II SA 4045/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak Asesor WSA Andrzej Czarnecki /spr./ Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004 r. sprawy ze skargi R.N. i J.N. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie: obciążenia karą pieniężną 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2003 r. 2. orzeka, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz R.N. i J.N.tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę [...] złotych. Ciągnik z naczepą należący do Firmy Handlowo – Usługowej [...] R.N. i J.N. został zatrzymany w dniu [...] stycznia 2002 r. do kontroli przez pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad we W.. Kontrola stwierdziła przekroczenia nacisków na 2 oś pojazdu o [...] kN oraz na 1 oś naczepy o [...] kN, na 2 oś naczepy o [...] kN i na 3 oś naczepy o [...] kN. Nadto ustalono przekroczenie masy całkowitej pojazdu o [...] t. Kierujący pojazdem odmówił podpisania protokółu kontroli. Wobec stwierdzonych naruszeń Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia [...] listopada 2002 r. poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania w sprawie obciążenia opłatą drogową za przejazd pojazdem po drodze krajowej nie odpowiadającym rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44 poz. 432). W związku ze wszczęciem postępowania administracyjnego kierujący pojazdem złożył oświadczenie z dnia [...] listopada 2002 r., w którym stwierdza, że w miejscu załadowania zestawu jezdnego nie ma wagi dlatego załadunek odbył się w przeliczeniu ilości łyżek ładowarki, gdzie każda łyżka zawiera 1,5 t ładunku. Składający oświadczenie stwierdza, że kontrola kilkakrotnie ważyła zestaw jezdny, gdyż wskazania były różne. Różnice te kierowca upatruje w tym, że wagi nie były sprawne, ustawiono je na spadku terenu oraz na ubitym śniegu. Nadto z uwagi na śliski teren, w czasie ważenia, musiał trzymać nogę na hamulcu co zawsze powoduje, jak twierdzi, zwiększenie wagi. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b, tab. lp. 5 pkt 1 lit. b, lp. 5 pkt 4 lit. c, lp. 6 pkt 2 lit. a, art. 18a ust. 5 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 2 ppkt b, § 5 ust. 4 pkt 1 i § 5 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44 poz. 432) oraz art. 104 § 1 kpa obciążył R.N. karą pieniężną w kwocie [...] zł. Organ stwierdza, iż karę wymierzono za przekroczenie masy całkowitej pojazdu oraz za przekroczenie nacisków na 2, 3, 4 i 5 oś. Brak możliwości zważenia pojazdu po załadunku, w ocenie organu, nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej powyższe nieprawidłowości. Pomiaru dokonano na zatwierdzonym stanowisku do kontroli pojazdów, które spełnia wymagania instrukcji wydanej w dniu [...] lipca 1998 r. przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Pomiar był wykonywany kilkakrotnie z uwagi na to, iż kierowca dopiero po upomnieniu przez policjanta prawidłowo przejechał przez wagę. Stanowisko kontroli było odśnieżone a podjazd został uszorstniony piaskiem, tym samym warstwa śniegu na podjeździe, grubości 0,5 – 1 cm, nie miała wpływu na wynik ważenia. Po zweryfikowaniu danych zawartych w protokóle kontroli organ stwierdził następujące przekroczenia nacisku: na 2 oś o [...]kN, na 1 oś naczepy o [...]kN, na 2 oś naczepy o [...]kN i na 3 oś naczepy o [...]kN. Nadto stwierdził, iż masa całkowita pojazdu została przekroczona o [...]t. Od decyzji tej przewoźnik złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając jej dokonanie nierzetelnych i niefachowych ustaleń oraz naruszenie art. 7, 8, 9, 35, 68 § 1, 77 § 1 i 80 kpa. W ocenie skarżącej protokół kontroli nie spełniał wymagań art. 68 § 1 kpa. albowiem nie wskazywał ile użyto wag do kontroli. W protokóle wpisano jedynie numery fabryczne dwóch wag przenośnych do pomiarów dynamicznych oraz brak jest wzmianki o sprawdzeniu dokładności wag, na przykład poprzez ważenie nacisku na jednej osi różnymi wagami. Kierujący pojazdem nie miał możliwości bieżącego odczytywania wskazań wag. Skarżąca zarzuca kontroli niewiarygodność co do przygotowania stanowiska pomiarowego, bowiem informacje o odśnieżeniu i przygotowaniu podjazdu zostały zawarte dopiero w zaskarżonej decyzji, to jest po [...] miesiącach i nie wynikają z protokółu kontroli. Nadto informacje te, zdaniem skarżącej, są wynikiem zarzutów jakie do