II SA 3260/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.), Sędziowie WSA Maria Jagielska, Asesor WSA Andrzej Czarnecki, Protokolant Aleksandra Borowiec, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2004 roku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej oddala skargę W dniu 5 lipca 2000 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] Urzędu Wojewódzkiego w S. wystąpił z wnioskiem do Głównego Geodety Kraju o udzielenie nagany z wpisem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe Panu W. K., upr. nr [...] – P. U.-H. "G." ul. [...][...],[...] P. w związku z naruszeniem zasad zawartych w art. 42 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na podstawie wyników kontroli pracy geodezyjnej wykonanej przez Pana W. K. – podział działki nr [...], obręb W., gmina D. [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. zarzucił geodecie, że: a) nie przeanalizował materiałów znajdujących się w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, a dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działką [...], a działkami [...],[...] i [...] zgodnie z zasadami zawartymi w §16 instrukcji technicznej 0-1-załącznik do rozporządzenia MSWiA z dnia 24 marca 1999r. w sprawie standardów technicznych geodezji i kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie (Dz. U. Nr 30, poz. 297), b) nie ustalił, czy zachodzi zgodność istniejącego stanu prawnego ze stanem uwidocznionym w ewidencji gruntów, stosownie do wymogów §6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 roku w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25, poz. 130), c) przyjął granicę działki nr [...] do podziału, która nie jest zgodna z granicą prawną tejże nieruchomości przedstawioną w księdze wieczystej nr [...] ani nie ma odniesienia w dokumentach znajdujących się w PZGiK, d) błędnie zredagował sprawozdanie techniczne, jakoby wykonał całość prac związanych z podziałem, podczas gdy faktycznie prace przerwał w wyniku sprzeciwu strony i uchylenia decyzji organu o podziale nieruchomości – zał. nr 1 do instrukcji technicznej O-3 – załącznik do rozporządzenia MSWiA z dnia 24 marca 1999r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji i kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie (Dz. U. nr 30, poz. 297). Główny Geodeta Kraju, uznając za słuszne w całości wystąpienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S., decyzją z dnia [...] lipca 2000 roku nr [...], wydaną w oparciu o art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku k.p.a. (Dz. U. z 1980 roku, Nr 9, poz. 26 z późn. zm.) udzielił nagany z wpisaniem do Centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe geodecie uprawnionemu Panu W. K., zamieszkałemu w P. przy ulicy [...][...], posiadającemu świadectwo uprawnień zawodowych Nr [...]. W. K. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy przez Głównego Geodetę Kraju na podstawie art. 127 §3 k.p.a. w związku z art. 138 k.p.a. We wniosku tym wykazywał, że przeanalizował dostępne materiały, a sposób odniesienia się do nich jest wypadkową zasad techniki geodezyjnej i praktyki stosowanej w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, zaś błędnie zredagowane sprawozdanie techniczne w kwestii trwałego zestabilizowania nowo powstałych punktów wynikało ze sposobu kompletowania operatu i wymogów określonych przez Ośrodek. Wniosek W. K. został przesłany do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] Urzędu Wojewódzkiego z prośbą o zajęcie stanowiska dla przedstawienia opinii zawodowej geodety uprawnionego. W odpowiedzi inspektor podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uprzednio przesłanym wniosku o zastosowanie środka dyscyplinarnego. W tym stanie rzeczy Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] września 2000 roku nr [...] w oparciu o art. 127 §3 k.p.a. w związku z art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. orzekł o utrzymaniu w mocy swojej poprzedniej decyzji z dnia [...] lipca 2000 roku. Badając ponownie sprawę stwierdzono, że przedstawione przez geodetę uprawnionego argumenty we wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji nie są nowymi okolicznościami i były znane organowi w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Prawdą jest zafałszowanie sprawozdania technicznego w kwestii wymierzenia nowo powstałych punktów na grunt, również brak jest w operacie udokumentowania badania stanu prawnego nieruchomości. Nie znajduje również potwierdzenia stwierdzenie, jakoby została dokonana analiza dostępnych materiałów źródłowych. W tej sprawie obszerne wyjaśnienia przedstawił Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w piśmie z dnia 5 lipca 2000 roku, które to pismo zainteresowany otrzymał do wiadomości. We wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji przez Głównego Geodetę Kraju nie są przedstawione fakty dotyczące wykorzystania wszystkich dostępnych materiałów i dokumentów geodezyjnych mających podstawowe znaczenie w ustalaniu granicy prawnej nieruchomości. Mając na względzie przedstawione fakty i okoliczności stwierdzono, że geodeta uprawniony p. W. K. naruszył z własnej winy postanowienia art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 z późn. zm.) w zakresie wykonywania prac geodezyjnych z należytą starannością i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zatem orzeczono jak w sentencji. Powyższą ostateczną decyzję Głównego Geodety Kraju zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. K., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, 9, 11 §1, 80, 86 i 107 §3 k.p.a. poprzez wybiórczą i jednostronną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie całokształtu dowodów zebranych w sprawie, co rzutowało na wydanie decyzji ostatecznej. Uzasadnienie decyzji nie zawiera podania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz brak jest wskazania przyczyn, z powodu których innym dowodom niż opisane odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Równocześnie wydana decyzja jest niezgodna z art. 107 §1 k.p.a., albowiem nie zawiera podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, co świadczyć może, że decyzję pierwotna wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, opracowała i wydała ta sama osoba występująca jako organ I i II instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wnosił o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie jest do przyjęcia zarzut skarżącego jakoby został naruszony przepis art. 107 §1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lutego 2002 roku w sprawie Sygn. akt II SA 2835/00 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2000 roku oraz zasądził od Głównego Geodety Kraju na rzecz W. K. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za zasadny zarzut skarżącego naruszenia prawa materialnego albowiem podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, o udzieleniu skarżącemu nagany stanowił przepis art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 23 lutego 2000 roku po nowelizacji ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 12, poz. 136), mocą której rozszerzono katalog kar dyscyplinarnych geodetów wykonujących samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii, tymczasem W. K. wykonywał prace geodezyjne w 1999 roku, kiedy obowiązujący w tym czasie art. 46 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie przewidywał nagany tylko upomnienie i zakaz wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii na okres od roku do 5 lat. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przypadku postępowań dyscyplinarnych zasadą jest, że stosuje się prawo materialne obowiązujące w czasie popełnienia czynu powodującego odpowiedzialność dyscyplinarną (zasada prawa karnego – nie ma kary, która obowiązywała w dacie popełnienia przestępstwa). W tym stanie rzeczy zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja Głównego Geodety Kraju podlega uchyleniu stosownie do art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Natomiast pozostałe zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 9, 77 §1, 80, 86 i 107 §1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nietrafne, gdyż ustalenia faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia zostały oparte na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym, który został wszechstronnie oceniony, a wnioski wyprowadzone przez organ z oceny kontrolowanych prac geodezyjnych wykonanych przez skarżącego sprowadzające się do stwierdzenia szeregu naruszeń przepisów w zakresie geodezji nie nasuwają zastrzeżeń. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie stanu faktycznego również nie może być kwestionowane, gdyż organ przeanalizował wszystkie uchybienia i błędy popełnione przez geodetę przy wykonywaniu przedmiotowej sprawy w dziedzinie geodezji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien odnieść się przede wszystkim do omówionego naruszenia prawa materialnego bez potrzeby ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i dokonywania nowych ustaleń faktycznych w przedmiocie wykonanych przez skarżącego prac geodezyjnych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] maja 2002 roku nr [...] na podstawie brzmienia byłego art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 30, poz. 163 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071) zakazał wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii na okres 2 lat geodecie uprawnionemu Panu W. K. zamieszkałemu w P. przy ulicy [...][...], posiadającemu świadectwo uprawnień zawodowych nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż ciężar gatunkowy popełnionych nieprawidłowości w toku opracowania projektu podziału nieruchomości przez Pana W. K. wskazuje na brak znajomości przepisów prawa i uzasadnia zastosowanie kary dyscyplinarnej jak w decyzji. W. K. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy związanej z decyzją z dnia [...] maja 2002 roku podniósł, iż nałożona na niego kara dyscyplinarna w postaci zakazu wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii na okres 2 lat jest niewspółmierna w stosunku do ustaleń będących treścią postawionych mu zarzutów. Wniosek W. K. został przesłany do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] Urzędu Wojewódzkiego w S. z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie. W odpowiedzi inspektor podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uprzednio przesłanym wniosku o zastosowanie środka dyscyplinarnego, natomiast dobór sankcji pozostawił do uznania Prezesa GUGiK. Ponadto inspektor dodatkowo poinformował, że w 1989r. Pan W. K. dokonał podziału nieruchomości, położonych w obrębie [...] gm. D.. Operat z wykonanych czynności geodezyjnych nie został przekazany do Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, jednak w latach następnych dane z jego operatu były wykorzystywane przez innych geodetów jak też przez W. K.. W tym stanie rzeczy Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w sprawie zakazu wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii na okres dwóch lat geodecie uprawnionemu Panu W. K., uznając, iż w świetle ujawnionych okoliczności, w tym również tych przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. w jego piśmie z dnia 2 lipca 2002 roku orzeczona kara dyscyplinarna jest adekwatna w stosunku do popełnionych przez geodetę czynów. Na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] sierpnia 2002 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. K., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia utrzymanej nią w mocy decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] maja 2002 roku wraz z zasądzeniem od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 51 ustawy o NSA w związku