II SA 3620/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2004r. sprawy ze skargi J. D. na z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę 6 IISA 3620/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 roku nr [...] Dyrektor [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w W. na podstawie na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 2, art. 20 pkt 8 w związku z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz.U. nr 14, poz. 60 z póz. zm./, § 3,4,5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U nr 44, poz. 432/ nałożył na J. D. karę pieniężną w wysokości 11400.00 złotych za przejazd bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym, drogą wojewódzką nr [...], w dniu [...] listopada 2002 roku. Po rozpoznaniu odwołania J. D. od decyzji Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w W. z dnia [...] stycznia 2003 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 roku nr [...] na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 139 kpa w związku z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, argumenty odwołania nie mogły zostać uwzględnione. Wysokość kar pieniężnych została ustalona prawidłowo, zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Nacisk na osie pojazdu także został wyliczony prawidłowo, w oparciu o § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Z uwagi więc na niebudzący stan faktyczny oraz brak w ad formalnych zaskarżona decyzję należało utrzymać w mocy. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2003 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J. D.. W skardze wskazuje na brak winy w stwierdzonym przekroczeniu dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu. Ponadto trudna sytuacja finansowa firmy i rodziny skarżącego uniemożliwia mu uiszczenie nałożonej kary. Z decyzją się nie zgadza, ponieważ jest niesłuszna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych administracyjnych ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wszystkie pojazdy poruszające się po drogach publicznych muszą spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia /Dz. U nr 44, poz. 432/. W § 4 i 5 rozporządzenia określona została wielkość dopuszczalnych nacisków na osiach w zależności od ich rozstawów oraz wielkość dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu z ładunkiem. W rozpoznawanej sprawie organy trafnie przyjęły, że samochód ciężarowy marki [...] nr rej. [...] stanowiący własność J. D. nie spełniał warunków technicznych. W toku kontroli tego pojazdu stwierdzono, że przekroczony został dopuszczalny nacisk na II oś pojedynczą pojazdu o 39,11 KN. Brak przy tym jakichkolwiek podstaw do kwestionowania dokonanych pomiarów. Protokół kontroli zawiera dokładne ustalenia co do omawianych przekroczeń. Podpisany został przez kierowcę bez żadnych uwag. W sytuacji, gdy skarżący nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem normatywnym, co jest niesporne, zasadnym było nałożenie na niego kary pieniężnej na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz. U. nr 14, poz. 60 z póz. zm./. Wysokość kary ustalona została na podstawie załącznika do ustawy. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają zatem prawa. Skarżący kwestionuje swoją odpowiedzialność. Podnosi, że to nie on jechał pojazdem a nadto odpowiedzialność winien ponosić nadawca, bo to on decyduje o załadunku. Obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjne. Przewoźnikiem zaś jest prowadzący przedsiębiorstwo na własny rachunek i może być nim także osoba fizyczna. Kierowca w tym rozumieniu nie jest przewoźnikiem. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 98, poz. 602/ przewoźnik ponosi odpowiedzialność za przewożony ładunek i jego rozkład. W szczególności jest on odpowiedzialny za prawidłowe ułożenie i zabezpieczenie ładunku tak, aby ładunek umieszczony na pojeździe m. in. nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Zatem odpowiedzialność za przejazd pojazdem nienormatywnym ponosi przewoźnik. Nie zmieniają tej odpowiedzialności przepisy Prawa przewozowego. Powoływanie się na odpowiedzialność nadawcy jest bezzasadna. Swoje roszczenie wobec nadawcy, przewoźnik może zrealizować w drodze powództwa cywilnego. W świetle powyższych rozważań decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie budzi zastrzeżeń jako zgodna z prawem. Argumenty o trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej nie mogły być przedmiotem oceny sądu albowiem, jak to podniesione zostało na wstępie rozważań, wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem nie zaś kryteriów słusznościowych a podnoszone do takowych należą. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy sąd oddalił skargę z braku uzasadnionych podstaw.