kontroli złożył kierowca w swoim oświadczeniu przed wydaniem decyzji. Skarżąca wskazuje, że zarzut nieprawidłowego wjeżdżania kierowcy na wagi pojawia się także dopiero w decyzji a nie ma go w protokóle kontroli, co dowodzi, w przekonaniu skarżącej, iż kierowca w swoim oświadczeniu mówił prawdę o śliskim podłożu i związanymi z tym trudnościami najazdu na wagi. O nierzetelności kontroli świadczy, zdaniem skarżącej, czas jej przeprowadzenia, gdyż wszystkie czynności kontrolne i związane z nią trudności prawidłowego najazdu na wagi przez kierowcę zostały przeprowadzone w [...] minut. Według protokółu, kontrolę pojazdu skarżącej rozpoczęto o godz. [...] a z posiadanych przez nią informacji wynika, iż kontrolę następnego pojazdu rozpoczęto już o godz. [...]. W dalszej części swoich wywodów skarżąca podnosi, iż kierujący pojazdem nie miał możliwości zapoznania się z instrukcją GDDKiA o procedurze dokonywania pomiarów czym został pozbawiony możliwości obrony swych praw, co narusza art. 9 kpa. Za istotną wadę protokółu kontroli skarżąca uznaje brak wzmianki o spełnieniu warunków dokonywania pomiarów wynikających z ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 55, poz. 248 ze zm.). Skarżąca wskazuje nadto, iż kierowca jest osobą doświadczoną, która była poddawana niejednokrotnie kontroli. Dlatego kiedy stwierdził tak wiele nieprawidłowości nie podpisał protokółu. Natomiast za niczym nieusprawiedliwione skarżąca uważa nie wydanie kopii protokółu kierowcy, którą to kopię wydano przedsiębiorcy dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie i na jej żądanie. Skarżąca podnosi sprzeczne naliczenia przekroczeń w protokóle kontroli z zawartymi w decyzji administracyjnej. Wskazując na zapis decyzji, iż protokół kontroli jest jej integralną częścią stwierdza, że skoro w wyniku weryfikacji danych zawartych w protokóle decyzja ustala znaczne różnice w przekroczeniach, to należy co najmniej z dużą rezerwą podejść do fachowości kontrolujących. Skarżąca wskazuje także na znaczne przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy, gdyż w jej ocenie wszczęcie postępowania nastąpiło faktycznie z dniem kontroli a zakładając, iż konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, termin [...] miesięcy nie mieści się w żadnych standardach. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych, § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia, § 2 ust. 2, tab. lp. 5.1.b, 5.4.c i 6.2.a oraz § 9 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 i 3 oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607), w związku z § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 stycznia 2002 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 8, poz. 60), art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 104 § 1, art. 138 § 1 ust. 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ uzasadniając decyzję stwierdza, że kontrola została przeprowadzona zgodnie z instrukcją producenta wag, na nawierzchni spełniającej określone w tej instrukcji wymagania. Wagi miały wymagane świadectwa legalizacyjne, a stanowisko kontroli było należycie przygotowane. Pracownicy przeprowadzający kontrolę posiadali wymagane kwalifikacje, natomiast trudności związane z kontrolą wynikały z niepodporządkowania się kierowcy do instrukcji wydawanych mu przez kontrolerów. Zdaniem organu kierowca nie musiał być informowany o instrukcji GDDKiA, gdyż instrukcja ta jest przeznaczona dla pracowników administracji drogowej i stanowi dokument instruktarzowy. W ocenie organu nie można zarzucać mu opieszałości w przeprowadzonym postępowaniu, ponieważ jest to postępowanie toczące się z urzędu, a więc rozpoczyna się ono z chwilą zawiadomienia strony o jego wszczęciu. Nadto w protokóle nie podano, wiążącego organ, terminu rozpoznania i załatwienia sprawy. W skardze, skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, przedsiębiorca wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. Nadto skarżąca wnosi o zwrócenie się do Trybunały Konstytucyjnego celem stwierdzenia zgodności § 3 ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia i art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych z Konstytucją RP. Skarżąca zarzuca decyzji naruszenie przepisów postępowania wykazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz oparcie tej decyzji na