II SA 2964/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. Jan Bała, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Asesor WSA Joanna Kube, Protokolant Monika Kwaśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] orzekł o uznaniu pana P. C. za osobę bezrobotną z dniem 11 lutego 2003 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od decyzji tej pan P. C. odwołał się do Wojewody [...]. W swoim odwołaniu wskazał, że po utracie pracy nie zgłaszał się po zasiłek dla bezrobotnych ponieważ nie był poinformowany, że istnieje groźba utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w przypadku niezgłoszenia się do urzędu zatrudnienia w odpowiednim terminie. Powołał się ponadto na swoją trudną sytuację życiową, opiekę nad matką i toczące się postępowanie sądowe dotyczące przywrócenia skarżącego do pracy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i wskazał, że na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jak wynika z dokumentacji sprawy pan P. C. w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w urzędzie pracy przepracował 202 dni i dlatego zgodnie z zacytowanym przepisem prawa prawo do zasiłku skarżącemu nie przysługuje. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił ponadto, że przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących i zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji ściśle je interpretując nie mają żadnych możliwości przyznania skarżącemu prawa do zasiłku. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pan P. C. wniósł o uchylenie decyzji oraz wskazał, że odmowa przyznania zasiłku dla bezrobotnych narusza interes prawny skarżącego poprzez działanie wbrew bezwzględnie obowiązującej normie, jaką jest przeciwdziałanie bezrobociu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Stosowanie do art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. Organy zatrudnienia trafnie wskazały przepisy mające zastosowanie w sprawie i dokonały ich prawidłowej interpretacji. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowił przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514), zgodnie z którym prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jak wynika z dokumentacji sprawy pan P. C. w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w urzędzie pracy przepracował 202 dni i tym samym nie spełnił skarżący warunków niezbędnych do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji, ani sądowi administracyjnemu uprawnień do odstępstw w kwestiach szczegółowo tymi przepisami uregulowanymi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.