z art. 2 Konstytucji przez wydanie rozstrzygnięcia pogarszającego sytuację skarżącego w stosunku do decyzji uchylonych przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2002 roku, sygn. akt II SA 2835/00 oraz zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 30 ustawy o NSA i pominięcie oceny prawnej wyrażonej prze Sąd w wyroku z dnia 27 lutego 2002 roku Sygn. akt II SA 2835/00. Kolejny zarzut skarżącego to obraza przepisów postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 80 i 81 k.p.a. poprzez przyjęcie za podstawę decyzji okoliczności, które nie stanowiły przedmiotu postępowania dowodowego, a mianowicie innych prac skarżącego, wykonanych w 1989 roku, a także obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 104 §2 k.p.a. poprzez wykroczenie poza granice sprawy administracyjnej wszczętej w roku 1999 i uwzględnienie innych jeszcze zarzutów wobec skarżącego, niż objęte decyzjami uchylonymi przez NSA wyrokiem z dnia 27 lutego 2002 roku Sygn. akt II SA 2835/00. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, Nr 240, poz. 2052) "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W myśl art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie". Zgodnie więc z dyrektywą zawartą w w/w przepisie rzeczą Sądu w niniejszej sprawie była ocena co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] sierpnia 2002 roku oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] maja 2002 roku. Obie decyzje zostały wydane po uchyleniu poprzednich decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2000 roku i z dnia [...] lipca 2000 roku wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2002 roku, w sprawie Sygn. akt II SA 2835/00, w uzasadnieniu którego Sąd przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ administracyjny zlecił odnieść się do omówionego naruszenia prawa materialnego bez potrzeby ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i dokonywania nowych ustaleń faktycznych w przedmiocie wykonanych przez skarżącego prac geodezyjnych – projektu podziału nieruchomości położonej w obrębie W. Gmina D. – działki nr [...]. Innymi słowy Naczelny Sąd Administracyjny polecił na gruncie ustalonego już stanu faktycznego sprawy i zgromadzonych dowodów rozważenia zastosowania jednej z kar dyscyplinarnych, które były przewidziane w art. 46 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w brzmieniu tego przepisu obowiązującego na datę wykonywania czynności przez geodetę w 1999 roku. W tym miejscu należy podnieść, iż zgodnie z art. 30 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia". Po reformie sądownictwa administracyjnego od 1 stycznia 2004 roku zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 roku z zastrzeżeniem art. 100 wiąże w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia". Kierując się wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] maja 2002 roku na podstawie brzmienia byłego art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 z późn. zm.) zakazał W. K. wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii na okres dwóch lat. Organ na podstawie ustalonego stanu faktycznego prawidłowo uznał, iż W. K. naruszył dyspozycję przepisu art. 42 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego tzn. przy wykonywaniu projektu podziału nieruchomości, położonej w obrębie W. Gmina D. działki nr [...] nie wykazał należytej staranności, zadań nie wykonywał zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa. W związku z powyższym organ mając na względzie rodzaj i ciężar gatunkowy uchybień uznał za stosowne wymierzyć W. K. jedną z dwóch przewidzianych w przepisie ówcześnie obowiązującego art. 46 Prawa geodezyjnego i kartograficznego kar dyscyplinarnych, karę surowszą tj. zakazać mu wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii na okres 2 lat. Sformułowanie przepisu art. 46 ust. 1 ówcześnie obowiązującego Prawa geodezyjnego i kartograficznego wskazuje na uznaniowość decyzji Głównego Geodety w przedmiocie zastosowania jednej z dwóch przewidzianych tym przepisem kar dyscyplinarnych. Sąd uznał, że Główny Geodeta Kraju działał w granicach uznania i nie można mu zarzucić dowolności w wyborze kary dyscyplinarnej, która jest adekwatna do rodzaju uchybień popełnionych przez obwinionego jak również stopnia jego winy. W tym stanie rzeczy decyzja z dnia [...] sierpnia 2002 roku Głównego Geodety Kraju, wydana wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy i utrzymująca w mocy poprzednią decyzję z dnia [...] maja 2002 roku odpowiada prawu poza tym, iż Główny Geodeta Kraju nieprawidłowo w uzasadnieniu decyzji powołał się na uchybienia dotyczące prac W. K. w 1989 roku przez co naruszył wskazane w skardze przepisy art. 80, 81 k.p.a. i 104 §2 k.p.a. Jednakże obraza w/w przepisów postępowania nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem rodzaj i charakter uchybień popełnionych przez skarżącego przy wykonywaniu prac w 1999 roku uzasadniał zastosowanie kary zakazu wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii przez okres 2 lat. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze nie został naruszony zakaz reformationis in peius, albowiem dotyczy on jedynie postępowania sądowoadministracyjnego i był wyrażony w art. 51 dawnej obowiązującej ustawy o NSA, a obecnie w art. 134 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zarzut naruszenia przez Głównego Geodetę Kraju art. 30 dawnej obowiązującej ustawy o NSA a obecnie art. 99 Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest z przyczyn omówionych w uzasadnieniu chybiony. Dodatkowo należy dodać, iż wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 roku nie nakazują stosowania kary łagodniejszej, lecz jedynie kary z katalogu kar, przewidzianego w art. 46 Prawa w brzmieniu obowiązującym na datę popełnienia uchybień przez geodetę. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.