przepisach prawa materialnego(§ 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia) wydanych z przekroczeniem delegacji ustawowej i art. 13 ust. 2a oraz 2b ustawy o drogach publicznych z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżąca przytacza argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadniając zarzut "opieszałości" postępowania skarżąca stwierdza, jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż to protokół kontroli wskazuje zapisem o podjęciu czynności zmierzających do wydania decyzji administracyjnej, że to dzień kontroli jest dniem wszczęcia postępowania zgodnie z art. 61 kpa, który to przepis łącznie z art. 35 kpa i art. 36 kpa, w ocenie skarżącej, został naruszony. Także wydanie decyzji w II instancji nastąpiło z naruszeniem 35 § 3 kpa i art. 36 kpa, gdyż organ potrzebował na jej wydanie aż 6 miesięcy. Nadto skarżąca stwierdza, iż organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czym naruszył art. 68 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa. W dalszej części wywodów skarżąca stwierdza, iż przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia, stanowiące o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu i dopuszczalnych naciskach osi na drogę, zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej co czyni je niekonstytucyjnym. W związku z powyższym na dzień kontroli brak było w systemie prawnym unormowań określających dopuszczalną masę całkowitą pojazdu oraz dopuszczalne naciski na oś składową osi wielokrotnej. Przepisy art. 39 ust. 1 pkt 3 oraz art. 41 ust. 1 regulowały jedynie dopuszczalne naciski na oś pojedynczą, natomiast w stosunku do osi składowej osi wielokrotnej przewidywały wartości widełkowe, które uszczegółowiono w § 3 i § 5 rozporządzenia z 1 kwietnia 1999 r. Tym samym nic nie stało na przeszkodzie przyjęcia górnej granicy owych widełek. W ocenie skarżącej art. 13 2a i 2b ustawy o drogach publicznych jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP ponieważ sankcje nakładane przez organ faktycznie nie są uzależnione od drogi przejechanej przez pojazd nienormatywny. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o jej oddalenie. Organ w całości podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, stwierdzając, iż decyzja w podstawie prawnej opiera się na obowiązujących przepisach. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ wskazuje na dużą ilość podobnych spraw co było powodem długiego terminu rozpatrywania sprawy skarżącej. Co do zarzutu przeprowadzenia kontroli w tak obszernym zakresie w czasie [...] minut, organ wyjaśnia, iż w protokóle wpisuje się czas dokonania pomiaru, natomiast dalsze spisywanie protokółu odbywa się później. Tym samym kontrola następnego pojazdu mogła odbyć się (co do jego ważenia) w czasie podanym przez skarżącą. Jeżeli chodzi o zarzut niewłaściwego stanowiska kontrolnego organ stwierdza, iż zarzut ten mógł być podniesiony przez kierowcę w czasie kontroli i wówczas zostałby wpisany przez kontrolowanego do protokółu, a więc brak tej uwagi dowodzi, że stanowisko kontroli nie budziło zastrzeżeń kontrolowanego. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie: - ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zwana u.s.a., - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a., - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p. W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie tej ustawy. Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Kontrola przeprowadzana przez inspektorów jest czynnością niepowtarzalną, dlatego protokół kontroli powinien spełniać wymagania niezbędne dla wydania decyzji naliczającej kary. Zatem wszystkie warunki przeprowadzenia czynności kontrolnych, zachowanie kontrolowanego, użycie zalegalizowanych przyrządów pomiarowych oraz zalegalizowanie stanowiska kontrolnego powinno wynikać z protokółu kontroli. Dokonywanie natomiast, przez organ administracji, późniejszych ustaleń musi opierać się na stosownych dowodach. Protokół kontroli nie podaje w sposób wyczerpujący powyższych informacji, a mając na uwadze, że kontrola odbyła się w warunkach zimowych, powinien zawierać informacje o przygotowaniu stanowiska ważenia pojazdów tak by stanowisko to odpowiadało pomiarom pochylenia terenu ustalonym w protokóle z pomiarów terenu, sporządzonym w październiku 2001 