II SA 3811/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący s.NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie s.WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2004 r. sprawy ze skargi P.P.H.U "E." J. i D.K. Spółka Jawna z siedzibą w G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...] w przedmiocie opłaty drogowej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1.uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2002 r.; 2.zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz P.P.H.U "E." J. i D. K. Spółka Jawna z siedzibą w G. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...], na podstawie art. 13 ust.2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) i na podstawie § 2 ust.2 tabela Lp. 5 p.5,lit.d,lp.5 p.5, lit.e, § 9 ust.1 p.2 i ust.2 oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51 poz.607) w związku z § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 stycznia 2002r. w sprawie opłat drogowych /Dz.U. nr 8 z 2002r. poz. 60/ i § 5 ust.5 p.4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r.w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44 poz.432) i na podstawie art.104 § 1 KPA obciążył PPHU "E." J. i D.K. s.c. karą pieniężną w wysokości [...] zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w dniu [...] kwietnia 2001r. na drodze krajowej nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podano wyniki stwierdzonych podczas kontroli przekroczeń dopuszczalnych parametrów pojazdu, stanowiących podstawę naliczenia opłaty. Z protokołu kontroli wynika, że przekroczone zostały naciski na drugą oś pojazdu należącego do strony. PPHU "E." J. i D.K. s.j. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy i umorzenie postępowania podnosząc wadliwą podstawę prawną decyzji polegającą na jednoczesnym wskazaniu dwóch rozporządzeń regulujących tę samą kwestię, nałożenie kary z przekroczeniem terminów wynikających z KPA oraz kwestionując wynik ważenia. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...] działając na podstawie art. 13 ust.2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) i na podstawie § 5 ust.5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r.w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44 poz.432) oraz § 2 ust.2 tabela lp.5 p.5,lit.d, lp.5 p.5, lit.e i § 9 ust.1 p.1 i 2 oraz ust.2 i 3 a także § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51 poz.607) w związku z § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 stycznia 2002r. w sprawie opłat drogowych /Dz.U. nr 8 z 2002r. poz. 60/ i na podstawie art.104 § 1 KPA i 138 § 1 ust.1 KPA utrzymał w mocy poprzednią decyzję. W uzasadnieniu podniósł, że wyliczenie opłaty nastąpiło na podstawie przepisów rozporządzenie z 27 czerwca 2000r., które obowiązywały w dacie ważenia pojazdu i które nadal znajdowały w sprawie zastosowanie na mocy § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 5 stycznia 2002r. stanowiącego iż do spraw wszczętych stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ podnosił również, że ważenie było dokonane prawidłowo, a kontrolowany nie wnosił żadnych uwag do protokołu ważenia. PPHU "E." J. i D.K. s.j. zaskarżyła powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie, wstrzymanie wykonania i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnosiła, że pomiar był nierzetelny, jego wynik nieprawdopodobny a kara przedawniła się. Podnosiła również, że tak wysoka kara zagraża płynności finansowej spółki. Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwane p.p.s.a., Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art.13 ust. 2 tej ustawy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, którego siedziba znajduje się w W. sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a. WSA postanowieniem z dnia 10 lutego 2004r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i podnosił, że decyzja jest prawidłowa bowiem przyrządy pomiarowe były legalizowane a dopuszczalny nacisk na osie został przekroczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002r., P 6/02 wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m. in. § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. o opłatach drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607) z art.2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP orzekł, że § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999r., P 7/98, w którym stwierdził, że § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dna 14 października 1996r. w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Trybunał uznał, że ustalanie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych następuje w istocie w taki sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia RM z dnia 14 października 1996r. w sprawie opłat drogowych, uznanego wcześniej przez Trybunał za niekonstytucyjny. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych, pomimo wspomnianego, wcześniejszego wyroku TK w sprawie P 7/98 dalej powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją. Mając to na względzie Trybunał przyjął, że kwestionowane przepisy rozporządzenia RM z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych zostały wydane na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia ustawowego (bez ustawowego upoważnienia) i dlatego są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie obie decyzje zostały wydane na podstawie § 9 ust. 1 p.1 i 2 ,oraz ust.2 i 3 a także § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych tj. na podstawie przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczny z Konstytucją. Stosownie do art. 145 a § 1 KPA w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego będącego podstawą rozstrzygnięcia, można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast przepis art. 145 § 1 p.1 b) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.270 ) zobowiązuje ten sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Tak więc ponieważ obie decyzje w sprawie oparte są na niekonstytucyjnym przepisie, co mogłoby stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, sąd administracyjny zobowiązany jest uchylić te decyzje a rozważanie dalszych zarzutów podniesionych w skardze staje się zbędne. Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 p.1 b) p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji zaś rozstrzygnięcie o kosztach oparł na podstawie art. 200 p.p.s.a.