II SA 3137/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...]lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w R. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., po rozpatrzeniu wniosku T. S., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji komendanta miejskiego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...]listopada 2002 r. o przeniesieniu i mianowaniu wyżej wymienionego na stanowisko starszego specjalisty w Wydziale [...] Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej. Decyzja została wydana na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...]z dnia[...]lipca 2003 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że decyzję o przeniesieniu i mianowaniu strażaka podpisał zastępca komendanta miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. z upoważnienia komendanta miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w tym mieście. W tym czasie nie było mianowanego komendanta miejskiego, natomiast pełniący obowiązki komendanta miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. przebywał na zwolnieniu lekarskim, w związku z tym zastępca miał prawo podpisać przedmiotową decyzję, gdyż wynikało to z zakresu jego obowiązków. Decyzja Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej stała się przedmiotem skargi złożonej przez strażaka do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie obu decyzji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji zastępcy komendanta miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. w sprawie przeniesienia i mianowania na inne stanowisko służbowe. Wśród innych zarzutów ponowił zarzut, że decyzja została wydana przez organ nie upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko oraz argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto stwierdził, że prawo zastępcy do podpisywania pism i decyzji wynika z samej istoty zastępstwa i zastępca w świetle regulaminu organizacyjnego i zakresu czynności miał upoważnienie do działania w imieniu komendanta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Niezależnie bowiem od doniosłości zarzutów skarżącego, jak również bez względu na argumenty przedstawione przez organ, przede wszystkim rozważenia wymagała kwestia, czy zastępca Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R.był organem właściwym do wydania decyzji administracyjnej o przeniesieniu i mianowaniu skarżącego na inne stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. Przepisy prawne dotyczące właściwości zawarte są w regulacjach o charakterze materialnoprawnym, a właściwość rzeczową ustala się według przepisów o zakresie działania organu. Zgodnie art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 z późn. zm.), do mianowania strażaka na stanowisko służbowe, przenoszenie na inne, powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszenia w czynnościach służbowych albo zwalniania ze służby, z zastrzeżeniem art. 47 ust. 1, właściwi są przełożeni: w komendzie powiatowej (miejskiej) wraz z jednostkami ratowniczo-gaśniczymi – komendant powiatowy (miejski). Pod pojęciem właściwość organu rozumieć należy zdolność prawną organu do rozpoznawania i rozstrzygania, a więc załatwiania określonego rodzaju spraw w postępowaniu administracyjnym. W art. 268a kpa zostało określone upoważnienie do załatwiania spraw, tzn., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowników jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Jak wynika z akt sprawy, decyzja z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] o przeniesieniu i mianowaniu skarżącego na stanowisko starszego specjalisty w Wydziale [...] Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w R. została wydana przez zastępcę komendanta miejskiego w tej miejscowości. Nie ulega również wątpliwości, że w aktach sprawy brak jest upoważnienia w formie przewidzianej w art. 268a kpa dla zastępcy komendanta miejskiego Państwowej Straży Pożarnej do wydawania decyzji administracyjnej. Z oczywistych powodów, dokumenty na które powołuje się organ, tzn. "Regulamin organizacyjny Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w R." oraz zakres czynności, nie stanowią takiego upoważnienia. Przepisy o właściwości organów mają sankcję w art. 156 § 1 pkt 1 kpa, według którego decyzja wydana przez organ administracji publicznej z naruszeniem przepisów o jego właściwości jest nieważna. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 1 kpa oraz w związku z art. 119 pkt 1 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonych decyzji. W oparciu o art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał ich wykonanie w całości.