II SA 3156/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędziowie asesor WSA Protokolant apl. prok. Jarosław Lenard po rozpoznaniu w dniu [...] października 2004 r.r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Sp. z o. o. z siedzibą w L. na z dnia [...] lipca 2003r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia umorzyć postępowanie Decyzją z dnia [...] marca 2003r. [...] Inspektor Transportu Drogowego w S. nałożył na M. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością karę pieniężną w kwocie 500 zł. Kara ta została nałożona za nieokazanie w czasie kontroli w dniu 15 lutego 2003r. wykresówki z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za ostatni dzień poprzedniego tygodnia w którym kierowca prowadził pojazd przy wykonywaniu transportu drogowego tj. 9 lutego 2003r. (10 i 11 luty 2003r. wg wyjaśnień kierowcy były dniami wolnymi). Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. Sp. z o.o. Do odwołania została dołączona wykresówka z dnia 9 lutego 2003r. Decyzją z dnia [...] lipca 2003r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że: Artykuł 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001r. o czasie pracy kierowców zobowiązuje kierowcę do przedstawienia, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzania kontroli, zapisów z przyrządu kontrolnego za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd. Stosownie zaś do art. 87 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli (...) zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 10 w/w ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne nie przestrzegając przepisów o czasie pracy i odpoczynku kierowców oraz nie posiadając zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju podlega karze. Konsekwencją tego rozwiązania jest przepis lp. 10.8 załącznika do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym, zgodnie z którym karze podlega nieokazanie wykresówek z urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne- w wysokości 500 zł. za każdą wykresówkę. Z protokołu kontroli wynika, iż kierowca Pan W. U. nie okazał podczas kontroli (tj. 15.01.2003r.) wykresówki dokumentującej prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, wobec czego na stronę nałożona została kara pieniężna w wysokości 500 złotych Skarżący zarzuca kontrolującym nieprawidłowe przeprowadzenie czynności kontrolnych, a także podnosi, iż jednostronnym i nie popartym żadnym postępowaniem dowodowym jest twierdzenie, że kierowca nie okazał w chwili kontroli wykresówki. Zarzuty te są bezzasadne, ponieważ decyzja nakładająca na spółkę M. karę pieniężną w wysokości 500 złotych wydana została na podstawie i w oparciu o treść protokołu kontroli nr [...], podpisanego bez żadnych uwag przez kierowcę Pana W. U.. Nie ma jednocześnie podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonej kontroli oraz kwestionowania prawdziwości ustaleń funkcjonariuszy publicznych, którymi są inspektorzy transportu drogowego. Strona nie wskazała przekonywujących dowodów przeciw twierdzeniom zawartym w protokole, będącym dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 par. 1 k.p.a. Zgodnie z przywołanym artykułem kodeksu postępowania administracyjnego protokół, jako dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Oddalić należy także argument skarżącego, iż adresatem decyzji nakładającej karę pieniężną powinien być kontrolowany kierowca, nie zaś przedsiębiorca (w tym wypadku spółka M.). Artykuł 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym stanowi, iż uprawnieni do kontroli (m.in. inspektorzy transportu drogowego) mają prawo nałożyć na kontrolowanego karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pod pojęciem kontrolowanego rozumieć należy przedsiębiorcę, a nie kierowcę (niekiedy zdarza się jednak, iż przedsiębiorca jest jednocześnie kierowcą), ponieważ to przedsiębiorca, podejmuje się wykonywania usług w zakresie transportu drogowego lub wykonuje przewozy na potrzeby własne, jako działalność pomocniczą w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Kierowca natomiast wykonuje tylko dyspozycje wydane mu przez pracodawcę (przedsiębiorcę). Odpowiedzialnością za funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, w tym za przestrzeganie przepisów prawnych, obarczony jest zawsze przedsiębiorca a nie pracownik. Ponadto zgodnie z art. 87 ust. 3 to przedsiębiorca jest odpowiedzialny za wyposażenie kierowcy wykonującego przewóz w wymagane dokumenty, w tym m.in. w zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Z przepisu powyższego jednoznacznie wynika, iż wszelkie konsekwencje prawne nieokazania przez kierowcę, podczas kontroli, zapisu urządzenia pomiarowo-kontrolnego ponosi przedsiębiorca, a nie kontrolowany kierowca. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła M. Sp. z o.o. zwana dalej skarżącą. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 138 k.p.a., 74 i 93 ustawy o transporcie drogowym, art. 42 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podniosła między innymi, że: Skarżona decyzja została wydana w dniu [...] lipca 2003r. po wydaniu już decyzji z dnia [...] lipca 2003r. o nr [...] (odnosząca się do tego samego stanu faktycznego, lecz z całkowicie inną sentencją (organ odwoławczy zmieniła decyzję I instancji). W efekcie powyższego bezprawnego działania organu w obrocie prawnym funkcjonują dwie sprzeczne ze sobą decyzje administracyjne odnoszące się do jednego postępowania administracyjnego. Takie działanie organu nie wynika z przepisów prawa i nie może być w żaden sposób zaaprobowane w Państwie prawa. Ponadto w przedmiotowej sprawie organ drugiej instancji wydał decyzję merytoryczną bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego brak w decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi, wniosek uzasadnił tym, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. [...] stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 22 stycznia 2004r. Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał wniosek o odrzucenie skargi i zgłosił ewentualny wniosek o umorzeniu postępowania sądowego ze względu na jego bezprzedmiotowość. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. nr 153, poz. 1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2003r. [...] wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 20 sierpnia 2003r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził nieważność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. Tak więc w powyższej sprawie powstała sytuacja, w której z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja będąca przedmiotem skargi. Biorąc powyższe pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie.