II SA 3936/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Gronowski, Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki, Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant: Aleksandra Borowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2004 r. sprawy ze skargi 1) Z. G. 2) S. G. 3) Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie prawa do udziału we wspólnocie gruntowej - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2002 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. - po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania sołtysa wsi S., pełnomocnika mieszkańców tej wsi zainteresowanych wspólnotą gruntową stanowiącą działkę Nr [...], położoną we wsi S., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. zatwierdzającej projekt wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie użytkowanej jako rola, las oraz nieużytki, obszary gospodarstw przez nich posiadanych i wielkość przysługujących im udziałów w tej wspólnocie położonej we wsi K. o pow. Ogółem 109,17 ha, sporządzony przez Wójta Gminy w O. - orzekło o uchyleniu w/w decyzji Starosty [...] w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z akt sprawy wynika, iż we wrześniu 1994 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w P. na wniosek mieszkańców wsi O. i W. wszczął postępowanie mające na celu ustalenie, które nieruchomości położone na terenie wsi O. stanowią wspólnotę gruntową. W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego Kierownik Urzędu Rejonowego w P. na mocy decyzji z dnia [...] października 1994 r., Nr [...] postanowił uznać nieruchomość rolną, leśną, nieużytki składające się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów wsi O. o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o ogólnej powierzchni 73,49 ha, położoną w obrębie geodezyjnym O. za wspólnotę wiejską wsi O. i W. (pkt 1 decyzji), oraz uznał nieruchomość leśną oznaczoną w ewidencji gruntów wsi O. nr [...] o ogólnej powierzchni 35,68 ha, położoną we wsi O., za wspólnotę wsi S. (pkt 2 decyzji), odmawiając uznania za wspólnotę nieruchomość składającą się z działek Nr [...] i [...] (pkt 3 decyzji). Od pkt. 2 decyzji, tzn. uznania za wspólnotę nieruchomości wsi S. w/w nieruchomości o pow. 35,68 ha7 odwołanie złożyli mieszkańcy wsi O. i W., kwestionując fakt zapisu tej wspólnoty na rzecz mieszkańców wsi S.. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda [...] na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 1994 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. Decyzję Wojewody [...] zaskarżyli mieszkańcy wsi O. i W. wnosząc skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie. Sąd ten wyrokiem z dnia 28 lutego 1997 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Lu 448/96, oddalił skargę. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku NSA stwierdził m.in., iż praktyczne znaczenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] jest takie, że odrębnie powstanie spółka dla zagospodarowania wspólnoty wsi O. i W. (dla pow. 73,49 ha), a odrębnie dla wspólnoty leśnej wsi S. (grunt leśny o pow. 35,68 ha), zaś w obu wspólnotach lista uprawnionych zostanie ustalona w oparciu o kryterium korzystania z tej wspólnoty. Sąd stwierdził także, że u podłoża sprawy leży zadawniony konflikt sięgający XIX w. pomiędzy wsiami K. i W. a S., nie uwzględniający faktu, iż z pewnych terenów, a w tym przypadku działki Nr [...], korzystali oni wspólnie. NSA podniósł ponadto, że organy administracji udowodniły na podstawie materiałów archiwalnych, iż obecna działka ewidencyjna Nr [...] o pow. 35,68 ha stanowi działkę Nr [...] "[...]", gdzie już w 1937 r. włościanom osady S. przyznane zostało prawo do wypasania bydła na leśnym pastwisku "[...]" wspólnie z dziedzicem. Fakt użytkowania tej działki przez rolników wsi S. potwierdzają także - zdaniem NSA -dokumenty z 1982 r., 1984 r., 1931 i 1937 r. Następnie w sierpniu 2001 r. mieszkańcy wsi S. wystąpili do Starosty Powiatowego w P. z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie uregulowania Wspólnoty Gruntowej wsi S. położonej na gruntach wsi O. o nr [...], oraz ustalenie udziałowców tej wspólnoty, jak również wysokości poszczególnych udziałów, podnosząc w uzasadnieniu, iż wydanie stosownej decyzji jest niezbędne w celu zarejestrowania w sądzie spółki zarządzającej wspólnotą. W wyniku tego Starosta [...] - działając na podstawie przepisu art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz.U. z 1963 r. Nr 28, poz. 169 ze zm.) - zwrócił się do Wójta Gminy O. z wnioskiem o sporządzanie projektów wykazów uprawionych do udziału we wspólnocie oraz obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkość przysługujących im udziałów we wspólnocie. W dniu [...] lipca 2002 r. Wójt Gminy O. - w oparciu o w/w przepis cyt. ustawy z 1963 r. - wydał postanowienie, na podstawie którego ustalił projekt wykazu osób uprawnionych we wspólnocie gruntowej znajdującej się w obrębie geodezyjnym K., która składa się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów pod nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz ustalił wykaz obszarów gospodarstw posiadanych przez uprawnionych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie. W uzasadnieniu organ podniósł m.in., iż wobec braku innych dokumentów jedynym pomocniczym dokumentem do określenia władających wspólnotą w 1963 r. był protokół władania gruntami w obrębie geodezyjnym K. i towarzyszący mu rejestr pomiarówo-kwalifikacyjny gruntów. Dokument ten w ocenie organu oddaje stan władania gruntami najbardziej zbliżony do 1963 r. Zdaniem Wójta Gminy O. na podstawie w/w protokołu władania gruntami można przyjąć, że władającym wspólnotami, w tym w/w działką Nr [...], byli mieszkańcy obrębu geodezyjnego K.. Według organu stan posiadania potwierdza dokument z 1981 r. - księga urządzenia lasu założona dla działki Nr [...], w której właścicielem w/w działki została wpisana wieś K.. W świetle tego organ uznał, że uprawnionymi do udziału w całej wspólnocie byli wyłącznie właściciele gospodarstw - gruntów rolnych w K., zaś mieszkańcy S. mogą dochodzić na drodze cywilnej prawa służebności od spółki, która zostanie powołana po ewentualnym zatwierdzeniu wykazu uprawnionych. Na podstawie przesłanego przez Wójta Gminy w O. w/w postanowienia Starosta [...] w dniu [...] lipca 2002 r. wydał decyzję nr [...], na podstawie której - działając w oparciu o przepis art. 8 ust. 2 i art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych oraz art. 104 k.p.a. - postanowił zatwierdzić projekt wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie położonej we wsi K. o pow. ogółem 109,17 ha (działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]) sporządzony przez Wójta Gminy w O. Od w/w decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. odwołanie wniósł sołtys wsi S., podnosząc w uzasadnieniu, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz, że jest niezgodna z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] października 1994 r. oraz powołanym wyrokiem NSA w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 28 lutego 1995 r., albowiem Wójt Gminy O. wykonując swój projekt, wcielił Wspólnotę wsi S. we wspólnotę wsi K. W wyniku rozpatrzenia odwołania sołtysa wsi S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wydało w dniu [...] września 2002 r. decyzję nr [...], na podstawie której uchyliło zaskarżoną decyzję Starosty [...] w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu SKO w R. podniosło, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że w świetle decyzji z dnia [...] października 1994 r. wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w-P. oraz z uzasadnienia wyroku NSA w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy -w-Lublinie z dnia 28 lutego 1997 r., sygn. akt II SA/Lu 448/96, jak również z uwagi na postanowienia przepisów art. 14 ust. 2 oraz 15 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych - wyraźnie wynika, że istnieje odrębność bytów prawnych każdej ze wspólnot, tj . odrębnie wspólnoty wiejskiej wsi O. i W. o pow. 73,49 ha oraz wspólnoty wsi S. składającej się z nieruchomości leśnej położonej we wsi O. oznaczonej Nr [...]. Zatem Kolegium uznało, że odwołujący się słusznie domaga się, aby Starosta [...] wykazy uprawnionych do udziału w poszczególnych wspólnotach oraz wykazy obszarów przez nich posiadanych i wielkość przysługujących im udziałów ustalił dla każdej ze wspólnot odrębną decyzją. Powyższe - zdaniem Kolegium, wynika także z tego, iż w myśl art. 6 ust. 1 i 2 cyt. ustawy kryteria uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej określone zostały odrębnie dla wspólnoty gruntowej stanowiącej grunty rolne, a odrębnie dla wspólnoty gruntowej stanowiącej lasy. SKO w R. uznało ponadto, iż z uwagi na przepis art. 8 ust. 2 w/w ustawy sporządzanie projektu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej należy do obowiązków wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), zaś powołany przepis ustawy nie przewiduje możliwości ustalenia tych projektów w formie postanowienia, jak to uczynił w rozpatrywanej sprawie Wójt Gminy O. Zdaniem SKO skoro do starosty należy ustalenie wykazu uprawnionych do udziałów we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkość przysługujących im udziałów, to nie można - jak to uczynił Starosta [...] w zaskarżonej decyzji – zatwierdzać projektów tych wykazów sporządzonych przez Wójta Gminy O. W ocenie Kolegium w/w ustalenia Starosta [...] winien dokonać w sposób określony przepisami prawa materialnego (art. 6 cyt. ustawy) oraz zgodnie z przepisami procesowymi zawartymi w k.p.a. Organ odwoławczy powołując się ponadto na przepisy art. 6 ust. 1 i 2, art. 28 ust. 1 oraz art. 29 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych uznał, że przepisy te wyraźnie określają uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej i jednoznacznie też wskazują na obowiązek dokumentowania następstwa prawnego. W związku z tym SKO w R. uznało, że w wykazie osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej nie mogą figurować osoby bezimienne określone jako spadkobiercy po określonej osobie. Badaniem organu odwoławczego wiąże się to również z pojęciem strony w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., albowiem postępowanie nie może się toczyć bez udziału strony, gdyż nie byłoby wtedy podmiotu praw i obowiązków. SKO w R. zwróciło również uwagę na brak skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji. Powołując się w tym zakresie na przepis art. 8 ust. 6 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych organ uznał, że w aktach sprawy znajdują się dowody o przesłaniu przedmiotowej decyzji do sołtysów wsi O., S., W. i Wójta Gminy w O., nie ma zaś żadnych dokumentów potwierdzających w jaki sposób, czy i kiedy nastąpiło ogłoszenie decyzji w urzędzie gminy w sposób, o którym mowa w w/w przepisie ustawy. Biorąc pod uwagę w/w nieprawidłowości oraz uznając konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części celem ustalenia następców prawnych osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, organ uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższa decyzja została zaskarżona w dniu 27 listopada 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Z. G., S. G. i Z. C.. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji SKO w R. błędne ustalenie stanu faktycznego oraz błędną interpretację ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Skarżący stwierdzili, iż istotą decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z 1994 r., na którą powołało się SKO, było ustalenie, czy dana działka stanowi wspólnotę gruntową. W ocenie skarżących art. 8 ust. 1 w/w ustawy nie dawał Kierownikowi Urzędu Rejonowego w P. uprawnień do ustalenia właścicieli wspólnoty, albowiem gdyby tak było, to Kierownik winien przeprowadzić postępowanie w oparciu o art. 6 ust. 1 i 2 ustawy i ustalić, czy wsie (lub udziałowcy z tych wsi) faktycznie korzystali ze wspólnoty w ciągu ostatniego roku od wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Takich czynności administracyjnych organ ten nie przeprowadzał w ogóle i nie mógł prowadzić takiego postępowania, ponieważ zgodnie z art. 8 ust. 2 czynności te należały do kompetencji wójta (w zakresie ustalenia projektu udziałowców). Odnosząc się do wyroku NSA skarżący podnieśli, iż intencją tego orzeczenia Sądu było stwierdzenie, że w/w decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w P. jest prawidłowa, ponieważ ustala że w/w działki są wspólnotą, a tego strony nie kwestionowały. Natomiast ich zdaniem sprawa własności i udziałowców i tak miała być ustalona i rozstrzygnięta w drugiej decyzji. Skarżący uznali również, że niesłuszny jest zarzut SKO w R. dotyczący ustalenia przez Starostę [...] jednego wykazu udziałowców dla obu stron wspólnot, albowiem w ich ocenie ustalenie dwóch wykazów byłoby zasadne, gdyby udziałowcy obu wspólnot różnili się w zakresie prawa do udziału i wielkości udziału. Z nieprawidłowy skarżący uznali również zarzut dotyczący ustalenia projektu udziałowców w drodze wydania postanowienia, albowiem w ich ocenie przyjęcie przez organ formy postanowienia, jako aktu nie rozstrzygającego o całości sprawy, było prawidłowe. Zdaniem skarżących prawidłowe było też zatwierdzenie wykazu udziałowców ustalonego przez wójta w drodze decyzji starosty, gdyż decyzja o zatwierdzeniu była konsekwencją uznania przez starostę projektu wykazu za sporządzony prawidłowo. Również jeśli chodzi o zarzut SKO w R. dotyczący nieprawidłowego ustalenia w wykazie udziałowców spadkobierców zmarłego udziałowca był w ocenie skarżących nieuzasadniony, albowiem na rok ustalania stanu faktycznego, Wójt Gminy O. nie mógł w drodze postępowania ustalić z imienia i nazwiska spadkobierców. Za nieprawdziwy wyznali skarżący ponadto zarzut organu odwoławczego dotyczący braku skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji, skoro strona zainteresowana złożyła odwołanie. Skarżący wskazali, iż sołtysi jako pełnomocnicy stron zostali powiadomieni o decyzji, u wykaz udziałowców był wyłożony do wglądu w urzędzie gminy. Skarżący podnieśli, iż roszczenia wsi S. opierają się tylko na dokumentach z XIX wieku, zaś prawo wypasu jak każde prawo służebności wygasa w przypadku nieużytkowania, a roszczeń do tego prawa można dochodzić na gruncie kodeksu cywilnego, a nie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Ponadto - zdaniem skarżących -Kierownik Urzędu Rejonowego w P. nie wywiódł, że użytek "[...]" z XIX wieku to obecna wspólnota. Skarżący wskazał ponadto, iż dokumenty z 1963 r. wskazują wyłącznie na udziałowców wspólnoty z dawnego sołectwa O., zaś późniejsze dokumenty z 1976 r. (księga urządzenia lasu) wskazują na mieszkańców O., jako udziałowców. