II SA 3644/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie WSA Maria Jagielska /spr./ as WSA Izabela Głowacka - Klimas Protokolant Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi P. E. Spółka z o.o. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2002 nr [...] w przedmiocie obciążenia karą pieniężną za przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z [...] września 2002 r., 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz P. E. Sp. z o.o. kwotę 748 zł (siedemset czterdzieści osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 6 II SA 3644/02 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b Ip. 5 pkt 1 lit b, Ip. 5 pkt 4 lit. b, art. 18a ust.5 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 z późn. zmianami ) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 98, poz. 602 z póżn. zmianami ), obciążył firmę P. E. K. Sp.z o.o. w K. karą pieniężną w wysokości 3.720 zł. Za przejazd pojazdem nienormatywnym. W uzasadnieniu organ administracji powołał się na ustalenia zawarte w protokole zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia 13 sierpnia 2002r., który to protokół włączono do decyzji jako jej integralnż część. Podano też w układzie tabeli stwierdzone przekroczenia nacisków trzech osi pojazdu należącego do P. E. w K. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w trybie art. 127 § 3 Kodeksu Postępowania Administracyjnego - KPA, złożył spółka P. - skarżący w niniejszej sprawie. We wniosku podniesiono, że w trakcie postępowania, a przed wydaniem decyzji złożono wyjaśnienia, których wynikało, że przewożony ładunek był szczególnego rodzaju - gaz ciekły propan, ulegający łatwo przemieszczeniu i dlatego na dokładność pomiaru mogły mieć wpływ różne czynniki w rodzaju szybkości najazdu czy wysokości ustawienia poduszek zawieszenia. W wyjaśnieniach zaznaczono, że pojazd nie przekroczył dopuszczalnej masy całkowitej, na którą to okoliczność przedstawiono raport wagowy załadunku naczepy i zaproponowano, aby rozkład nacisku na poszczególne osie pojazdu członowego zbadała autoryzowania stacja, co miało uzasadniać wniosek o umorzenie postępowania. Wniosek firmy P. E. zarzucał, że organ administracji nie odniósł się do złożonego wniosku o umorzenie postępowania. P. zakwestionował dokonane podczas kontroli pojazdu wyniki pomiaru odległości między osiami pojazdu zgodnie z którymi pomierzone i wpisane do protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu odległości zostały zmniejszone w stosunku do faktycznych o 5 cm. Zarzucono dodatkowo, że w protokole wpisano przekroczenie zaledwie na jednej osi, zaś w decyzji wpisano przekroczenia na trzech osiach, do czego P. nie mógł się wcześniej ustosunkować. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2002r. Generalny Dyrektor Dróg krajowych i Autostrad utrzymał w mocy rozpatrywaną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że kontroli pojazdu dokonywali przeszkoleni funkcjonariusze służby drogowej zgodnie Instrukcją o dokonywaniu kontroli kierujących pojazdami i zespołami pojazdów oraz o ustalaniu i pobieraniu opłat drogowych za przejazdy pojazdami nienormatywnymi bez zezwolenia. Podkreślono, że kontroli dokonano w obecności kierowcy pojazdu, który nie wniósł żadnych uwag do protokołu. P. E. Sp. z o.o. na powyższą decyzję złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia[...] października 2002r. jako niezgodnej z prawem i wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, artr. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 z póżn. zmianami ) oraz art. 10 KPA. Powołano się na rozbieżność ustaleń decyzji i protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu, w którym nie stwierdzono przekroczenia na innych osiach poza 2, gdzie nacisk wynosił 106,63 kN, a przekroczenie - 6,67 kN. Podniesiono błędnie wykonane pomiary odległości pomiędzy osiami kół naczepy, co rzutować musiało na wartość przekroczenia. Podniesiono brak możliwości wypowiedzenia się strony co do przekroczeń nacisku osi czwartej i piątej, których nie wykazał protokół zatrzymania oraz zarzucono nieustosunkowanie się w zaskarżonej decyzji do okoliczności podnoszonych przez P., a mających istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi. Nie zgodził się z zarzutem skarżącego, że pomiary dokonane zostały niedokładnie. Za bez znaczenia uznał argument, że gaz jest szczególnego rodzaju ładunkiem może przemieszczać się, tym samym wykazywać przy pomiarach dokonywanych w stanie, gdy nie znajduje się w spoczynku, przekroczenia na osiach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 z późn. zmianami ) za przejazd po drogach publicznych, o których mowa w ust. 2 pkt 3 bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nieuiszczanie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 4 pobiera się kary pieniężne. Wysokość tych kar, jak stanowi art. 13 ust. 2b cyt. ustawy, określa załącznik do ustawy. Załącznik ten w punkcie kolejnym 5 pkt 4 lit b, przywoływanym w zaskarżonej decyzji, ustalając przekroczenie ponad 76 kN, odwołuje się do określonego rozstawu osi pojazdu nie mniejszego od 1.20mdo 1.30m. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad rozpatrując sprawę z wniosku P. E. Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy pominął podnoszoną przez wnioskodawcę okoliczność istotną dla sprawy, błędnych pomiarów odległości pomiędzy osiami pojazdu, które wynosić miały1.35m zamiast wpisanych w protokole 1.30m. Należy stwierdzić, że w świetle cytowanych wyżej przepisów, precyzyjne dokonanie pomiaru odległości między osiami jest dla strony postępowania okolicznością, która zadecyduje o ewentualnym uznaniu pojazdu za nienormatywny i w jego rezultacie, wymierzeniu za poruszanie się nim po drogach publicznych kary pieniężnej. Kwestionowanie przez stronę postępowania dokonanego przez służby drogowe pomiaru winno spotkać się z właściwą reakcją organu administracji, a mianowicie podjęciem przez ten organ działań mających na celu wyjaśnienie tej okoliczności. Jest to tym bardziej uzasadnione, że strona powoływała się na złożony do akt sprawy wyciąg ze świadectwa homologacji, w którym dopuszczalny nacisk na osie 1, 2 i 3, przy określonej faktycznej odległości pomiędzy osiami pojazdu, wynosił 80 kN, a więc sugerował inne dopuszczalne dane, niż to ustalił protokół zatrzymania i kontroli pojazdu. Organ administracji wydając zaskarżoną decyzję nie odniósł się również do podnoszonej przez stronę okoliczności faktycznej jaką było wpisanie w decyzji ustalającej karę pieniężną innych danych dotyczących przekroczeń, niż to stwierdzał protokół zatrzymania i kontroli pojazdu. Nie jest prawidłowym działanie organu administracji, jeżeli treść wydawanego przez niego rozstrzygnięcia ( sentencja jaki i uzasadnienie decyzji ) pozostają w sprzeczności z treścią protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu, który stanowił podstawę tego rozstrzygnięcia. Pomijając już dokonanie przez organ wątpliwej kwalifikacji samego protokołu jako integralnej części decyzji, należy stwierdzić że brak koherencji pomiędzy jego ustaleniami, a opartą na tych ustaleniach treścią decyzji oznacza, że organ administracyjny w sposób niedokładny i żeby nie powiedzieć nonszalancki rozpatrzył i rozstrzygnął w przedmiotowej sprawie. Przykładem tego niewłaściwego postępowania jest powoływanie się w zaskarżonej decyzji na niewniesienie przez kierowcę pojazdu zastrzeżeń co ustaleń protokołu, a tym samym traktowanie go jak strony postępowania. Zasadne są zarzuty strony, że nie dano jej przed wydaniem decyzji wypowiedzieć się w przedmiocie przekroczeń, które nie znalazły się w protokole. Opisanym wyżej działaniem, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad naruszył art. 7, 8, 10, 77 i 107 § 3 KPA. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ppsa ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.