II SA 3279/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2004 r. sprawy ze skargi A. S. i D. S. PPHU A. sp.jawna z/s w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2002r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] września 2002r. sygn. [...] działającego na podstawie art.127 § 2 kpa i art.17 pkt 1 kpa w zw. z art. 1 i 2 ustawy z dnia 12.10.1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U.2001r.,Nr 79, poz.856), została utrzymana w mocy decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. M. Zarządu Dróg Wojewódzkich, którego Dyrektor i Zastępca Dyrektora działają z upoważnienia Zarządu Województwa M. - wydana na podstawie art. 19 ust.2 pkt 2, art.20 pkt 8 w zw. z art. 13 ust.2a ustawy z 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz.U.Nr 14, poz.60z późn.zm) w zw. z § 3,4,5 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1.04.1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U.Nr 44, poz.432), art. 104 kpa i powołanymi w niej przepisami obciążająca A. S. i D. S. PPHU A. sp.jawna z/s w M. prowadzących działalność transportową karą pieniężną w wysokości 7 200,- zł za przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia. Ustalono, że dnia 18 czerwca 2002r. w ciągu drogi wojewódzkiej nr 637, w miejscowości S. w wyniku kontroli ważenia samochodu ciężarowego m-ki DAF FAT 85CF nr rej. [...] z przyczepą przewożącego cegłę, stanowiącego własność A. S., D. S. PPHU A. z/s w M., a kierowanego przez R. K. nastąpiło przekroczenie: - dopuszczalnych parametrów masy całkowitej o 0,49 tony ponad dopuszczalną 42 tony; - dopuszczalnych nacisków na drogę: 1/ I-szej osi pojedynczej o 3,35 kN , 2/ II-ej osi składowej o 7,67kN, 3/ III-ej osi składowej o 16,52 kN 4/ IV- tej osi pojedynczej o 2,00 kN, 5/ V-ej osi pojedynczej o 2,58 kN. Na drodze nr 637 dopuszczalny nacisk osi pojedynczej powinien wynosić do 80 kN, a na osi składowej 72,5 kN przy odległości do sąsiedniej bliższej osi składowej powyżej l,30m . Z tych względów pojazd został uznany za pojazd nienormatywny. Protokół kontroli został podpisany przez kierującego i nie wniósł on zastrzeżeń ani uwag do dokonywanych czynności. Organ wskazał podstawę prawną nałożonych kar pieniężnych i ich wysokość zgodnie z tabelą stanowiącą załącznik do art. 13 ust.2a ustawy o drogach publicznych opublikowanej w ustawie z 6.09.2001r. o transporcie drogowym (Dz.U.Nr 125. poz.1371) W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji A. S. i D. S. podnosili, iż samochód z przyczepą ma ładowność 26 200kg, a według dokumentu przewozowego jaki miał kierowca wystawionego przez producenta materiału budowlanego wpisano wagę towaru 25 200 kg, czyli był 1000 kg zapas. Ponadto na miejscu załadunku, którego dokonują pracownicy producenta towaru, nie ma wag i nie jest możliwe przeważenie ładunku z pojazdem. Nie można tez wykluczyć błędu w ważeniu, bo urządzenia mogły ulec uszkodzeniu. W odpowiedzi na te zarzuty SKO w uzasadnieniu swojej decyzji podniosło brak jakichkolwiek zastrzeżeń do użytych urządzeń ze strony kierowcy pojazdu, który nie wnosił o ponowne ważenie pojazdu. W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Panowie A. S. i D. S. zarzucili naruszenie art.10 § 1 kpa przez pozbawienie ich możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz przedstawienia swoich wyjaśnień, co wg nich stanowi kwalifikowaną wadę procesową. Ponadto pozbawiono ich możliwości uczestniczenia na rozprawie przed SKO w dniu 5 września 2002r. przez nie zawiadomienie o czasie i miejscu rozprawy. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podnosiło, iż podczas kontroli pojazdu przedstawicielem firmy skarżących był kierowca, który nie wnosił zastrzeżeń i otrzymał kopię protokołu z kontroli pojazdu. Odnośnie zarzutu nie zawiadomienia o terminie rozprawy, organ powoływał się na art. 17 ust.2 ustawy z dnia 12.10.1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U.2001r.,Nr 79, poz.856 ze zm.), który przewiduje wydanie decyzji w toku niejawnych narad składu orzekającego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U.02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1- 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.02.153.1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych. W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było skontrolowanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też zarzuty skarżącego są uzasadnione. Wskazał on w skardze jakie konkretnie przepisy prawa naruszała zaskarżona decyzja, ale Sąd miał także na względzie zasadę wynikającą z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, która stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przesłanką materialnoprawną wydanych decyzji są przepisy w nich wskazane: art. 19 ust.2 pkt 2, art.20 pkt 8 w zw. z art.13 ust.2a i 2b ustawy z 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz.U.Nr 14, poz.60z późn.zm) w zw. z § 3,4,5 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1.04.1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U.Nr 44, poz.432) oraz w ich uzasadnieniach. Organy obu instancji dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz zastosowanych stawek kar pieniężnych w związku z naruszeniem dopuszczalnych nacisków na drogę osi i masy całkowitej. Kierowca nie zgłaszał zarzutów do protokołu kontroli pojazdu, jak i nie domagał się ponownego ważenia. W ocenie Sądu wnikliwie zostały wyjaśnione i omówione w uzasadnieniu okoliczności wpływające na ustalony decyzją wymiar kary i ostatecznie, w skardze nie były przez stronę kwestionowane. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ art.10 § l kpa należy podnieść, iż obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. W związku z powyższym poza sporem jest, iż brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie - uzasadnia zarzut skarżącego, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 kpa. Jednakże naruszenie przepisów postępowania, które nie ma wpływu na wynik sprawy nie skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Odnośnie pozostałych zarzutów skarżącego, należy je uznać jako bezzasadne. Jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym regulują przepisy ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001r.,Nr79,poz.856) Mając powyższe na uwadze, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270).