II SA 4028/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant: Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2004 r., sprawy ze skargi W. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2002 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia licencji przewozowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2002 roku Nr [...] Minister Infrastruktury na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § lpkt 1w zw. z art. 15 ust.l pkt 2b ustawy z dnia 6 września 2001roku o transporcie drogowym /Dz.U.Nr 125, poz.1371 ze zm./, po ponownym rozpoznaniu sprawy z wniosku przedsiębiorcy W. K. działającego pod nazwą "[...] " z siedzibą w S. dotyczącego decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2001 roku Nr [...] o cofnięciu na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 roku o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego /Dz.U. Nr 106, poz. 677 ze zm./ licencji przewozowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, na dowód udzielenie której wydano blankiet o nr [...], a którą objęto pojazd o nr rej. [...], ww. decyzję utrzymał w mocy. Decyzje Ministra Infrastruktury zapadły na podstawie następującego stan faktycznego: Dnia [...] lipca 1992 roku przedsiębiorca-W. K. uzyskał koncesję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu towarów, z obszarem ważności obejmującym wszystkie kraje świata, którą wydano na pojazd o nr rej. [...], na potwierdzenie czego doręczono mu blankiet o nr [...]. W dniu [...] czerwca 1994 roku złożył wniosek o zmianę treści uprawnienia w związku z wymianą pojazdu o nr rej. [...] na pojazd o nr rej. [...]. [...] lipca 1994 roku wydany został wnioskodawcy blankiet koncesji o nr [...], którym wskazany został pojazd o nr rej. [...]. W dniu [...] sierpnia 1994 roku, przy odbiorze blankietów koncesji, strona złożyła oświadczenie o zaginięciu blankietu o nr [...]. Ponownie, w dniu [...] lutego 1998 roku przedsiębiorca złożył wniosek o zmianę koncesji poprzez zmianę pojazdu objętego powyższym uprawnieniem, tj. pojazdu o nr rej. [...] na pojazd o nr rej. [...]. Dnia [...] marca 1998 roku wydany mu został na wskazany pojazd blankiet koncesji o nr rej. [...]. Blankiet ten doręczono skarżącemu [...] marca 1998 roku i on wskazywał aktualną treść uprawnienia. [...] pażdziernika 1999 roku funkcjonariusze Oddziału Celnego w [...] stwierdzili wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego pojazdem o nr rej. [...], w trakcie którego kierowca zatrudniony u przedsiębiorcy okazał do kontroli blankiet koncesji o nr [...], który został wyłączony z obrotu prawnego dnia [...] sierpnia 1994 roku tj. w momencie, w którym przedsiębiorca otrzymał blankiet koncesji o nr [...]. Ten fakt został ustalony w oparciu o karnet nr [...], zgodnie z którym pojazd o nr rej. [...] wykonywał przewóz z Niemiec a przewoźnikiem był W. K. Po wszczęciu postępowania o cofnięciu z urzędu koncesji, w dniu [...] grudnia 2000 roku W. K. poinformował organ, iż pojazd o nr rej [...] nie jest jego własnością albowiem wraz z żoną, w dniu [...] września 1995 roku, podarowali go R. K. Podstawę prawną pierwszej decyzji Ministra Infrastruktury, z dnia [...] grudnia 2001 roku stanowił art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 oraz art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 roku o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Po złożeniu przez W. K. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w dniu [...] marca 2002 roku wpłynęło do organu pismo z Urzędu Skarbowego w [...] z którego wynika, że w dniach [...] -[...] października 1999 roku, przewóz towarów na trasie Polska-Niemcy zlecił W. K. Przewóz miał charakter jednorazowy. Jako podstawę prawną decyzji z dnia [...] pażdziernika 2002 roku Minister Infrastruktury wskazał art. 15 ust. 1 pkt 2b w związku z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Zdaniem organu skarżący zlecił wykonanie przewozu, podczas którego posłuży się wyłączonym z obrotu prawnego blankietem licencji przewozowej. Pomimo stwierdzenia jednorazowego przewozu na podstawie blankietu o nr [...], zdarzenie to stanowi rażące naruszenie warunków określonych w przyznanym uprawnieniu. Strona składając oświadczenie o utracie blankietu nr [...] wydanego na pojazd o nr rej. [...] doprowadziła do sytuacji, w której znalazła się w posiadaniu większej ilości blankietów koncesji /licencji przewozowej/ na różne pojazdy, z których jeden nie wskazywał już aktualnej treści uprawnienia. Na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2002 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył W. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł w niej, że argumenty wyprowadzone z analizy dokumentów przewozowych nie mogą obciążać skarżącego albowiem mógł on przy realizacji przewozu posłużyć się dalszym przewoźnikiem i w zakresie ewentualnych nieprawidłowości jakich dopuścił się ów przewoźnik, skarżący odpowiedzialności ponosić nie może. Wątpliwym jest także czy można skarżącemu przypisać naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W żadnym jednak wypadku jednorazowe zdarzenie nie stanowi o rażącym naruszeniu przepisów ustawy. Wskazując na powyższe skarżący zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem przepisów art. 7, 77,107 §3 kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie: ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz. 1269/ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz. 1270/ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1271/. Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1985 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej. W świetle art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2002 roku utrzymującej w mocy decyzję o cofnięciu przedsiębiorcy W. K. licencji przewozowej /koncesji/ na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego stanowił przepis art. 15 ust. 1 pkt 2b ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. W dniu wydania pierwszej decyzji przez Ministra Infrastruktury tj. [...] grudnia 2001 roku obowiązywała ustawa z dnia 2 sierpnia 1997 roku o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Zatem w toku postępowania administracyjnego nastąpiła zmiana prawa materialnego. Zmiana przepisów prawa materialnego między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania zobowiązuje organ odwoławczy do uwzględnienia nowego stanu prawnego, jeżeli z nowych przepisów nie wynikał inny skutek. Minister Infrastruktury zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Odpowiednikiem art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym był art. 13 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 roku o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Oba przepisy przewidywały instytucję cofnięcie koncesji. Ich analiza pozwala na przyjęcie, że różnica tkwi jedynie w sformułowaniu. Art. 15 ust. 2b ustawy z dnia 6 września 2001 roku dodatkowo uzależniał cofnięcie koncesji od rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonymi przepisami prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Minister Infrastruktury wskazał na naruszenie przepisów ustawy, których dopuścił się W. K., ocenił zaistniałe zdarzenie w aspekcie charakteru naruszenia. Ustalony wnikliwie, przez organ rozstrzygający, stan faktyczny, w oparciu o przedstawione również przez stronę dowody a także działania z urzędu, pozwalał na rozstrzygnięcie w przedmiocie cofnięcia koncesji. Trafnie Minister infrastruktury uznał, że posługiwania się przez przedsiębiorcę wyłączonym z obrotu prawnego blankietem, nawet jednorazowe, rażąco narusza warunki określone w licencji. Przedsiębiorca sam postawił się w pozycji uprzywilejowanej bez posiadanego ku temu uprawnienia. Posługiwał się wyłączonym z obrotu prawnego blankietem. Przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, dowiodło w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy wbrew wydanym uprawnieniom. To on zlecił firmie [...] wykonanie przewozu na trasie z Niemiec do Polski. Przewóz ten miał charakter jednorazowy. Sprzedawcą usługi był właśnie skarżący. W. K. jako przewoźnik dopuścił się naruszenia warunków określonych w licencji przewozowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Jako przewoźnik ponosi odpowiedzialność za skutki przewozu. Skarżący nie uwolnił się od tej odpowiedzialności. Postępowanie dowodowe dowiodło, że to on zlecił przewóz. Winien wiec zadbać o wyeliminowanie ewentualnych nieprawidłowości. Powoływanie się na dalszego przewoźnika jest bezpodstawne i nie znajduje uzasadnienia prawnego. To bowiem skarżący dokonywał przewozu. Skoro zostały spełnione przesłanki ustawowe z art. 15 ust. 2b ustawy o transporcie drogowym do cofnięcia koncesji, to brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie doszło też, co zostało wykazane wyżej, do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - art. 7, 77 i 107 § 3 kpa. W tych warunkach należało skargę oddali na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.