II SA 3645/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie WSA Maria Jagielska /spr./ as WSA Izabela Głowacka - Klimas Protokolant Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi B. O. – Zakład Produkcyjny "B." na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2002 nr [...] w przedmiocie obciążenia karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z [...] lipca 2002 r., 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz B. O. – Zakład Produkcyjny "B." kwotę 252 zł /dwieście pięćdziesiąt dwa złote/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 4. 6 II SA 3645/02 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. Dyrektor Oddziału w Gdańsku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b Ip. 5 pkt 1 lit c, Ip. 5 pkt 5 lit. B oraz d, Ip. 6 pkt2 lit a art. 18 ust.9 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 z późn. zmianami ) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 98, poz. 602 z póżn. zmianami ), obciążył B. O. zamieszkałego w S. karą pieniężną w wysokości 8.400 zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym. W uzasadnieniu organ administracji powołał się na ustalenia zawarte w protokole zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia 3 lipca 2002r., który to protokół włączono do decyzji jako jej integralną część. Podano też w układzie tabeli stwierdzone przekroczenia nacisków osi 2, 3 i 4 oraz przekroczenie masy całkowitej. Decyzja została dnia [...] października sprostowana postanowieniem w części dotyczącej organu wydającego decyzję tj. w miejsce Dyrektora Oddziału w Gdańsku wpisano Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w trybie art. 127 § 3 Kodeksu Postępowania Administracyjnego - KPA, złożył B. O. - skarżący w niniejszej sprawie. We wniosku podniósł, że w trakcie postępowania, a przed wydaniem decyzji złożył pismo, w którym m.in. zarzucił niewłaściwe i niezgodne z rzeczywistością dokonanie pomiaru rozstawów osi, na co przedłożył dowód - zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wykonane na stacji kontroli pojazdów PKS w S. G.. Z zaświadczenia wynikało, że pomiary wykonane przez zespół kontrolujący podczas zatrzymania i kontroli pojazdu różnią się od pomiarów dokonanych w stacji PKS na niekorzyść skarżącego prowadząc do niekorzystnych dla niego rozstrzygnięć. Skarżący zarzucił organowi wydającemu decyzję, iż nie ustosunkował się do zgłoszonych w piśmie zastrzeżeń, a tym samym że naruszył art.7 KPA. Zarzucił też decyzji naruszenie art. 9 i 107 KPA przez brak wskazania podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2002r. Generalny Dyrektor Dróg krajowych i Autostrad utrzymał w mocy rozpatrywaną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że kontroli pojazdu dokonywali przeszkoleni funkcjonariusze służby drogowej zgodnie Instrukcją o dokonywaniu kontroli kierujących pojazdami i zespołami pojazdów oraz o ustalaniu i pobieraniu opłat drogowych za przejazdy pojazdami nienormatywnymi bez zezwolenia. Odnosząc się do złożonego przez skarżącego się zaświadczenia ze stacji kontroli pojazdów PKS w S., organ administracji stwierdził, że wykonane tam pomiary były nierzeczywiste, zatem decyzja została wydana na podstawie ustaleń Protokołu z zatrzymania i kontroli pojazdu sporządzonego w dniu 3 lipca 2002r. B. O. na powyższą decyzję złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie z powodu niezgodności z prawem. Zarzucił organowi administracji wydającemu zaskarżoną decyzję, że przyjął on błędne i nierzeczywiste pomiary wykonane przez zespół kontrolujący jako podstawę obciążenia skarżącego karą pieniężną. Skarżący zakwestionował też właściwość organu wydającego decyzję i zarzucił błąd postępowania polegający na uznaniu ,że niewłaściwość organu można sprostować w trybie art. 113 § 1 KPA W odpowiedzi na skargę, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie. Nie zgodził się z zarzutem skarżącego, że pomiary dokonane zostały niedokładnie przez co wymiary poszczególnych osi niezgodne były ze stanem rzeczywistym. Powołał się tu na postępowanie