II SA 3695/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2004 r. sprawy ze skargi M. Z. na z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2001 r., 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego M. Z. kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] grudnia 2001r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2001r. obciążającą M. Z. opłatą drogową w kwocie 2008, 22 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przeprowadzona w dniu [...] kwietnia 2001r. kontrola drogowa pojazdu należącego do strony wykazała, iż pojazd ten jest pojazdem nienormatywnym bowiem nacisk na drugą oś pojazdu przekraczał dopuszczalne prawem parametry o 16,14 KN, zaś na wykonanie takiego przejazdu kierowca nie posiadał zezwolenia. Opłata drogowa została wymierzona w oparciu o przepis & 2 ust. 2 tabela lp. 5 oraz & 10 i & 9 st. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych. W skardze do Sądu strona domagała się stwierdzenia nieważności decyzji podnosząc, że nie przekroczono dopuszczalnego całkowitego obciążenia pojazdu a jedynie przekroczony został nacisk na jedną oś. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002 r. P 6/02 , wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego NSA o zbadanie zgodności m.in. & 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP orzekł, że & 9 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. W swoim uzasadnieniu Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999 r. P 7/98 , w którym uznał, że & 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP ponieważ naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Zdaniem Trybunału, ustalenie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie & 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych w istocie następuje w taki sam sposób jak ustalenie tej opłaty na podstawie & 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych, a zatem, mimo wcześniejszego wyroku Trybunału w sprawie P 7/98 ponownie powtórzono i utrzymano przepisy niezgodne z Konstytucją RP. W przedmiotowej sprawie obie decyzję administracyjne zostały wydane na podstawie & 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych. Zgodnie z treścią art. 145 a & 1 kpa w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Jednocześnie przepis art. 145 & 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. 153 , poz. 1270/ zobowiązuje ten Sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe okoliczności szczegółowe rozważanie zarzutów zawartych w skardze jest bezprzedmiotowe. Mając to wszystko na uwadze, na mocy art. 145 & 1 pkt. 1 lit. b i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku, o kosztach rozstrzygając w oparciu o art. 200 i 209 w/w ustawy.