II SA 3170/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Asesor WSA Jacek Fronczyk, Protokolant Mirosław Gdesz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2004 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. r., na podstawie art. 6 c ust. 2 pkt 2, 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jednolity tekst Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), art. 138 § l pkt 1 Kodeks postępowania administracyjnego - po rozpoznaniu odwołania Pani B. W. od decyzji Starosty R. z dnia [...] czerwca 2003 r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że Pani B. W. bezrobotnej, bez prawa do zasiłku, zarejestrowanej w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. wyznaczono termin stawiennictwa w urzędzie zatrudnienia na dzień 2 czerwca 2003 r. W dniu tym Pani B. W. nie zgłosiła się do urzędu i w ciągu kolejnych 5 dni nie powiadomiła PUP o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa. Zaskarżoną decyzją Starosta R. orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z powodu nieusprawiedliwionego niestawienia się w wyznaczonym terminie w PUP. Od decyzji tej w dniu [...] czerwca 2003 r. Pani B. W. złożyła pismo, w którym wniosła o ponownie przyznanie statusu osoby bezrobotnej oraz zasiłku rodzinnego i pielęgnacyjnego. W piśmie wskazała, że nie otrzymała decyzji pozbawiającej jej statusu osoby bezrobotnej gdyż nie mieszka w R. pod adresem, na który skierowana została decyzja. Mieszka w Z.. Ponadto skarżąca dodała, że nie zauważyła, że ma wyznaczony następny termin wizyty na dzień 2 czerwca 2003 r., oraz że nie wiedziała o konieczności zgłoszenia się do urzędu pracy w ciągu 5 dni. Wojewoda [...] potraktował pismo skarżącej z dnia 23 czerwca 2003 r. jako odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. biorąc pod uwagę polemikę zawartą w nim z decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. i wydał w dniu [...] lipca 2003 r. decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, źe zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu bezrobotny ma ustawowy obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia i szkolenia. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 3 pkt 5 powyższej ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatom urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Wskazał, że jak wynika z dokumentacji sprawy Pani B. W. nie stawiła się w urzędzie pracy w dniu 2 czerwca 2003 r. i w ciągu 5 dni nie powiadomiła urzędu o uzasadnionej przyczynie swej nieobecności. Zgłoszenie się do Powiatowego Urzędu Pracy w R. celem potwierdzenia gotowości do podjęcia zatrudnienia lub szkolenia było dla skarżącej obowiązkiem. A zatem skarżąca winna dołożyć należytej staranności aby w dniu wyznaczonej wizyty zgłosić się do urzędu pracy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. W. wniosła o unieważnienie decyzji, wyrównanie zasiłku rodzinnego i pielęgnacyjnego, naliczenie odsetek oraz nakazanie urzędowi pracy sprawdzenie potwierdzenia odbioru decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. W uzasadnieniu skargi wskazała, że ponieważ nie otrzymała decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. to się od tej decyzji nie odwoływała. Uważa w związku z tym, że ma czas na złożenie odwołania od tej decyzji. Wskazała ponadto, że fakt nieotrzymania decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. czyni bezprawnym pozbawienie jej dzieci zasiłku rodzinnego i pielęgnacyjnego. Wskazała, że nie mieszka w R. a jedynie jest tam zameldowana o czym informowała w urzędzie zatrudnienia. W pozostałej części skargi ponowiła argumenty związane z niezgłoszeniem się w dniu 2 czerwca 2003 r. w powiatowym urzędzie pracy. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. Organy zatrudnienia trafnie wskazały przepisy mające zastosowanie w sprawie i dokonały ich prawidłowej interpretacji. Ustalony przez organy zatrudnienia stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Jak wynika z karty identyfikacyjno-informacyjnej skarżącej B. W. wskazała w urzędzie zatrudnienia jako adres zamieszkania – R. ul. [...]. W aktach sprawy brak jest informacji wskazującej, ażeby skarżąca podała jakiejkolwiek inny adres zamieszkania. Dlatego też organ zasadnie wysłał pismo z dnia [...] czerwca 2003 r. pod wskazany przez skarżącą adres w R.. Pismo zawierające decyzję było dwukrotnie awizowane przez pocztę: pierwszy raz w dniu 16 czerwca 2003 r. ponownie 24 czerwca 2003r. Zgodnie zaś z art. 44 kpa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 pismo składa się na okres siedmiu dni w urzędzie pocztowo-telekomunikacyjnym lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. A zatem uznać należy, że doręczenie skarżącej decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. było skuteczne. W tej sytuacji uznanie przez Wojewodę [...] pisma skarżącej z dnia 23 czerwca 2003 r. jako odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. było zasadne. Skarżąca własnoręcznym podpisem w dniu 29 maja 2003 r. potwierdziła obowiązek stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 2 czerwca 2003 r. W wyznaczonym dniu skarżąca nie stawiła się i nie powiadomiła w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. O obowiązku powiadomienia urzędu zatrudnienia w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa została skarżąca poinformowana w informacji dla osób rejestrujących się w dniu 23 kwietnia 2003 r. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: (Dz. U. Nr 25, poz. 128 ze zm.) starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w urzędzie zatrudnienia i nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Skutkuje to pozbawieniem statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w rejonowym urzędzie pracy. Przepis art. 13 ust. 3 pkt 5 powołanej ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozwala na jakąkolwiek inną jego interpretację. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.