II SA 3314/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2004r. sprawy ze skargi A.B. na z dnia [...] lipca 2003r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2003r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A.B. – [...], na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zmianami ), karę pieniężną w wysokości 4.000zł. za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podczas kontroli drogowej w B. DK nr [...] w dniu [...] maja 2003r. kierowca samochodu marki Mercedes - Benz nr rej. [...], należącego do A.B., nie okazał do kontroli żadnej karty opłaty drogowej i oświadczył, że firma nigdy kart na ten samochód nie kupowała. Organ wskazał, że naruszony został art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący A.B. odwołał się od decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego i zwrócił się do niego o anulowanie nałożonej kary. Zaprzeczył, jakoby nie kupował kart opłaty za korzystanie z dróg na dowód czego załączył kserokopie wykupionych kart opłaty na dwa samochody za okres od [...] maja 2003r. do [...] maja 2004r. Potwierdzając brak karty opłaty w dniu kontroli stwierdził, że istnieją trudności z zakupem kart na terenie powiatu [...], a jego samochód tylko przejeżdżał przez drogę krajową w obrębie gminy B. rozwożąc towar od sklepu do sklepu. Powołał się na swoją trudną sytuację finansową załączając listę dłużników i zaświadczenie o dochodach. Decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2003r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, Ip. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych ( Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ), nie uwzględniając argumentów odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że kierowca nie okazał do kontroli karty opłaty drogowej, a strona nie udowodniła że zakupiła roczną kartę opłaty drogowej przed dniem kontroli. Załączone do materiałów kserokopie dowodów zakupu kart świadczą o tym, że karty zostały zakupione po dacie kontroli. Wobec bezspornego faktu niedopełnienia przez stronę obowiązku prawidłowego wniesienia opłaty drogowej z tytułu przejazdu po drodze krajowej, na podstawie powołanych przepisów należało nałożyć karę, której wysokość nie może zostać obniżona, ponieważ jest ustalona w sposób sztywny i wynika wprost z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym. W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze A.B. domagał się uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez nie wysłuchanie właściciela pojazdu na okoliczność braku możliwości zakupu kart opłaty w powiecie [...] oraz błąd w ustaleniach faktycznych. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i nie podzielając zarzutów skarżącego tak co do błędu w ustaleniach faktycznych, jak też naruszeń procedury administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy (Dz.U. Nr 153, poz.1271), w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zmianami ) przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Zgodnie zaś z art. 92 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 200zł do 15.000zł. Przywołany artykuł w ust. 6 formułuje delegację dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia w drodze rozporządzenia wysokości kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1. Na tej podstawie Minister Infrastruktury wydał dnia 3 lipca 2002r. rozporządzenie w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 115, poz. 999 ). W pkt 6 załącznika do tego rozporządzenia przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 4.000zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W rozpatrywanej sprawie, ponad wszelką wątpliwość ustalone zostało, że skarżący nie dokonał opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych w dniu wykonywania przejazdu i kontroli tj. [...] maja 2003r. Potwierdza to protokół kontroli, jak też sam skarżący w odwołaniu od decyzji I instancji - zdanie 2 odwołania. Powoływane przez skarżącego trudności w zakupie karty opłaty w powiecie [...] nie mogą mieć wpływu na decyzje organu, ponieważ do obciążenia przedsiębiorcy karą pieniężną wystarcza, w świetle powołanych przepisów, sam fakt nie uiszczenia przez tego przedsiębiorcę opłaty za przejazd po drodze krajowej. Jak słusznie zauważa organ w odpowiedzi na skargę, skarżący winien mieć świadomość obowiązku ponoszenia opłat za korzystanie z dróg krajowych z uwagi na fakt, iż ustawa o transporcie drogowym w zakresie obowiązku uiszczania opłaty drogowej oraz kar z tytułu nieziszczenia, weszła w życie dnia 1 stycznia 2002r., a od 18 lipca 2002r. obowiązuje rozporządzenie w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym. Sąd podziela stanowisko organu, że skarżący prowadząc działalność gospodarczą w której korzysta z dróg krajowych, winien był zaopatrzyć się z odpowiednim wyprzedzeniem w karty opłaty drogowej ( okresy ważności kart są różne ) i tym sposobem uniknąć ryzyka poruszania się po drogach krajowych niezgodnie z prawem tzn. bez uiszczenia opłaty za przejazd i narażenia się tym samym na ryzyko obciążenia karą w przypadku kontroli. Zarzucane przez skarżącego naruszenie postępowania administracyjnego przez niewysłuchanie skarżącego co do trudności w zakupie kart nie może znaleźć uznania Sądu, bowiem jak już wyżej zaznaczono, ewentualne trudności z tym związane pozostają bez wpływu na odpowiedzialność przedsiębiorcy za poruszanie się po drogach krajowych bez dokonania opłaty drogowej. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, iż stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, a wymierzona kara odpowiada naruszeniu przepisu art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i nałożona jest w wysokości określonej przepisami powoływanego już wyżej rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzeczono jak w sentencji.