II SA 3719/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2004 r. sprawy ze skargi S.D. "Przewóz osób" w K. na z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia oddala skargę W dniu [...] lutego 2003 r. inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K. skontrolował należący do S.D., zwanego "skarżącym", samochód marki [...] nr rej. [...], stwierdzając wykonywanie tym pojazdem przewozów regularnych bez wymaganego zezwolenia, co narusza art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, według redakcji obowiązującej w dacie kontroli, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu przewozów i siedziby lub miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, odpowiednio przez: a) wójta, burmistrza lub prezydenta miasta - na obszar gminy, b) Prezydenta m.st. Warszawy - na obszar m. st. Warszawy, c) starostę - na obszar wykraczający poza granice jednej gminy, d) marszałka województwa właściwego dla siedziby przedsiębiorcy - na obszar wykraczający poza granice jednego powiatu. Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Jako podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej wskazano art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999). W świetle art. 92 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób lub rzeczy podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 15.000 zł. Stosownie do lp. 2 zał. do powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. kara za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia wynosi 8.000 zł. W odwołaniu od tej decyzji, wniesionemu do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skarżący zakwestionował w szczególności ustalenie organu I instancji jakoby nie posiadał zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego. Powoływał się na zezwolenie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. wydane na podstawie art. 4 i art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 1045 ze zm.) przez Przewodniczącego Zarządu Komunikacyjnego Związku Komunalnego [...] Okręgu Przemysłowego w K. na rzecz "T." Sp. z o.o. w K.. Ze spółką tą skarżący zawarł w dniu [...] października 2002 r. umowę użyczenia wspomnianego wyżej pojazdu. Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2003 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Wspomniany organ wskazał na przepis art. 4 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób, zgodnie z którym działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu krajowego zarobkowego przewozu osób pojazdami samochodowymi wymaga zezwolenia. Ponadto powołał się na przepis art. 103 ust. 2 obecnej ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu osób mogą ją nadal wykonywać w dotychczasowym zakresie, na podstawie posiadanych uprawnień, przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Nie później niż w terminie 6 miesięcy przed upływem tego okresu przedsiębiorcy ci powinni wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy osób. Według Głównego Inspektora Transportu Drogowego powoływanie się skarżącego na zezwolenie wystawione na "T." Sp. z o.o. w K., a więc inny na podmiot niż kontrolowany, nie może być uznane za dowód legitymowania się skarżącego wymaganym zezwoleniem na wykonywanie krajowego drogowego przewozu osób. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący podtrzymuje stanowisko o posiadaniu wymaganego zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego. Zarzuca brak podstawy prawnej do nałożenie kary pieniężnej. Podnosi, iż protokół z kontroli został sporządzony w czasie, gdy osoba kierująca pojazdem (żona skarżącego) oczekiwała na parkingu. Upatruje naruszenie art. 74 ustawy o transporcie drogowym w niepouczeniu kierowcy pojazdu o możliwości wniesienia uwag do protokołu. Ponadto zarzucił, iż treść uzasadnienia decyzji organu I instancji doręczonej skarżącemu pocztą różni się od decyzji, którą otrzymał kierowca samochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie: • ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a., • ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a., • ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p. Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, przynajmniej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W zaskarżonej decyzji nie naruszono prawa ustalając, że skarżący nie legitymował się uprawnieniami do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wykonywania spornego transportu drogowego. Za taki dowód nie mogą służyć zezwolenia na wykonywanie transportu wystawione na rzecz "T." Sp. z o.o. w K., a w szczególności wspomniane już zezwolenie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. wydane na podstawie art. 4 i art. 11 ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób oraz zezwolenie nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym wydane przez Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Zezwolenia te mają bowiem charakter uprawnień o charakterze osobistym i przynajmniej zasadniczo nie podlegają przeniesieniu na inne podmioty, chyba że przepis szczególny wyraźnie dopuszcza taką możliwość (por. art. 13 ustawy o transporcie drogowym). Zawarcie przez skarżącego ze spółką "T." umowy użyczenia wspomnianego pojazdu z dnia [...] października 2002 r., na którą powołuje się skarżący, nie przenosi na jego rzecz uprawnień do wykonywania transportu drogowego posiadanych przez spółkę "T.", tym bardziej w sytuacji gdy działalność gospodarczą przedmiotowym pojazdem nadal wykonywał we własnym imieniu skarżący. To on w stosunku do pasażerów był stroną umowy przewozu i pobierał od nich stosowne opłaty za przewóz, nie zaś spółka "T.". Okoliczność tę skarżący przyznał na rozprawie przed Sądem. W sprawie zostało udowodnione, czego zresztą skarżący nie kwestionuje, iż wykonywał on przewozy regularne. Okoliczność ta wynika z załączonego do akt sprawy oświadczenia prezesa spółki "T." z dnia [...] lutego 2003 r. W świetle tego oświadczenia skarżący wykonuje przewozy regularne pojazdem [...] nr rej. [...], w ramach uprawnień przewozowych uzyskanych przez spółkę "T.", które jednakże, co wymaga podkreślenia, nie mogły stanowić przedmiotu obrotu, gdyż są to uprawnienia o charakterze osobistym. Fakt wykonywania przez skarżącego przewozów regularnych wynika również z jego odwołania. Przyznano tam, iż kontroli pojazdu dokonano w czasie, kiedy kierowca kontrolowanego pojazdu oczekiwał w miejscu do tego wyznaczonym na podjechanie na przystanek i rozpoczęcie kursu. Skoro zatem skarżący wykonywał przewozy regularne bez wymaganego zezwolenia, a więc z naruszeniem art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, istniały podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej przewidzianej w przepisie art. art. 92 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy oraz lp. 2 zał. do powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. Stąd nie podlega uwzględnieniu zarzut skarżącego jakoby kara pieniężna została nałożona bez podstawy prawnej. W sprawie nie ma także istotnego znaczenia okoliczność, iż kontroli pojazdu dokonano na postoju w trakcie oczekiwania na rozpoczęcie kursu, skoro okoliczność wykonywania przez skarżącego przewozów regularnych została w sprawie udowodniona (jest bezsporna). Nie podlega również uwzględnieniu zarzut skarżącego, jakoby w sprawie został naruszony art. 74 ustawy o transporcie drogowym, a to wobec braku pouczenia kierowcy pojazdu o możliwości wniesienia uwag do protokołu z kontroli. Przyjmując nawet, że takiego pouczenia nie było, chociaż protokół zawiera rubrykę "oświadczenie osoby kontrolowanej", ewentualne pouczenie nie miałoby w sprawie znaczenia. Nawet gdyby osoba kontrolowana wniosła do protokołu z kontroli te wszystkie okoliczności, z których skarżący wywodził skutki prawne, nie miałoby to wpływu na wynik sprawy. Nie może mieć także w sprawie większego znaczenia okoliczność posiadania przez skarżącego dwóch kopii decyzji organu I instancji, których uzasadnienie faktyczne nie jest tożsame. Egzemplarz decyzji przesłany skarżącemu pocztą przy piśmie z dnia [...] lutego 2003 r., w porównaniu do kopii otrzymanej przez kierowcę pojazdu, zawiera zapis o przedstawieniu do kontroli rozkładu jazdy. Skarżący zresztą, zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym, nie zakwestionował istnienia takiego rozkładu jazdy. W tym stanie sprawy skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.s.a.).