II SA 3989/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie W składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA: -Iwona Dąbrowska Asesor WSA: - Joanna Kube (spr.) Asesor WSA: - Jacek Fronczyk Protokolant: - Iwona Cichocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2004 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania - oddala skargę - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]września 2003 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz 6 c ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania A.M. od decyzji Prezydenta. W. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...]o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. A.M. zarejestrował się w Urzędzie Pracy w W. w dniu [...]listopada 2001 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. Starosta Powiatu W. orzekł o uznaniu wymienionego za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 30 lipca 2002 r. A.M. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. podanie o zmianę decyzji z dnia [...] listopada 2001 r., powołując się na nowe okoliczności, które zaistniały w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...]maja 2002 r. sygn. akt [...] oraz wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...]stycznia 2002 r. sygn. akt [...]. Prezydent W.decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] na podstawie art. 149 § 3 kpa orzekł o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2003 r., utrzymał w mocy powyższą decyzję wskazując, że stosownie do przepisu art. 148 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. A. M. o faktach przedstawionych w podaniu z dnia 30 lipca 2002 r. a mogących być podstawą do ustalenia podstawy wznowienia dowiedział się 14 stycznia 2002 r. tj. w dniu rozprawy, na której był obecny. Wobec tego organ uznał, że podanie o wznowienie zostało złożone z uchybieniem terminu określonego w przepisie art. 148 § 1 kpa. Ponadto organ wskazał, że jeśli chodzi o wyrok Sądu Pracy z dnia [...] maja 2002 r. sygn. akt [...]to dotyczył on zasądzenia od byłego pracodawcy wynagrodzenia, odszkodowania i zadośćuczynienia, a więc w sposób oczywisty nie jest związany z przedmiotem sprawy w przedmiocie ustalenia okresów uprawniających do zasiłku. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. M. zakwestionował ustalenia organu, że o fakcie mogącym stanowić podstawę do wznowienia w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dowiedział się w dniu wydania wyroku Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] maja 2002 r. sygn. akt [...]oraz wyroku zaocznego Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...]stycznia 2002 r. sygn. akt [...]. Podał, że o fakcie, że może starać się o zaległy zasiłek dowiedział się w Urzędzie Pracy w dniu 28 lipca 2002 r. Wskazał, że wyroki wyżej wskazane znajdowały się u komornika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty zbieżne z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Wojewody [...] – art. 13 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozważając zarzuty skargi należy przede wszystkim nawiązać do jednej z zasad postępowania administracyjnego - zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 kpa). W myśl tej zasady decyzje, od których nie służy odwołanie są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Zasada trwałości służy zapewnieniu pewności obrotu prawnego. Obowiązywanie tej zasady wyraża się m.in. w ustanowieniu prawnych wymogów, szczególnego trybu, zasad i terminów, w jakich może nastąpić wzruszenie decyzji ostatecznej. Odnosi się to także, jak wyżej wskazano, do instytucji wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania stanowi odrębną instytucję procesową uregulowaną w rozdziale 12 kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145 -153). Zasada trwałości decyzji ostatecznych, o której była wyżej mowa, wyraża się także w ustanowieniu ustawowych ograniczeń dotyczących terminów związanych ze wznawianiem postępowania i konsekwencjami prawnymi ich uchybienia (art. 146 i art. 148 kpa). W myśl przepisu art. 148 § 1 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego przez organ, jak i z oświadczenia złożonego na rozprawie w dniu [...]października 2004 r., skarżący, zarówno o wyroku zaocznym Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...]stycznia 2002 r. sygn. akt [...], jak i o wyroku Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] maja 2002 r. sygn. akt [...], dowiedział się w dniu rozpraw, tj. odpowiednio w dniu [...] stycznia 2002 r. i [...] maja 2002 r. Natomiast wniosek o wznowienie skarżący sporządził w dniu 30 lipca 2002 r. Zatem nie budzi żadnych wątpliwości, że A.M. nie zachował terminu miesięcznego i w tej sytuacji organ był zobowiązany odmówić wznowienia postępowania. Wszczęcie bowiem postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, ponieważ godziłoby w zasadę trwałości decyzji. Sąd badając przedmiotową sprawę uznał, że w rozstrzyganej w oparciu o przepis art. 149 § 3 kpa sprawie, nie jest zasadne dokonywanie przez organ oceny wyroku z dnia [...] maja 2002 r. sygn. akt [...]z punktu widzenia jego wpływu na ustalenie okresów uprawniających do zasiłku, bowiem należy mieć na uwadze, że we wstępnym etapie postępowania o wznowienie chodzi o samo powołanie się na takie przyczyny. Natomiast badanie ich zasadności, to znaczy ustalanie, czy rzeczywiście takie przyczyny wystąpiły może nastąpić, stosownie do art. 149 § 2 i art. 151 kpa, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, czyli w postępowaniu, co do przyczyn wznowienia (art. 149 § 2) i co do istnienia podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji według art. 145 § 1 kpa (art. 151 kpa) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1998 r. sygn. akt II SA 122/98, ONSA z 1999 r. nr 2, poz. 53. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w zw. z art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.