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w uzasadnieniu swe dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 27 listopada 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z przepisem art. 1 §"1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności i administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Z. G., S. G. i Z. C. podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2002 r., Nr [...], nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych starosta ustala, stosownie do przepisów art. 1 i 3, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową bądź mienie gromadzkie. Jak stanowi z kolei ust. 2 cyt. przepisu w/w ustawy wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykaz obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkość przysługujących im udziałów we wspólnocie ustala, w drodze decyzji, starosta. Dla obszarów gmin projekty takich wykazów sporządzają wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast). Zdaniem Sądu Starosta P. wydając decyzję z dnia [...] lipca 2002 r. zatwierdzającą projekt wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej sporządzony przez Wójta Gminy w O. w dniu [...] lipca 2002 r. dopuścił się obrazy przepisu art. 8 ust. 2 cyt. ustawy, albowiem skoro do starosty należy ustalenie wykazu uprawnionych do udziałów we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkość przysługujących im udziałów, to nie można - jak to uczynił Starosta [...] w powołanej decyzji - zatwierdzać projektów tych wykazów sporządzonych przez Wójta Gminy O. Starosta w sposób nieprawidłowy dokonał ponadto wskazania osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, albowiem zgodzić się wypada ze stanowiskiem SKO, iż w wykazie osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej nie mogą figurować osoby bezimienne określone jako spadkobiercy po określonej osobie, albowiem postępowanie nie może się toczyć bez udziału jasno określonych stron tego postępowania. W ocenie Sądu SKO w R. zasadnie zwróciło również uwagę na brak skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji, albowiem według art. 8 ust. 6 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych decyzje w takich sprawach podaje się do wiadomości oraz ogłasza się je przez wywieszenie w urzędzie gminy na okres 14 dni. Z akt sprawy nie wynika, aby nastąpiło prawidłowe ogłoszenie decyzji w urzędzie gminy w sposób, o którym mowa w cyt. przepisie ustawy, co może nastręczać pewien problem odnośnie stwierdzenia skuteczności doręczenia przedmiotowej decyzji wszystkim uprawnionym do udziału. Wątpliwości Sądu budzą również sposób doboru formy prawnej postanowienia przez Wójta Gminy w O., jak również fakt zatwierdzenia przygotowanego przez ten organ projektu wykazu osób uprawnionych, albowiem przepis art. 8 ust. 2 cyt. ustawy nie przewiduje możliwości ustalenia przedmiotowych wykazów w formie postanowienia, a nadto nakazuje samemu staroście ustalić stosowne wykazy uprawnionych a nie wyłącznie zatwierdzanie sporządzonych wcześniej przez wójtów gmin projektów takich wykazów. Niemniej w ocenie Sądu w/w nieprawidłowości nie miały w niniejszej sprawie decydującego znaczenia, albowiem przede wszystkim należy uznać, że Starosta [...] dopuścił się obrazy przepisów wspomnianej ustawy poprzez nieustalenie dla każdej ze wspólnot w/w wykazów w drodze odrębnych decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy uznać, iż wydając skarżoną decyzję SKO w R. prawidłowo oparło się na ustaleniach zawartych w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] października 1994 r., zatwierdzonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r., jak również przyjęło stan faktyczny sprawy w sposób odpowiadający ustaleniom zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 28 lutego 1995 r., sygn. akt II SA/Lu 448/96. Z dowodów tych wynika jednoznacznie, że nieruchomość leśna i nieużytki składające się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów O. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o ogólnej powierzchni 73,49 ha, położona w obrębie geodezyjnym O. uznana została za wspólnotę wiejską wsi O. i W., oraz że nieruchomość leśna oznaczona w ewidencji gruntów wsi O. nr [...] o ogólnej powierzchni 35,68 ha, położona we wsi O., uznana została za wspólnotę wsi S. Z tych względów w ocenie Sądu SKO w R. zasadnie uznało, iż dla każdej z tych wspólnot powinien powstać odrębny wykaz udziałowców. Z tych przyczyn należało uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w sposób uzasadniony uchyliło decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania i przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego w sprawie. Mając na względzie przedstawione stanowisko skarżących oraz argumenty zaskarżonego organu należy uznać, że bezpodstawne są zarzuty skargi, iż organ administracji w sposób błędny ustalił stan faktyczny oraz dopuścił się obrazy przepisów ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, albowiem - w ocenie Sądu -organ odwoławczy dopełnił w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego wszelkich niezbędnych czynności w celu gruntownego wyjaśnienia sprawy zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Z tej przyczyny zdaniem Sądu należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.