II SA 3406/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska /spr./, Sędziowie NSA Stanisław Gronowski, as. WSA Izabela Głowacka-Klimas,, Protokolant Katarzyna Kuczykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2004 sprawy ze skargi S. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2002 Nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą drogową za pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. stwierdza, że decyzja której nieważność stwierdzono nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz S. G. kwotę 228 zł/dwieście dwadzieścia osiem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania Dnia 27 listopada 2001r. inspektorzy Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział Zachodni zatrzymali w N. M., na drodze krajowej nr 11 do kontroli pojazd należący do S. G. i stwierdzili przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drugą oś pojazdu o 7,71 kN oraz przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu o 0,05m. Kierujący pojazdem nie zgłosił uwag do protokołu, jednak odmówił podpisu. W wyniku dokonanej kontroli, Generalny Dyrektor Dróg Publicznych decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2001r. na podstawie art. 13 ust.2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zmianami ) i§ 2 ust. 2 Lp. tabeli 5 i § 9 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych ( Dz. U. Nr 51, poz. 607 ) obciążył S. G. opłatą drogową w wysokości 1200,09 zł za poruszanie się po drogach pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, S. G. domagał się zniesienia wyznaczonej opłaty drogowej jako nienależnej i ponownego zbadania sprawy. Wysokość pojazdu, według odwołującego się musiała być prawidłowa, bowiem wielokrotnie była badana przez różne służby, a ustalenie dopuszczalnego nacisku na oś nie może nastąpić inaczej, niż tylko wizualnie. Kierowcy załadowując towar dbają o równe rozłożenie go na płaszczyźnie ładownej pojazdu i przestrzegają nieprzekroczenia masy całkowitej pojazdu. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002 Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołał się na rozporządzenie rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych, które określiło szczegółowe zasady wprowadzania opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub zagranicą z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających dopuszczalne wielkości parametrów określone w przepisach o ruchu drogowym, zwanych "pojazdami nienormatywnymi". Organ podał, iż zostało ustalone protokołem kontroli z dnia 27 listopada 2001r.poruszanie się pojazdu nienormatywnego, należącego do odwołującego się, bez zezwolenia. Nie uznał argumentów S. G. i stwierdził, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów formalnych, a kierowca odmówił podpisania protokołu, nie podając motywów tej odmowy. Skargę na to rozstrzygniecie złożył S. G. zarzucając decyzji naruszenie art. 2 i 92 Konstytucji RP i art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1995r. o drogach publicznych poprzez wydanie decyzji na podstawie § 2 ust. 2 , 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opłat drogowych przez to, że rozporządzenie narusza zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowi przepis o charakterze represyjnym. Dodatkowo, decyzji zarzucono naruszenie art. 7 i 107 § 3 Kpa. poprzez nieuwzględnienie okoliczności wskazanych przez skarżącego w jego odwołaniu oraz braku uzasadnienia faktycznego decyzji. W wyniku tych zarzutów, wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja nie może się ostać, choć z innych względów, niż opisane w skardze. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, decyzja z dnia [...] grudnia 2001r. została doręczona skarżącemu dnia 7 grudnia 2001r. Tak więc bieg czternastodniowego terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoczynał się w dniu doręczenia i upływał dnia 21 grudnia 2001r. Tymczasem, skarżący skierował wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, oznaczając je jako odwołanie, dnia 5 stycznia 2002r ( data w/g stempla nadania w U.P. w G.). Wynika z tego, że organ administracji rozpatrzył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji ostatecznej, gdy tymczasem winien był wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozpatrzenie wniosku złożonego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. ). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a więc decyzji, która korzysta z ochrony trwałości – art. 16 § 1 Kpa. W przedmiotowej sprawie, ustalone wyżej rażące naruszenie prawa stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ppsa ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.