II SA 4013/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Asesorzy WSA Joanna Kube, WSA, Janusz Walawski, Protokolant Monika Niewińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2005 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego 1) oddala skargę, 2) postanawia przyznać adw. M. W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] lipca 2002 r., którą na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (Dz. U. Nr 162, poz. 1125 ze zm.) wypowiedziano p. T. S. stosunek służbowy z powodu nabycia przez ww. prawa do emerytury. Z uzasadnienia decyzji wynika, że uzyskanie przez p. T. S. - [...] Sądu Rejonowego w K. uprawnień emerytalnych, w ocenie Ministra Sprawiedliwości, stanowi samodzielną i obiektywną przyczynę rozwiązana stosunku służbowego, pozostającą bez związku ze sposobem wykonywania przez pracownika obowiązków służbowych. Podjęta decyzja znajduje uzasadnienie prawne w dyspozycji art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, zgodnie z którym rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym może nastąpić w drodze wypowiedzenia w razie nabycia prawa do emerytury, na podstawie przepisów dotyczących ogółu pracowników. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi p. T. S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca podniosła, że jej stan zdrowia umożliwia kontynuowanie zatrudnienia, a wyniki uzyskiwane w pracy przemawiają za pozostawieniem jej na stanowisku pracy. Zdaniem skarżącej, osiągnięcie wieku emerytalnego nie oznacza po stronie pracodawcy obowiązku zwolnienia pracownika. Zmuszanie pracownika do przejścia na zaopatrzenie emerytalne jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Z mocy art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.), ustawodawca przyznał pracodawcy prawo wypowiedzenia stosunku pracy urzędnikowi państwowemu mianowanemu, w razie nabycia przez tego urzędnika prawa do emerytury na podstawie przepisów dotyczących ogółu pracowników. Przepis art. 27 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) stanowi, że ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r. przysługuje emerytura, jeżeli osiągnęli wiek emerytalny wynoszący co najmniej 60 lat dla kobiet oraz mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 15 lat dla kobiet. W dniu [...] stycznia 2002 r. skarżąca ukończyła 66 lat życia i posiadała wymagany dla ustalenia uprawnień emerytalnych okres ubezpieczenia. Spełnienie przez skarżącą warunków określonych w powołanej wyżej ustawie o emeryturach i rentach z FUS dawało pracodawcy możliwość rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącą. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy z 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym może nastąpić w drodze wypowiedzenia, w razie nabycia prawa do emerytury na podstawie przepisów dotyczących ogółu pracowników. Okoliczność zaś, że przyznanie takiej emerytury jest zależne od wniosku pracownika, jest dla sprawy bez znaczenia, gdyż w omawianym przepisie nie uzależniono możliwości rozwiązania stosunku pracy od złożenia przez pracownika wniosku o przyznanie emerytury, leczo do spełnienia obiektywnych warunków do nabycia prawa do emerytury (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 1999 r. II SA 1905/98 Lex 46172). W ocenie sądu, uzyskanie przez pracownika uprawnień do emerytury stanowi wystarczającą, niezależną od innych przesłankę uzasadniającą wypowiedzenie stosunku służbowego mianowanemu urzędnikowi państwowemu. Dla jej bytu nie ma znaczenia subiektywne przekonanie pracownika o jego dalszej przydatności na zajmowanym stanowisku. W ostatnim okresie zauważalna jest również tendencja w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który przyjmuje, że w związku z trudnym rynkiem pracy i potrzebą poszukiwania miejsc dla bezrobotnych ludzi młodych - nabycie praw do emerytury stanowi, samo w sobie, uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia stosunku pracy (por. wyrok SN z dnia 3 grudnia 2003 r. I PK 80/03 OSNP 2004/21/363). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.