II SA 3552/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie NSA Anna Robotowska Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2004r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2002r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Zarząd Dróg Miejskich w W. decyzją z dnia [...] maja 2002 r. na podstawie art. 19 ust. 6 i art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz § 3 i 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432) obciążył S. Sp. z o.o. z siedzibą w P. karą pieniężną w wysokości 73.440,- zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w dniu [...] lutego 2002 r. w W. w [...] przy ul. [...]. Wysokość kary ustalono na podstawie załącznika do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. opublikowanym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371). W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu [...] lutego 2002 r. w trakcie przeprowadzonej kontroli pojazdu – 4 osiowego pojazdu – dźwigu prowadzonego przez p. J.S. stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu. Użytkownikiem pojazdu na podstawie zawartej umowy leasingowej jest S. Sp. z o.o. z P. Przejazd odbywał się na drodze krajowej Nr [...]. Na drodze krajowej oznaczonej numerem jednocyfrowym – zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. nacisk na osi pojedynczej nie może przekraczać 100 kN. Z zatrzymania i kontroli pojazdu został sporządzony protokół, który stanowił integralną część decyzji. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2002 r. SKO w uzasadnieniu decyzji wskazało, że opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym wyliczono prawidłowo a podnoszony w odwołaniu zarzut odnośnie różnic w pomiarach obciążeń na osie dokonanych wcześniej w stosunku do pomiarów dokonanych w czasie kontroli nie zasługuje na uwzględnienie wobec nie budzącego wątpliwości stanu faktycznego oraz brak wad formalnych rozstrzygnięcia. S. Sp. z o. o. zaskarżyła ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji Zarządu Dróg Miejskich w W. Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zarządzenia Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu - Dziennik Urzędowy Miar i Probiernictwa z dnia 29 grudnia 2000 r. Nr 6, poz. 40. Na podstawie § 7 ust. 1 ww. zarządzenia wyłącznie wagi klasy dokładności 1 i 2 mogą być stosowane w czynnościach urzędowych do wyznaczania obciążenia osi pojazdów lub jego masy, stanowiących podstawę do określenia wysokości opłaty lub kary za przekroczenie dopuszczalnego obciążenia osi i całego pojazdu. Przenośne wagi użyte do kontroli pojazdu posiadały klasę dokładności IIII. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie uznając podniesione w niej zarzuty za nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwych wag do kontroli wskazało, że do pomiaru nacisków na osie pojazdu w przedmiotowej sprawie użyto przenośnych wag do pomiarów statycznych których nie dotyczy zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar. Parametry wag zastosowanych do pomiaru regulują przepisy zarządzenia nr 40 Prezesa GUM z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach nieautomatycznych klasy dokładności 2, 3 i 4 ogólnego przeznaczenia (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa z dnia 27 grudnia 1994 r. Nr 10 poz. 26 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowi inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). Stanowią one, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu pobiera się opłaty podwyższone. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik do tej ustawy. Z kolei przepis art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, ze zm.) określa, że ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Obowiązek wymierzenia kary w przypadkach określonych w art. 13 ust. 2a pierwszej z wymienionej wyżej ustawy ciąży na organie administracji drogowej, który musi wymierzyć karę pieniężną jeżeli stwierdzi przekroczenie ustalonych parametrów pojazdu. Skarżący nie posiadając zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym naruszył wskazane przepisy ustawy o drogach publicznych. Zaskarżoną decyzję wydano po prawidłowo przeprowadzonej kontroli drogowej. Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów metrologicznych jest niezasadny, pomiarów dokonano przy użyciu wag odpowiadających przepisom zarządzenia nr 40 z dnia 23 grudnia 1994 r. Prezesa Głównego Urzędu Miar (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa z dnia 27 grudnia 1994 r. Nr 10 poz. 26 i z 2000 r. Nr 5, poz. 31). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.