II SA 394/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie WSA Maria Jagielska NSA del. Zdzisław Romanowski (spr.) Protokolant Marlena Chmielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] grudnia 2001r. nr [...] w przedmiocie opłaty drogowej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2001r. 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. 6 II SA 394/02 Uzasadnienie Generalny Dyrektor Dróg Publicznych (GDDP) decyzją z [...] grudnia 2001r utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] października 2001r, którą na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z 21 marca 1985r o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2000r nr 71 poz. 838 ze zm.), §2 ust. 2 tabela Lp. 5, §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, §10 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych (Dz. U. nr 51, poz. 607), w zw. z §5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 kwietnia 1999r w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44, poz. 432) oraz art. 104 §1 kpa, obciążył S. S. opłatą drogową w wysokości 2006,40 zł za stwierdzony [...] września 2001r przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podano wyniki z kontroli zespołu, w tym wynik przekroczenia dopuszczalnego parametru pojazdu (chodzi o przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drogę), stanowiącego podstawę naliczenia opłaty. W skardze na powyższą decyzję S. S. wniósł o jej uchylenie. Z treści skargi wynika, że skarżący nie zgadza się z decyzją, akcentując nieprzekroczenie masy całkowitej pojazdu i brak możliwości "zbadania nacisku na poszczególne osie pojazdu". Odpowiedź na skargę złożył Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA), następca prawny GDDP. GDDKiA wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 97 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowią m.in. przepisy §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych (Dz. U. nr 51 poz. 607). Wyrokiem z 10 grudnia 2002r (P 6/02) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność tych przepisów z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów z Konstytucją oznacza dla rozpoznawanej sprawy, iż nie mogą być one uznane za prawidłową podstawę prawną wydanych decyzji administracyjnych wymierzających skarżącemu opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w innych przepisach właściwych dla danego postępowania. Z przepisu tego wynika, że skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę prawną ostatecznej decyzji jest co do zasady powinność uchylenia takiej decyzji. Wskazać trzeba także, iż przepisem art. 82 ustawy z 1 sierpnia 1997r o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643) wprowadzono do kodeksu postępowania administracyjnego artykuł 145a stanowiący, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (§ 1) oraz że skargę w takiej sytuacji wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Stosownie zaś do art. 145 §1 pkt 1 lit b ustawy z 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle powyższego należy przyjąć, iż jest zasadą, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi występowanie w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. Skoro zatem - jak wykazano - powoływana okoliczność stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja, jest podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego (ustawową przesłanką wznowieniową), to stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, uzasadnia uchylenie tych decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego art. 145 §1 pkt 1 lit b oraz art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji wyroku.