II SA 3747/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia (spr.) WSA Ewa Marcinkowska Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2005r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] września 1993r. Urząd Patentowy RP dokonał rejestracji znaku towarowego JAZZ CLUB AKWARIUM na rzecz P. [...]. W/w znak towarowy został przeznaczony do oznaczania usług: organizowanie koncertów, podnoszenie kwalifikacji młodych muzyków, promocje oraz usługi gastronomiczne – wykonywanych w klasach 41 i 42. We wniosku z dnia 17 marca 2000r. [...] sp. z o.o w W. wystąpiła o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji w/w znaku z powodu nieużywania znaku w obrocie gospodarczym dla usług objętych rejestracją. Uprawniony z rejestracji wniósł o oddalenie wniosku zarzucając wnioskodawcy brak interesu prawnego oraz złą wolę. Decyzją z dnia [...] maja 2003r. nr [...] Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego oddalił wniosek. W uzasadnieniu Urząd Patentowy RP podniósł, iż wnioskodawca od 1989r. prowadzi klub jazzowy [...] w W. w lokalu przy ul. [...], który to lokal w tym czasie był wynajmowany przez P.[...]. Od dnia [...] kwietnia 1990r. została zawarta umowa agencyjna nr [...] pomiędzy [...] i p. M. A. (wnioskodawcą), która została rozwiązana z dniem [...] stycznia 1991r, a następnie wnioskodawca zawarł umowę najmu z administratorem budynku przy ul. [...] – gminą [...]. Zgłoszenie przedmiotowego znaku towarowego nastąpiło w dniu [...] lutego 1991r., co stało się powodem wydania decyzji odmawiającej udzielenia prawa z rejestracji dla znaku towarowego "AKWARIUM" zgłoszonego przez wnioskodawcę w dniu [...] listopada 1992r, Z-116685. Zdaniem wnioskodawcy, jak podał Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu decyzji, jego interes prawny wynika z faktu osobistego prowadzenia klubu jazzowego [...] oraz z chęci ponownego ubiegania się o rejestrację znaku towarowego "AKWARIUM" w przewidzianym ustawą terminie. Urząd Patentowy RP odwołując się do przepisu art. 315 ust. 1 cyt. ustawy Prawo własności przemysłowej dokonał oceny wniosku z punktu widzenia przepisów ustawy o znakach towarowych i w swych rozważaniach podniósł, że wnioskodawca wywodzi swój interes prawny z faktu prowadzenia konkurencyjnego klubu jazzowego [...] a następnie stwierdził, iż w świetle art. 25 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 1 cyt. ustawy o znakach towarowych brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku i uznania za wygasłe prawa z rejestracji w/w znaku. Uprawniony z rejestracji znaku towarowego przedstawił bowiem materiał dowodowy na okoliczność używania przedmiotowego znaku w roku 1998, który to rok należy do spornego okresu (1998-2000). Przepis art. 28 cyt. ustawy nie precyzuje zasad używania znaku towarowego (nieprzerwanie trzy lata, czy też okresowo), stąd należy, zdaniem Urzędu Patentowego, przyjąć, iż używanie znaku podyktowane jest specyfiką branży w której funkcjonuje znak, jak również wolą i możliwościami uprawnionego z rejestracji i to on (uprawniony z rejestracji) oraz rynek, na którym funkcjonuje ten znak decyduje o częstotliwości jego używania. Przepis prawa materialnego, co podnosi Urząd Patentowy, gwarantuje pełną swobodę w sposobie używania restrykcyjnych zasad oceny "używania znaku" od tych, które określił wnioskodawca. Urząd Patentowy uznał, iż przedłożona umowa ze [...], z Z., ma cechy umowy licencyjnej na używanie przedmiotowego znaku towarowego, o czym świadczy zapis § 1, który stanowi że [...] zobowiązuje się do udostępnienia z dniem podpisania umowy, lokalu w Z. przy ul. [...] dla[...]–[...]. Treść tego postanowienia wskazuje, iż lokal udostępniony zostanie dla [...], czyli dla przedmiotowego znaku towarowego i doręczone przez uprawnionego zdjęcia potwierdzające fakt używania znaku w zakresie, na który zostało udzielone prawo ochronne z rejestracji tego znaku. W skardze na tę decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu [...] października 2003r. [...] sp. z o.o. zarzucił naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. i ogólnych przepisów k.p.a. w szczególności art. 7, 8 i 12 k.p.a. podnosząc, iż kolegium orzekające nie ustosunkowało się do dowodów złożonych przez wnioskodawcę, a także nie wskazało przyczyn i podstaw prawnych ich uwzględnienia, a także uznało za istotne dowody, które w postępowaniu o wygaszenie prawa nie stwierdzały stanu faktycznego uzasadniającego oddalenie wniosku. Zdaniem skarżącego niewydanie stosownej decyzji na posiedzeniu w dniu [...] września 2002r. naruszyło art. 12 k.p.a. tym bardziej, iż od daty złożenia wniosku minęło wówczas już 2,5 roku. Pomimo tego zastrzeżenia Urząd Patentowy zobowiązał uprawnionego z rejestracji w/w znaku do przedstawienia dokumentów i dowodów na okoliczność używania znaku w zakresie objętym rejestracją, a uprawniony w istocie, w ocenie skarżącego, postanowienia w tym przedmiocie nie wykonał, bo kserokopie zdjęć i umowa nienazwana, bez daty pewnej i niewpisana do żadnego rejestru i dotycząca zobowiązań nieobjętych wykazem usług wskazanych w rejestrze wypełnieniem postanowienia nie jest i ta umowa nie może być, wbrew stanowisku Urzędu, uznana za umowę licencyjną. Skarżący nadto zarzucił, iż Urząd Patentowy pominął okoliczności zgłoszone na rozprawie w dniu [...] stycznia 2003r. i szczegółowo wymierzone w uzasadnienie skargi (str. 3), nie sprawdzając przy tym wiarygodności dokumentów ani też sposobu i rozmiaru używania spornego znaku towarowego przez uprawnionego i w konsekwencji pojął wadliwą decyzję błędnie przyjmując, iż nie zachodzą przesłanki do uznania prawa rejestracji za wygasłe. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie Sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Właściwym zatem do rozpoznania niniejszej skargi jest stosownie do art. 13 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając skargę wg powyższych zasad Sąd uznał, iż jest ona zasadna i jako taka podlega uwzględnieniu, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa. Urząd Patentowy RP aczkolwiek dostrzegł, iż z wnioskiem o uznanie prawa z rejestracji może wystąpić tylko ten, kto ma w tym interes prawny, to jednak w tym zakresie sprawy w ogóle nie wyjaśnił i nie przeprowadził postępowania w kierunku ustalenia, czy po stronie wnioskodawcy taki interes w żądaniu wygaśnięcia przedmiotowego prawa z rejestracji istnieje naruszając tym samym art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. Wprawdzie w swych rozważaniach odnotował stwierdzenie, iż wnioskodawca wywodzi swój interes prawny z faktu prowadzenia konkurencyjnego klubu jazzowego [...], ale z treści uzasadnienia wynika, iż powyższe stwierdzenie odnosi się do M. A., a nie do wnioskodawcy [...] sp. z o.o. Wprawdzie M. A. jest Prezesem tej spółki i jej wspólnikiem, ale spółka jest odrębnym bytem prawnym i skoro wystąpiła z przedmiotowym wnioskiem to rzeczą Urzędu Patentowego było dokonanie oceny poprzedzone stosownym postępowaniem wyjaśniającym, czy przesłanka w postaci interesu prawnego po stronie wnioskodawcy, tj. w/w spółki, zachodzi. Należy przy tym podnieść, iż samo tylko odwołanie się do twierdzenia o istnieniu interesu prawnego jest niewystarczające. Organ winien dokonać bowiem oceny tych twierdzeń i przedstawić swe ustalenia w tym zakresie. Urząd Patentowy takich ustaleń jednak nie poczynił czyniąc zasadnym zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 cyt. ustawy i w/powołanych przepisów prawa procesowego (k.p.a.), które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a taki stan rzeczy skutkuje w świetle art. 145 § 1 pkt 1a, b uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd nie wdawał się w szczegółową ocenę podniesionych w skardze zarzutów. Urząd Patentowy RP będąc związany wymogami procedury administracyjnej winien, w przypadku ustalenia istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w przedmiotowym żądaniu, w sposób wnikliwy przeprowadzić postępowanie na okoliczność ustawowych przesłanek, których spełnienie skutkuje stwierdzeniem wygaśnięcia prawa z rejestracji. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinny jednak, stosownie do wymogu z art. 107 § 3 k.p.a., znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a, c p.p.s.a. , a w pkt 2 zgodnie z art. 152 p.p.s.a.