i nienagannie. Jako zleceniodawca winien on dopilnować a przede wszystkim kontrolować wykonanie zlecenia, biorąc pod uwagę odpowiedzialność jaką nałożyły na niego przepisy ustawy o ochronie osób i mienia. 4. W uzasadnieniu do skargi Pan M.O. wskazuje na fakt, iż "dokumentacja została wykonana ze zwłoką", jednakże nie ponosi on z tego tytułu winy. Organ koncesyjny jeszcze raz podkreśla, iż przedsiębiorca jest zobowiązany do prowadzenia dokumentacji wymaganej przepisami ustawy o ochronie osób i mienia. Winna ona być prowadzona rzetelnie i na bieżąco, a ponad wszelką wątpliwość, odzwierciedlać stan faktyczny w realizowanej działalności koncesjonowanej. Zwrot "wykonanie dokumentacji" świadczy jedynie o tym, iż nadesłane do tut. Departamentu w dniu [...].01.2003r. kopie rejestru zatrudnionych pracowników, rejestru zawartych umów oraz ksiąg realizacji umów, zostały wykonane w związku z brakiem dokumentacji w dniu dokonania kontroli i nieokazaniem jej kontrolującym. W tej sytuacji organ koncesyjny wnosi o oddalenie skargi. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. nr 153, poz. 1271 ze zm.) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zaskarżone decyzje pod względem ich legalności tj. zgodności z prawem, nie bada ich natomiast pod względem słuszności. Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 114, poz. 740 z późn. zm.) przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia obowiązany jest prowadzić i przechowywać dokumentację dotyczącą zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów. W/w przepis nakłada na przedsiębiorcę konkretny obowiązek związany z jego działalnością w zakresie ochrony osób i mienia tj. prowadzenie określonej dokumentacji. Wykaz zatrudnionych pracowników i rejestr zawartych umów i księga realizacji umów winny być prowadzone zgodnie z wytycznymi zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania (Dz.U. Nr 69 poz. 458). Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o ochronie osób i mienia koncesję cofa się, jeżeli przedsiębiorca, który uzyskał koncesje nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 19 ust. 1 lub uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy (w tym wypadku nie prowadzenie dokumentacji. Tego rodzaju "odpowiedzialność" za złamanie reguł ustalonych dla prowadzenia działalności polegającej na ochronie osób i mienia nie jest uzależniona od okoliczności subiektywnych i jest niezależny od winy przedsiębiorcy. Obowiązek prowadzenia dokumentacji w sposób prawidłowy jest, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, niezbędny, gdyż umożliwia w każdym czasie przeprowadzenie kontroli legalności działalności przedsiębiorcy. Również Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się wielokrotnie w powyższej kwestii. W wyroku z dnia 14 czerwca 1999r. sygn. akt. II SA 898/99 stwierdził, że "W art. 22 ust. 1 ustawy z 1997r. o ochronie osób i mienia ustawodawca nakazuje organowi koncesyjnemu cofnięcie koncesji, jeżeli tylko zostaną stwierdzone okoliczności wskazane w tym przepisie. Tego rodzaju "odpowiedzialność" za łamanie reguł ustalonych dla prowadzenia działalności polegającej na ochronie osób i mienia nie jest uzależniona od okoliczności subiektywnych dotyczących przedsiębiorcy (od jego winy). Nie ma więc znaczenia powoływanie się przez skarżącego na niezawinioną przez niego nieznajomość zasad prowadzenia wymaganej dokumentacji". A w wyroku z dnia 7 marca 2001r. sygn. akt II SA 314/00 "w art. 22 ust. 1 ustawy z 1997r. o ochronie osób i mienia ustawodawca nakazuje organowi koncesyjnemu cofnięcie koncesji, jeżeli zostaną stwierdzone okoliczności wskazane w tym przepisie. Tego rodzaju "odpowiedzialność" za łamanie reguł ustalonych dla prowadzenia działalności polegającej na ochronie osób i mienia nie jest uzależniona od okoliczności subiektywnych przedsiębiorcy. Obowiązek prowadzenia dokumentacji w sposób określony przepisami prawa ma znaczenie podstawowe, ponieważ warunkuje możliwość przeprowadzenia w każdej sytuacji kompleksowej kontroli legalności działalności przedsiębiorcy". W rozpatrywanej sprawie skarżący w ogóle nie prowadził wymaganej przepisami dokumentacji, co zostało stwierdzone w czasie przeprowadzonej kontroli (oświadczenia K [...] akt administracyjnych i K [...] akt administracyjnych oraz K [...] – wyjaśnienia). Przedmiotowa dokumentacja została uzupełniona po kontroli. Skarżący wyjaśnił, że zlecił prowadzenie dokumentacji i nie wiedział, że nie jest ona prowadzona. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zwalnia go to jednak z odpowiedzialności. Uzupełnienie dokumentacji, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 114 poz. 740 z póź. zm.) po ujawnieniu jej braku przez kontrolę nie zwalnia z "odpowiedzialności" nałożonej przez art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy, która to "odpowiedzialność" skutkuje cofnięciem licencji na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci ochrony osób i mienia. Biorąc powyższe pod rozwagę, na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.