wyjaśniające, które potwierdziło, zdaniem organu, ustalenia zespołu kontrolującego. Wymierzona skarżącemu kara pieniężna była wg. organu zgodna z ustaleniami zawartymi w protokole zatrzymania i nie naruszała ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Jak stanowi art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U.z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ) za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3 bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nieuiszczanie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 4 pobiera się kary pieniężne. Podstawową kwestią jest więc ustalenie w sposób pewny, iż pojazd jest nienormatywny. Należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie, organ administracji prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na skarżącego karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, popełnił szereg błędów. Wydając decyzję oparł się wyłącznie na ustaleniach protokołu z zatrzymania i kontroli pojazdu stwierdzające że pojazd jest nienormatywny, a całkowicie pominął złożone przez skarżącego wyjaśnienia, do których dołączone zostało zaświadczenie z Przedsiębiorstwa PKS - stacji kontroli pojazdów w S. G., z którego wynikało, że rozstawy osi pojazdu były inne, niż pomierzone przez kontrolerów i tym samym, że nie można stwierdzić nienormatywności pojazdu. Błąd ten tylko częściowo naprawił Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc się do danych przedstawionych w zaświadczeniu z badania pojazdu w stacji PKS stwierdził, że przedłożone przez skarżącego zaświadczenie zawierało nierzeczywiste rozstawy osi, zatem organ nie mógł ich uwzględnić. Nie wyjaśnił, na czym polegała nierzeczywistość danych stwierdzonych w zaświadczeniu ze stacji kontroli pojazdów PKS. Nie odniósł się też do podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących niewłaściwości organu wydającego decyzję nakładającą karę pieniężną. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, odległości między osiami pojazdu mierzone przez kontrolerów i wpisane w protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu, a następnie decyzję wynosiły kolejno: 3,0m, 4,2m i 1,5 m. gdy tymczasem stwierdzone w zaświadczeniu były różne i wynosiły: 3,6m, 4,5m i 1,82m. Stanowisko organu administracji wobec danych ujętych w zaświadczeniu zmieniało się w trakcie całego postępowania, a mianowicie od pominięcia ich w decyzji z dnia [...] lipca 2002 przez nieuwzględnienie z powodu nierzeczywistości, aż po stwierdzenie w odpowiedzi na skargę, że dane stwierdzone w stacji PKS potwierdzają parametry rozstawu osi podane w protokole z dnia 3 lipca 2002r. Wskazuje to w sposób oczywisty, iż organ administracji zmieniając stanowisko, nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy i zlekceważył słuszny interes strony, tym samym naruszył art. 7 i 77 KPA. Zastrzeżenia, które złożył skarżący poparte dodatkowo dokumentem badania pojazdu, kwestionowały istotne ustalenia poczynione podczas zatrzymania i kontroli pojazdu i winne były być szczegółowo zbadane i wyjaśnione przez organ administracji. Tak się tymczasem nie stało, a organ ustosunkowując się do zarzutów skargi poczynił wręcz sprzeczne z materiałem dowodowym ustalenia. Na marginesie należy zauważyć, że nie można odmówić słuszności rozumowaniu skarżącego, który zarzucił organowi naruszenie prawa poprzez wpisanie w trybie art. 113 § 1 KPA właściwej nazwy organu wydającego decyzję. Zgodnie z tym przepisem, sprostowaniu podlegają wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Wpisanie, w drodze sprostowania decyzji, właściwego organu do wydania tej decyzji nie może być uznane za działanie prawidłowe i zgodne z prawem. Oznaczenie organu administracji właściwego do wydania decyzji jest istotnym elementem decyzji i w razie błędnego przywołania w decyzji z uwagi na fakt, iż nie może być uznane za błąd pisarski, rachunkowy czy inną oczywistą omyłkę, nie może być skorygowane postanowieniem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczona na podstawie art.200 ppsa.