II SA 3550/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na Referat Komunikacji Urzędu Miasta [...] w przedmiocie odmowy wymiany prawa jazdy postanawia - odrzucić skargę W dniu [...] września 2003 r. skarżąca Z. L. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo z dnia [...] września 2003 r., w którym zwróciła się z prośbą o rozstrzygnięcie jej sporu z Referatem Komunikacji Urzędu Miasta [...]. Z pisma skarżącej wynikało, iż wspomniany Urząd odmówił jej dwukrotnie wymiany prawa jazdy kat. AB bez ponownego badania lekarskiego uprawniającego do jazdy motocyklem. W załączeniu swego pisma skarżąca przekazał kserokopię pisma Referatu Komunikacji Urzędu Miasta [...] z dnia [...].06.2003 r. wraz z kopią decyzji Prezydenta Miasta [...] o wydaniu prawa jazdy kat. B z dnia [...].04.2003 r., jak również swoje odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od w/w decyzji z dnia [...].04.2003 r., decyzję SKO z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...]. W piśmie z dnia [...] października 2003 r. skarżąca została wezwana przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie do udzielenia informacji, czy pismo z dnia [...] września 2003 r. stanowi skargę w rozumieniu przepisów art. 16, art. 17 i art. 33 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm. - dalej ustawa o NSA), czy też ma charakter procesowy. Sąd pouczył jednocześnie stronę skarżącą, iż jeżeli omawiane pismo stanowi skargę w rozumieniu powołanych przepisów, to należy sprecyzować treść skargi zgodnie za art. 37 i art. 34 cyt. ustawy o NSA przez precyzyjne wskazanie daty, numeru oraz przedmiotu zaskarżonego aktu (czynności) oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy (ewentualnie nadesłanie odpisu zaskarżonego aktu). W wykonaniu powyższego wezwania skarżąca w piśmie z dnia [...] października 2003 r. poinformowała Sąd, iż pismo z dnia [...] września 2003 r. stanowi skargę na Referat Komunikacji Urzędu Miasta [...], który odmówił skarżącej dwukrotnie wymiany prawa jazdy kategorii AB bez uzupełniającego badania lekarskiego uprawniającego do jazdy motocyklem, czyli prawa jazdy kategorii A. W załączeniu swego pisma skarżąca ponownie przekazała te same dokumenty, co przy piśmie z dnia [...] września 2003 r. W związku z powyższym strona skarżąca została w piśmie z dnia [...] października 2003 r. poinformowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, że jej pismo z dnia [...] października 2003 r. nie stanowi prawidłowego wykonania wezwania Sądu do sprecyzowania skargi. Z tej przyczyny NSA ponownie wyjaśnił skarżącej, iż skargę wnosi się po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Sąd poinformował skarżącą, iż dopuszczalna jest zatem skarga na decyzję wydaną w trybie art. 138 k.p.a. i art. 127§ 3 k.p.a., zaś skarga na decyzję pierwszoinstancyjną podlega odrzuceniu. Ponadto Sąd poinformował, iż rozpoznaje skargi m.in. na decyzje organów administracji publicznej, a Referat Komunikacji Urzędu Miasta nie jest takim organem. W związku z tym NSA ponownie wezwał stronę skarżącą do sprecyzowania skargi i podania daty. numeru i przedmiotu zaskarżonego aktu, a także do wskazania organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, przy czym Sąd pouczył stronę, iż należy określić, czy akt został podjęty przez organ I czy II instancji oraz, czy w sprawie przed wniesieniem skargi - organ odwoławczy wydał ostateczną decyzję). Dla wykonania tego wezwania Sąd wyznaczył stronie skarżącej termin 7 dni uprzedzając ją o rygorze odrzucenia skargi. Z potwierdzenia odbioru przesyłki znajdującej się w aktach sprawy wynika, iż wezwanie Sądu z dnia [...] października 2003 r. zostało doręczone skarżącej w dniu [...] listopada 2003 r. Pomimo powyższego wezwania strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w wyznaczonym przez Sąd terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270; dalej także: p.s.a.). Skarżąca złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] września 2003 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega dalszemu rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z przepisami obowiązującej przed dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy o NSA strona uprawniona była do wniesienia skargi na decyzję organu administracji bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (vide: art. 35 ust. 1 ustawy o NSA). Jednakże w świetle przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o NSA skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Również w świetle obowiązujących obecnie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę na decyzję można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (vide: art. 52 § 1 p.s.a.). Wykorzystanie przez stronę prawa odwołania jest zatem jedną z przesłanek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, zaś nieskorzystanie z tego prawa jest podstawą odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a.). Niemniej należy stanowczo podkreślić, iż na drodze postępowania przez sądem administracyjnym mogą być zaskarżone wyłącznie decyzje ostateczne. To ograniczenie wynika z zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), która ma pierwszeństwo przed zasadą prawa skargi do sądu (art. 16 § 2 k.p.a.). Ponadto należy mieć na względzie, iż zgodnie z przepisem art. 57 § 1 p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zwierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, oraz 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Podobne uregulowanie zawarte było w przepisach obowiązującej przed dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy o NSA (vide: art. 37 tej ustawy). W ocenie Sądu z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżąca – pomimo dwukrotnego wezwania przez NSA do sprecyzowania skargi i uzupełnienia jej braków formalnych, nie zastosowała się do poleceń tego Sądu. W świetle powyższego należy uznać, iż przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.s.a., z uwagi na nieuzupełnienie w terminie wyznaczonym przez Sąd braków formalnych skargi wskazane w wezwaniach Sądu miały charakter istotny, a więc taki, którego nieusunięci uniemożliwiało nadanie skardze dalszego biegu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.