II SA 4009/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski, Sędziowie WSA Dorota Wdowiak, Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Protokolant Katarzyna Kuczykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2004 r. sprawy ze skargi W. Spółka z o.o. w O. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia skargę oddala W wyniku kontroli drogowej, przeprowadzonej w dniu [...] września 2002r. o godzinie 1155 przy drodze krajowej nr [...] na stanowisku do kontroli pojazdów w [...] stwierdzono, że pojazd członowy, przewożący paszę, w skład którego wchodził pojazd silnikowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepa marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], jest zespołem nienormatywnym. Dowodem na powyższe jest protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] września 2002r., którego kopię otrzymał kierujący zespołem nienormatywnym Pan A. D. Fakt zapoznania się z treścią protokołu i otrzymania jego kopii, kierujący pojazdem, potwierdził własnoręcznym podpisem. Zastępca Kierownika Rejonu w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], zawiadomieniem znak: [...] z dnia [...] września 2002r., poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie obciążenia karą pieniężną za przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] decyzją Nr [...] znak: [...] z dnia [...] września 2002r. obciążył W. SP. Z O.O., [...],[...] O., karą pieniężną w wysokości 2.160,00 zł za stwierdzony w dniu [...] września 2002r przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej nr [...]. W. SP. Z O.O., [...],[...] O., pismem z dnia [...] października 2002r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Nr [...] znak [...] z dnia [...] września 2002r., swój wniosek uzasadniając następująco: – naczepy służące do przewozu pasz są produkowane w Unii Europejskiej i wyposażone w ogumienie o szerokości bieżnika 45 cm, a więc są szersze o 7 cm w stosunku do standardowego ogumienia, w które wyposażone są pojazdy produkowane w Polsce, stąd nacisk na cm2 nawierzchni mógłby być o 20 % wyższy, – dokonując załadunku pojazdu, zarówno jego kierowca jak i dyspozytor mogli dopuścić do przekroczenia dopuszczalnych norm, mając na względzie ogumienie samochodu. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] listopada 2002r. [...] uchylił decyzję z dnia [...] września 2002r. w części obciążenia karą pieniężną w wysokości 2160 zł ze względu na bezpodstawne obciążenie strony karą w wysokości 600 zł za przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej zespołu wraz z ładunkiem i obciążył karą pieniężną w wysokości 1560 zł za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś naczepy. Decyzja powyższa została wydana w oparciu o art. 13 ust. 2a, 2b, Lp. 5 pkt l lit. b tabeli załącznika, art. 18a ust. 5 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w zw. z art. 64 ust 1 ustawy z 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz 602) oraz § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44 poz. 432) w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji podano między innymi, że w myśl § 3 ust 1 pkt 2 lit a, rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432), dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego o liczbie osi nie większej niż cztery wynosić może 32 t. Podczas kontroli pojazdu w dniu [...] września 2002r. stwierdzono, że kontrolowany zespół pojazdów jest nienormatywny, albowiem zostało stwierdzone następujące przekroczenie: – nacisku na pierwszą oś naczepy o 8,69 kN ponad dopuszczalną dla tej osi normę (100kN). Dowodem na powyższe jest protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] września 2002r. Zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 z późniejszymi zmianami), ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. W myśl § 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432), pierwsza oś naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] jest osią pojedynczą. Na mocy § 5 ust. 4 pkt 1 cytowanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, pojazd, którego nacisk osi pojedynczej przekracza 80 kN, lecz nie przekracza 100kN, może uczestniczyć w ruchu na drogach krajowych oznaczonych numerami jednocyfrowymi i dwucyfrowymi. Droga krajowa nr [...] jest drogą o numerze jednocyfrowym i maksymalny nacisk osi pojedynczej pojazdu poruszającego się po tej drodze wynosi 100kN. Ponadto stwierdza się jednoznacznie, że ładunek przewożony przedmiotowym zespołem pojazdów - pasza – należy do ładunków podzielnych i ze względu na swój charakter może być przewożony w ilościach niepowodujących przekroczenia nacisku osi pojazdu. Mając na uwadze powyższe, nie uznaje się zarzutów strony i orzeka się jak w sentencji decyzji. Zgodnie z art. 13 ust. 2a, 2b, Lp. 5 pkt 1 lit. b) tabeli załącznika do ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 z późniejszymi zmianami), kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, gdzie dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100kN, dla osi pojedynczej ponad 105kN do 115 kN, wynosi 1.560,00 zł. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła W. zwana dalej skarżącą. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 2 i 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz przepisu § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz.U. Nr 14 poz. 60). Ponadto podniosła, że całkowita masa pojazdu wraz z ładunkiem nie została przekroczona. Skarżąca zwróciła również uwagę na fakt, że pojazd posiada niestandardowe ogumienie. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. nr 153, poz. 1271 ze zm.) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty podnoszone w skardze nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Zarówno decyzja z dnia [...] września 2002r., jak i też decyzja z [...] listopada 2002r. wskazały na podstawę prawną, w oparciu o którą ustalona i naliczona została kara pieniężna. Podstawą tą jest art. 13 ust. 2a, 2b, zgodnie z lp. 5 pkt 1 lit. b tabeli załącznika ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Tak więc zarzuty naruszenia przepisów art. 2, 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych są chybione. Ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych nakłada kary pieniężne za jazdę bez zezwolenia pojazdem, w którym przekroczone zostały dopuszczalne naciski na osie. Odpowiedzialność, o której mowa w art. 13 ust. 2a tej ustawy, ma charakter obiektywny i nie jest warunkowana winą podmiotu wykonującego przejazd. Na organie nakładającym karę pieniężną nie ciąży obowiązek wykazania, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika. Kara ta, w ściśle określonej ustawą wysokości, zależnej od wielkości przekroczenia nacisku, jako kara administracyjna, jest niezależna od winy czy też zaniedbania właściciela pojazdu i jest nakładana w związku z wystąpieniem opisanego w ustawie skutku tj. przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu. W sprawie niniejszej przekroczenie dopuszczalnych paramentów nastąpiło i wobec tego niezależnie od jego przyczyn, kara musiała zostać wymierzona, a wymierzając ją organ nie dopuścił się naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy skargę należy uznać za nieuzasadnioną, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.