II SA 3182/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2004 r., sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez p. W. K. od decyzji Zarządu Województwa M. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. obciążającej skarżącego karą pieniężną w wysokości 7.320,00 zł za przejazd bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym na trasie z miejscowości K. do H., orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 31 maja 2002 r. w miejscowości S. zatrzymano i przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], stanowiącego własność skarżącego W. K.. Podczas przeprowadzonej kontroli (ważenia) pojazdu stwierdzono przekroczenie nacisku na poszczególne osie pojazdu, nie stwierdzając jednocześnie przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdu oraz wymiarów pojazdu w metrach. Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu został podpisany przez kierowcę, który nie zgłaszał to jego treści oraz samego sposobu przeprowadzenia kontroli jakichkolwiek zastrzeżeń. Na tej podstawie w dniu [...] czerwca 2002 r. Zarząd Województwa M. wydał decyzję Nr [...] , na1 mocy której - w oparciu o przepisy art. 19 ust. 2 pkt 2, art. 20 pkt 8 w zw. z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w zw. z § 3, 4, 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432) i na podst. art. 104 § 1 k.p.a. - nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 7.320,00 zł za przejazd bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym na trasie z miejscowości K. do H.. W uzasadnieniu organ powołał się na wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 31 maja 2002 r. oraz stwierdził, iż wysokość kar pieniężnych za stwierdzone przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu została ustalona nas podstawie załącznika do cyt. ustawy o drogach publicznych. Skarżący odwołał się od w/w decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., podnosząc w uzasadnieniu, iż zarówno ciągnik siodłowy, jak i naczepa miały ważne badania techniczne, ładowność naczepy nie została przekroczona, zaś ciężar całkowity zestawu również nie był przekroczony. Ponadto skarżący dodał, iż przewoził cukier na paletach, które były równomiernie rozstawione na całej naczepie, oraz że po przełożeniu kilku worków cukru na tył samochodu (manewr zabroniony - jego zdaniem - przez cukrownię) pojazd staje się normatywny. W wyniku rozpatrzenia odwołania SKO w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r.. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Zarządu Województwa M. z dnia [...] czerwca 2002 r. W uzasadnieniu decyzji SKO w W. powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa oraz na protokół z przeprowadzonego w dniu 31 maja 2002 r. badania pojazdu należącego do skarżącego W. K.. uznało, iż prawidłowo została ustalona wysokość należnej kary pieniężnej w niniejszej sprawie, zaś okoliczności podniesione przez skarżącego w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. Skarżący wniósł w dniu 20 września 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję SKO w W.. W uzasadnieniu podniósł, iż na drogę wojewódzką nr 631, na której dokonano przedmiotowych pomiarów pojazdu, kierowca wjechał pomyłkowo kilka kilometrów wcześniej w miejscowości Z. na przebudowywanym skrzyżowaniu (budowa ronda), gdzie nie było żadnej żółtej tabliczki z numerem drogi. Skarżący nadmienił, iż do miejscowości Z. pojazd jechał po drodze krajowej nr 61 i na tej drodze nie był pojazdem nienormatywnym, gdyż na niej dopuszczalne naciski na oś są większe. W związku z tym skarżący uznał, iż za błąd kierowcy wynikający nie z jego winy został on -jako właściciel - obciążony karą w wysokości 10- krotnych poborów kierowcy. Skarżący podniósł, iż widzi ze swej strony winy, albowiem ciężar całkowity pojazdu podobnie jak i ładowność naczepy nie były przekroczone, zaś ładunek w postaci cukru był rozmieszczony na paletach równomiernie. Ponadto skarżący dodał, iż pojazd jako nienormatywny jechał tylko kilka kilometrów od Z. do parkingu, na którym zawrócił i pojechał z powrotem na drogę krajową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., wnosząc o oddalenie przedmiotowej skargi, podniosło w uzasadnieniu, iż podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium stwierdziło ponadto, iż argumentacja podniesiona przez skarżącego w uzasadnieniu skargi była już przedmiotem badania przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji wydanej w I instancji. Zdaniem organu odwoławczego