II SA 3551/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie NSA Anna Robotowska Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2004r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2002r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Zarząd Dróg Miejskich w W. decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. na podstawie art. 19 ust. 6 i art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432) obciążył R. S. karą pieniężną w wysokości 3.720,- zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w dniu 8 lipca 2002 r. w Warszawie na ulicy M. przy A.. Wysokość kary ustalono na podstawie załącznika do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. opublikowanym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371). W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 8 lipca 2002 r. w trakcie przeprowadzonej kontroli pojazdu – zespołu składającego się z ciągnika z naczepą prowadzonego przez p. S. A. stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu w zakresie nacisków na osie. Właścicielem pojazdu jest R. S.. Przejazd odbywał się na drodze krajowej Nr 61. Na drodze krajowej oznaczonej numerem dwucyfrowym – zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. nacisk na osi pojedynczej nie może przekraczać 100 kN. Dla tej kategorii drogi naciski na osie o rozstawie od 1,10 m do 1,20 m nie mogą przekraczać 65 kN każda. Kontrola wykazała przekroczenie nacisków na trzy osie. Z zatrzymania i kontroli pojazdu został sporządzony protokół, który stanowił integralną część decyzji. Protokół został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag co do prawidłowości przeprowadzonej kontroli. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2002 r. SKO w uzasadnieniu decyzji wskazało, że opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym wyliczono prawidłowo a podnoszony w odwołaniu zarzut, że skoro nie stwierdzono przeładowania pojazdu to niewłaściwie dokonano pomiarów na osie jest nietrafny. Określenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu należy do producenta pojazdu. Zarządca drogi natomiast ustala dopuszczalną masę pojazdów, które mogą poruszać się po danej drodze a przepisy ustalają dopuszczalny nacisk na osie w zależności od kategorii drogi. R. S. zaskarżył ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Skarżący podniósł, że kontrola została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy. W protokole nie wskazano za pomocą jakich narzędzi mierzono rozstaw osi o czym świadczy różnica pomiędzy odległościami IV od III i V od IV. Przy ważeniu zespołu nie podłożono gumowych podkładek pod ważone koła. Pomiaru dokonywano podczas pracy silnika i przy zaciągniętym hamulcu ręcznym. Duże różnice w naciskach na osie mimo równomiernego rozłożenia ładunku powinny prowadzić do weryfikacji ważenia. W protokole nie podano, czy świadectwa legalizacji wag były ważne w momencie przeprowadzania kontroli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych zarzutów odnośnie nieprawidłowości z toku dokonywania pomiarów stwierdziło, że zostały postawione po raz pierwszy w skardze i nie były przedmiotem oceny przy rozpatrywaniu odwołania. Zatrzymanie i kontrola pojazdu odbyła się zgodnie z zasadami procedury administracyjnej czego dowodem jest podpisanie przez kierowcę protokołu z kontroli i zatrzymania pojazdu. Kierowca uprzedzony o uprawnieniach, jakie mu przysługują w toku kontroli nie wniósł do protokołu zastrzeżeń co do czynności lub treści protokołu. Podnoszone dopiero w skardze zarzuty należy uznać za gołosłowne i niemożliwe do zweryfikowania. Skarżący nie poparł żadnym dowodem swoich twierdzeń odnośnie posługiwania się przez kontrolujących nielegalizowaną taśmą mierniczą oraz tezy, że pomiar odbywał się przy pracy silnika i zaciągniętym hamulcu ręcznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowi inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). Stanowi on, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu pobiera się opłaty podwyższone. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik do tej ustawy. Z kolei przepis art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, ze zm.) określa, że ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Obowiązek wymierzenia kary w przypadkach określonych w art. 13 ust. 2a pierwszej z wymienionej wyżej ustawy ciąży na organie administracji drogowej, który musi wymierzyć karę pieniężną jeżeli stwierdzi przekroczenie ustalonych parametrów pojazdu. Zarządcą drogi, na której przeprowadzono kontrolę w przedmiotowej sprawie (w granicach miasta stołecznego Warszawy) jest zarząd miasta stołecznego Warszawy (art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca o drogach publicznych). Zarządca ma prawo pobierania opłat i kar pieniężnych. Skarżący nie posiadając zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym naruszył wskazane przepisy ustawy o drogach publicznych. Należy zauważyć, że ustawodawca przewidział, że obciążenie poszczególnych osi oraz masa całkowita pojazdu są wielkościami niezależnymi i za przekroczenie każdej z tych wielkości są nakładane odrębne kary. Podnoszone przez skarżącego naruszenie przepisów postępowania nie zostały wykazane, prowadzący pojazd nie wnosił żadnych zastrzeżeń co do prawidłowości przeprowadzonej kontroli i stwierdzonych pomiarów. Sąd podzielił stanowisko organu, że kwestionowanie kontroli post factum nie poparte żadnym dowodem i wobec nie kwestionowania pomiarów użytych w trakcie kontroli jest twierdzeniem niemożliwym do zweryfikowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.