II SA 3725/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Asesor WSA Janusz Walawski (spr.) Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant Bartosz Tomczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% oddala skargę Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98, póz. 1071 z późn.) oraz art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalność i pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do spraw Społeczno - Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154 poz. 1793) w związku z art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 1997 Nr 25, poz. 128 ze zm.) odmówił zmiany ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] w sprawie przyznania A. S. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 29 grudnia 2000 r. w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego tj. [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu organ podniósł, że na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. wnioskodawczyni uzyskała prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2003 r. WNIOSKODAWCZYNI złożyła wniosek o zmianę decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2001 r. W uzasadnieniu wskazała, że organ przyznając jej zasiłek przedemerytalny w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego źle zinterpretował treść art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zdaniem wnioskodawczyni, powinna ona otrzymać zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% kwoty zasiłku podstawowego. Została ona bowiem zwolniona ze spółki [...] SA w Z. w ramach zwolnienia grupowego, w wyniku którego rozwiązano umowę z ponad 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Wnioskodawczyni wskazała, że w przypadku sześciu osób, z którymi spotka [...] SA rozwiązała umowę o pracę w podobnych okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów przyznających zasiłek przedemerytalny w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego uznając, że w ich przypadku wystąpiły przestanki z art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i te osoby otrzymały zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% kwoty zasiłku podstawowego. Zdaniem wnioskodawczyni, skoro Starosta [...] po wydaniu wyroków przez NSA zmienił decyzje w sprawach, które były takie same jak jej, to istnieje przesłanka do zmiany decyzji także w jej sprawie. Wojewoda [...] uznał, że w przypadku wnioskodawczyni nie wystąpiły przestanki do zastosowania wobec niej art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organ powołując się na uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2002 roku sygn. akt OPS 10/02 wskazał, że wyżej wymieniony przepis ma zastosowanie do osoby, która została zwolniona w grupie co najmniej 100 pracowników z jednego zakładu pracy. W przypadku wnioskodawczyni z informacji uzyskanych ze spółki [...] SA wynika, że w okresie trzech miesięcy poprzedzających rozwiązanie z nią umowy o pracę oraz trzech miesięcy po tym fakcie, przedsiębiorstwo zwolniło mniej niż 100 osób. Odnosząc się do argumentu, że w wyrokach NSA zostały w stosunku do 6 osób zmienione zasady naliczania im zasiłku przedemerytalnego organ stwierdził, że wiązały one organy administracji publicznej tylko w tych sprawach, których dotyczyły i nie mogą one stanowić podstawy do rozstrzygnięcia wniosku wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni od powyższej decyzji, w dniu 5 sierpnia 2003 r. złożyła odwołanie do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. W odwołaniu podniosła te same argumenty, które zostały przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że przeprowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie dowodowe wyraźnie wskazuje, iż w spółka [...] SA w okresie 3 miesięcy wskazanych przez art. 37j ust.5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie dokonała zwolnienia co najmniej 100 pracowników, wobec tego nie było podstaw, aby wznowić postępowanie i przyznać odwołującej się wyższy zasiłek przedemerytalny. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi złożonej przez A. S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze podniosła, że Naczelny Sąd Administracyjny w Lodzi uchylił we wrześniu 2002 r. decyzje Starosty [...] przyznające sześciu pracownikom spółki [...] SA zasiłek przedemerytalny w kwocie 120% zasiłku podstawowego i w wyniku realizacji tych wyroków przyznano tym osobom zasiłek przedemerytalny w kwocie 160% zasiłku podstawowego. Zdaniem skarżącej jest oczywistą niesprawiedliwością, że z grupy zwolnionych z tego samego zakładu pracy i w tych samych warunkach pracowników sześć osób ma wyższy zasiłek, a pozostałe nie. Jest to przejaw dyskryminacji i naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie i zastosowały przepisy prawa materialnego. Podstawą rozstrzygnięcia decyzji wydanych w obu instancjach był art. 37j nieobowiązującej już ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, zasiłek przedemerytalny w wysokości określonej w ust. 3 (tj. 160% kwoty zasiłku podstawowego) przysługuje również osobie nie zamieszkałej w powiecie /gminie/ uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Powiat [...] nie byt uznany za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Nie istnieje więc przesłanka do przyznania skarżącej zasiłku przedemerytalnego w kwocie 160% zasiłku podstawowego na podstawie art. 37 ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Powstaje zatem pytanie, czy spełnione zostały przestanki z art. 37j ust. 5 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej przez organy obu instancji uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2002 roku sygn. akt OPS 10/02 dokonał, wobec rozbieżności dotyczących rozumienia zapisu art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wykładni tego przepisu. W uchwale wskazano, że "określony w art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu warunek w postaci rozwiązania stosunku pracy /stosunku służbowego/ z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami odnosi się do jednego zakładu pracy, i to tego zakładu pracy, z którego zwolniona została osoba występująca o przyznanie zasiłku przedemerytalnego w podwyższonej wysokości". Tak więc NSA jednoznacznie ustalił, że na podstawie art. 37j ust. 5 cyt. ustawy, podwyższony zasiłek przedemerytalny w kwocie 160% zasiłku podstawowego przysługuje uprawnionemu w sytuacji, gdy rozwiązano z nim umowę z przyczyn dotyczących zakładu pracy, z którego w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące zwolniono grupę co najmniej 100 pracowników. Treść uchwały była znana organom obu instancji w chwili prowadzenia postępowania. Z akt sprawy wynika, że mając to na względzie, w trakcie postępowania administracyjnego zbadano, czy spółka [...] SA w okresie trzech miesięcy poprzedzających rozwiązanie umowy o pracę ze skarżącą i w okresie do trzech miesięcy po tym zdarzeniu zwolniła grupę co najmniej 100 pracowników. Jednak jak wynika z pism spółki w tym okresie nie zwolniono tak dużej grupy pracowników. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego kwestii związanej z tym dzięki uchyleniu przez NSA decyzji Starosty [...] sześć osób zwolnionych w tym samym stanie faktycznym jak ona uzyskało wyższy zasiłek, należy wskazać, że zgodnie z orzecznictwem dotyczącym nieobowiązującego już art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.) - np. wyrok NSA z dnia 18 lutego 1999 r. sygn. akt II SA 1926/98 opublikowany w LEX nr 46258, wyroki sądu administracyjnego organy administracji publicznej tylko w sprawach, których dotyczyły i nie mogą stanowić podstawy dla rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Tak wiec przytoczone przez skarżącą wyroki NSA z września 2003 r., zwłaszcza w świetle uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2002 roku, nie mogą być postawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.