podniesione przez skarżącego W. K. okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 20 września 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga p. W. K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia[...] sierpnia 2002 r., i poprzedzająca ją decyzja Zarządu Województwa M. z dnia [...] czerwca 2002 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz w cyt. rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r., jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów o masie, naciskach osi lub wymiarach' przekraczających dopuszczalne wielkości, bez stosownego zezwolenia określonego odrębnymi przepisami, pobiera się karę pieniężną, której wysokość określa załącznik do ustawy. Jak z kolei stanowi przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, pojazd uczestniczący w ruchu powinien odpowiadać warunkom technicznym określonym w tym rozporządzeniu. § 5 ust. 1 tegoż aktu normatywnego stanowi, iż nacisk osi pojedynczej, z zastrzeżeniem ust. 4, nie może przekroczyć 80 kN. Nacisk osi wielokrotnej nie może przekraczać sumy dopuszczalnych nacisków osi składowych (§5 ust. 2 cyt. rozporządzenia), zaś nacisk osi składowej, z zastrzeżeniem ust. 4, nie może przekraczać przy odległości od sąsiedniej bliższej osi składowej powyżej 1,30 m - 72,5 kN. Z akt sprawy zebranych w toku postępowania kontrolnego wynika jednoznacznie, iż w samochodzie należącym do skarżącego przekroczone były naciski na: II oś pojedynczą pojazdu (przekroczenie o 31,52 kN), III oś składową pojazdu - oś wielokrotną (przekroczenie o 1,33 kN), oraz VI oś składową pojazdu - oś wielokrotną (przekroczenie o 2,96 kN). Ważenie zostało przeprowadzone prawidłowo i nie budziło zastrzeżeń zarówno kierowcy, jak i samego skarżącego, zaś otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi. Również wysokość kar pieniężnych została - w ocenie Sądu - ustalona prawidłowo na podstawie załącznika do cyt. ustawy o drogach publicznych. Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Ponadto organ odwoławczy, jak i organ I instancji nie dopuścił się – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym przez kontrolerów M. Zarządu Dróg Wojewódzkich w W. (vide: Protokół kontroli z dnia 31.05.2002 r.), dokonując jego wszechstronnej oceny. Sąd uznał, iż argumenty użyte przez skarżącego zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w skardze do sądu administracyjnego, nie mogą być uwzględnione. Sąd nie uznał za słuszne argumentów przytoczonych przez skarżącego, albowiem bez znaczenia w niniejszej sprawie jest to, iż jego kierowca wjechał na przedmiotową drogę przez pomyłkę. Każdy kierowca zajmujący się profesjonalnie przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należyta starannością, dokładnie i szczegółowo wybierać drogę swego przejazdu w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych prowadzonego przez siebie pojazdu. Również właściciel samochodu ciężarowego, który powierza dokonanie przewozu stosownego ładunku, zgodnie z obowiązującym prawem, w pełni ponosi odpowiedzialność za działanie zatrudnianego przez siebie kierowcy. W ocenie Sądu nie jest zasadne również powoływanie się przez skarżącego na jakiekolwiek prace drogowe prowadzone przez administratora drogi, albowiem nie są to okoliczności wpływające na zaistniałe w dniu 31 maja 2002 r. zdarzenie będące przedmiotem niniejszego postępowania. Bez znaczenia – zdaniem Sądu – jest również to, iż pojazd należący do skarżącego nie miał owego dnia przekroczonej dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz ładowności przyczepy, jak również, że przewożony ładunek był równomiernie rozmieszczony na paletach, albowiem są to okoliczności nieistotne dla faktu stwierdzonego przekroczenia nacisków na osie pojazdu. Warto podkreślić, iż gdyby pojazd stanowiący własność skarżącego miał dodatkowo przekroczoną swoją dopuszczalną masę całkowitą, kara wymierzona przez organ I instancji byłaby jeszcze wyższa, gdyż za takie przekroczenie parametrów pojazdu ustawodawca przewidział osobną karę pieniężną. Zdaniem Sądu nakazy stosownego postępowania musza być bezwzględnie przestrzegane przez użytkowników dróg publicznych, niezależnie od tego, czy danym pojazdem przejeżdżają oni dana drogę jedynie kilka kilometrów, jak również bez względu na rodzaj towaru, czy też bez względu na inne uwarunkowania związane z zakresem prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu należy przyjąć, iż skarga p. W. K. nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .