II SA 3795/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie WSA Dorota Wdowiak (spr.) Asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Rafał Zientek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi T. Społki z o.o. w S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] listopada 2001 roku nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 roku Generalny Dyrektor Dróg Publicznych na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /tekst jedn. Dz. U. Z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm./, § 2 ust. 2 Lp tabeli 5 i § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 marca 2000 roku w sprawie opłat drogowych /Dz.U Nr 51, poz. 607/ w zw. z § 2.1. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. Nr 44, poz. 432/ obciążył T. Sp. z o.o. w S. opłatą drogową w wysokości 2008,22 złotych za stwierdzony w dniu [...] września 2001 roku przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej Nr [...] co zostało wykazane w protokole Nr [...] z dnia [...] września 2001 roku zatrzymania i kontroli pojazdu. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpatrzeniu wniosku firmy T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2002 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu pojazd nie posiadał wymaganego przepisami zezwolenia na stwierdzone przekroczenia i musiał zostać potraktowany jako pojazd poruszający się po drodze bez zezwolenia, co dało podstawę do zastosowania podwyższonych opłat. Kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy z zachowaniem wymogów formalnych określonych przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 maja 1999 roku w sprawie kontroli ruchu drogowego. Protokół został również prawidłowy wypełniony. Określał numer fabryczny wagi a jej certyfikat legalizacyjny znajdował się do wglądu w miejscu kontroli. Kierujący pojazdem nie wnosił uwag do sposobu ważenia, został poinformowany o przysługujących mu prawach. Skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych i Autostrad z dnia [...] listopada 2001 roku złożyła Spółka z o.o. T. zarzucając błędy i uchybienia w naliczeniu opłaty drogowej przez niewłaściwe zastosowanie rozporządzenia Rady Ministrów dnia 27 czerwca 2000 roku i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dniu 1 stycznia 2004 roku weszły w życie: 1) ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/, 2) ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, 3) ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/. Zgodnie z art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej. W myśl art. 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi więc kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów aniżeli w niej zostały podniesione. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002 roku w sprawie P 6/02 /Dz. U. Nr 214, poz. 1815/ wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m. in. § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 27 września 2000 roku o opłatach drogowych /Dz. U. Nr 51, poz. 607/ z art. 2 i art. 92 Konstytucji RP orzekł, że § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wyroku Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999 roku w sprawie 7/98 /Dz. U. Nr 40, poz. 411/, w którym stwierdził, że § 4 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 14 października 1996 roku w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 Konstytucji RP przez to, że naruszył zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. W związku z tym stwierdził, że ustalenie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie §9 ust.1 pkt 2 i ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów 27 czerwca 200 roku w sprawie opłat drogowych następuje w istocie takim sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na podstawie §4 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 14 października 1996 w sprawie drogowych, uznanego przez Trybunał za niekonstytucyjny. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych, pomimo wspomnianego wcześniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego dnia 27 kwietnia 1999 roku w sprawie P. 7/98, dalej powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją. Mając to na względzie należało przyjąć, że kwestionowane przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych, zostały wydane bez upoważnienia ustawowego i dlatego są niezgodne z art.92 ust.1 Konstytucji RP. Wyeliminowanie z porządku prawnego przepisu prawnego powoduje, że nie może on być wzorcem kontroli dla innych przepisów prawnych. W rozpoznawanej sprawie obie decyzje administracyjne wydane zostały na podstawie § 9 ust.1 pkt 2 i ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych. Stosownie do art.145a §1 KPA w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Przepis art.145 §1 pkt1 litera b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązuje Sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle tej regulacji prawnej zaskarżone decyzje należało uchylić a rozważanie zarzutów podniesionych w skardze stało się zbędne. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w wyroku. Na podstawie art. 152 cytowanej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.