II SA 3893/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie: WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Asesor WSA Izabela Głowacka - Klimas Protokolant Konrad Bonisławski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2004 r. sprawę ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r. ; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na przedsiębiorcę R. K. karę pieniężną w wysokości 4.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych jako podstawę przyjmując art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2002 r. o transporcie drogowym / Dz.U. Nr. 125 , poz. 1371 ze zm./ oraz lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym / Dz. U Nr.115 ,poz. 999./ bowiem w toku kontroli drogowej , przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2003 r. stwierdzono ,że kierowca posiada siedmiodniową kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych , zakupioną w dniu [...] marca 2003 r. ,a wypełnioną [...] czerwca 2003 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując dodatkowo na przepisy § 4 ust. 2 § 5 ust. 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych / Dz.U. Nr. 150 poz. 1684 z zm./ , zgodnie z którymi karta siedmiodniowa wypełniona po upływie 14 dni od daty wydania nie może być uznana za dowód uiszczenia opłaty po drogach krajowych. W skardze strona wnosi o uchylenie obu decyzji jako wydanych bez podstawy prawnej z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wskazanych w art. 6 do 10 § 1 , 11 oraz w art. 77 § 1 , art. 80 , art. 81, art. 107 § 3, art.. 136 kpa podnosząc jednocześnie, że kara jest niewspółmierna do rodzaju i społeczno-gospodarczej szkodliwości naruszenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U.Nr.153 poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obowiązująca ustawa z dnia 6 września 2001 r. transporcie drogowym /Dz.U.01.125.1371 / w art. 42 ust. 1 ustanawia obowiązek uiszczania przez przedsiębiorców opłat drogowych jako zasadę ogólną . Jednocześnie art. 42 ust.7 zawiera upoważnienie dla Ministra właściwego do spraw transportu do określenia , w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych , w drodze rozporządzenia , rodzaju i stawek opłat za przejazdy po drogach krajowych , zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 42 ust. 2 ustawy , trybu jej wnoszenia i sposobu rozliczania w razie niewykorzystania a także wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie opłaty. Korzystając z tej delegacji ustawowej Minister Infrastruktury w dniu 14 grudnia 2001 r wydał rozporządzenie w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych / Dz.U. 01.150.1684/. W § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia zostały ustalone rodzaje opłat ; dobowa , siedmiodniowa , miesięczna , półroczna i roczna , zaś w & 2 ust. określono stawki tych opłat. Natomiast w § 4 ust. 1 określono tryb wnoszenia opłat , który polega na nabyciu karty , a następnie prawidłowym jej wypełnieniu według wskazań § 5 rozporządzenia. Przepis § 5 rozporządzenia szczegółowo określa jak karty mają być wypełnione wprowadzając jednocześnie pojęcie " terminu ważności karty". Jak wynika z porównania treści § 5 ust 2 i § 5 ust. 3 i ust. 4 oraz załączników do rozporządzenia , ustalających wzory kart , termin ważności karty oznacza okres , w którym karta może być użyta jako dowód uiszczenia opłat. Ten okres to jedna doba dla kart dobowych , 7 dni dla kart siedmiodniowych , miesiąc dla kart miesięcznych , pół roku dla kart półrocznych i rok dla kart rocznych , przy czym termin ważności kart krótkoterminowych tj. dobowych i siedmiodniowych w myśl § 5 ust. 2 może być wpisany przez kierowcę , zaś termin ważności pozostałych kart wpisuje dystrybutor. Określone w załącznikach wzory kart zawierają właściwe rubryki odpowiadające wskazanym unormowaniom. Powyższe rozporządzenie zostało znowelizowane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 18 października 2002 r. / Dz.U.02.188.1577/ przez zmianę brzmienia § 5 ustępu 2 i wprowadzenie zapisu, iż karta dobowa może być wypełniona w terminie 7 dni od daty wydania , natomiast karta siedmiodniowa w terminie 14 dni od daty wydania. Unormowanie to ustanawia de facto drugi, dodatkowy termin ważności kart krótkoterminowych. Co się dzieje z wykupioną kartą po upływie tych terminów rozporządzenie nie wyjaśnia, brak jednak procedur ich rozliczenia w razie niewykorzystania. Jednocześnie pozostawiono dotychczasową treść § 5 ust. 6 rozporządzenia , w której nie wymieniono przepisu ustępu 2. Przepis § 5 ust. 6 stwierdza, że karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 oraz ust.3-5 , a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Należy zatem przyjąć a contrario ,że karta wypełniona prawidłowo lecz po upływie terminów określonych w § 5 ust. 2 stanowi dowód uiszczenia opłaty tak , jak to miało miejsce w niniejszej sprawie , gdzie karta została wykupiona [...] marca 2003 r. lecz wypełniona w dniu [...] czerwca 2003 r. z terminem ważności do [...] czerwca 2003 r. Dodatkowo wskazać trzeba ,że przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia w ogóle nie regulują sytuacji , w której wykupione przez przedsiębiorcę karty dobowe i siedmiodniowe , a niewykorzystane przed upływem 7 lub odpowiednio 14 dni mogą podlegać zwrotowi bowiem § 7 rozporządzenia mówi jedynie o możliwości zwrotu uiszczonej opłaty półrocznej oraz rocznej. Ponadto wzory kart nie zawierają informacji o konieczności użycia /wypełnienia / karty w określonym terminie od daty wydania / zakupu/ lub też o utracie ważności takiej karty po upływie terminów określonych w § 5 ust. 2 rozporządzenia. W tym stanie rzeczy nie sposób podzielić argumentów organu , przedstawionych w odpowiedzi na skargę bowiem interpretacja taka , w ocenie Sądu , nie znajduje dostatecznego uzasadnienia w treści § 5 ust. 6 cytowanego rozporządzenia. Również takiego wniosku nie można wyprowadzić z treści powoływanych w obu decyzjach przepisów § 4 ust.1 i 2 , które stanowią ,że uiszczenie opłaty następuje przez zakup karty i jej wypełnienie zgodnie ze wskazaniami zawartymi w § 5 rozporządzenia , skoro ostatecznie przepis § 5 w ustępie 6 ogranicza swój zakres do sytuacji opisanych w ustępach 1 oraz 3 do 5. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, karę pieniężną nakłada się za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych, zatem w przypadku skarżącego nie można przyjąć, że wykonywał przejazd bez uiszczenia opłaty. Analizując zatem zaskarżoną decyzję z punktu widzenia cytowanych wyżej przepisów prawa , skarga zasługuje na uwzględnienie , gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Z tych względów , Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art.145 § 1 pkt. 1 litera a prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr. 153 , poz.1270 / , orzekł jak w sentencji. Stosownie do art. 152 p.s.a. uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.