r. czyli w zupełnie innych warunkach atmosferycznych. Przygotowanie stanowiska do ważenia pojazdów ma znaczenie decydujące dla ustalenia przekroczeń mierzonych parametrów pojazdu, dlatego nie sposób nie zgodzić się z zarzutem skarżącej, iż opis tego stanowiska zawarty dopiero w decyzji administracyjnej może nasuwać wątpliwości, tym większe, iż kierowca przed wydaniem decyzji w I instancji wyraźnie stawiał zarzut nieodpowiedniego przygotowania stanowiska pomiarowego. Stawianie kierowcy w decyzji zarzutu niewłaściwego zachowania podczas wykonywania pomiarów nie ma odzwierciedlenia w protokóle kontroli, tym samym zarzucanie mu, iż w tym protokóle brak jest z kolei jego zarzutu co do niewłaściwego przygotowania stanowiska pomiarowego może dowodzić jedynie tego, iż protokół ten faktycznie nie odzwierciedla przebiegu kontroli. Nadto należy zauważyć, iż powołując się na legalizację wag użytych do kontroli pojazdu organ administracji nie wskazał stosownych dokumentów, pomimo tego, że kierowca skarżącego przed wydaniem decyzji w I instancji kwestionował wyniki pomiarów - protokół kontroli zawiera jedynie adnotację o numerach fabrycznych wag. Sąd wypowiadając się w powyższym zakresie nie dokonuje nowych ustaleń stanu faktycznego, lecz badając legalność decyzji administracyjnych musi odnieść się do podstaw na jakich je oparto. W rozpoznawanej sprawie należy zauważyć, iż naliczenie kary decyzją I instancyjną zostało oparte, jak stwierdza to organ administracji, na zweryfikowaniu danych zawartych w protokóle kontroli, który stanowi integralną część decyzji. Ta weryfikacja danych przez decyzję jest jednak tak dalece idąca, iż faktycznie wskazuje na dokonanie przez organ administracji nowych ustaleń, dokonanych nie podczas kontroli pojazdu lecz prawie po miesiącu od tej kontroli. W wyniku kontroli pomierzono przekroczenie nacisku osi 2 o [...]kN, natomiast w decyzji stwierdzono przekroczenie o [...]kN; kontrola pojazdu pomierzyła przekroczenie nacisku osi 3 o [...]kN, natomiast w decyzji stwierdzono przekroczenie o [...]kN; na osi 4 kontrolujący pomierzyli przekroczenie o [...]kN, a decyzja ustaliła to przekroczenie o [...] kN; odpowiednio na osi 5 pomierzono przekroczenie o [...]kN podczas gdy w wyniku "weryfikacji" decyzja ustaliła to przekroczenie o [...]kN. Nadto podczas kontroli pojazdu w wyniku pomiarów stwierdzono, iż przekroczył on masę dopuszczalną o [...]t, a decyzja weryfikuje to przekroczenie na wartość [...] t. Te odmienności ustaleń decyzji od wartości pomiarów zawartych w protokóle kontroli, bez względu na to czy skutkowały one naliczeniem mniejszej, większej czy takiej samej co wysokości kary, dowodzi albo nieprawidłowości pomiarów dokonanych przez kontrolę albo dowolności ustaleń dokonanych w decyzji. Ponieważ organ administracji nie odniósł się do powyższego w uzasadnieniu obu decyzji, gdyż trudno za takowe uznać stwierdzenie o "weryfikacji" danych zawartych w protokóle, należy stwierdzić, iż nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego przez wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a tym samym zachodzi wątpliwość czy okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały właściwie ustalone, czym naruszył art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ w II instancji zastosował w podstawie prawnej decyzji rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłaty drogowej (Dz. U. Nr 51, poz. 607). Ten akt normatywny został uchylony i nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji ([...] września 2003 r.), ponieważ jego uchylenie nastąpiło rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 stycznia 2002 r. w sprawie opłaty drogowej (Dz. U. Nr 8, poz. 60) – data utraty mocy tego aktu normatywnego 15.02.2002 r. Do postępowania w rozpoznawanej sprawie przez organ administracji w II instancji nie mogły mieć zastosowania przepisy uchylonego rozporządzenia na podstawie § 8 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 stycznia 2002 r. w sprawie opłaty drogowej, który stanowił, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia stosuje się przepisy rozporządzenia uchylonego, albowiem postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu [...] listopada 2002 r., a więc po dacie wejścia w życie rozporządzenia z dnia 15 stycznia 2002 r., które zaczęło obowiązywać z dniem 15 lutego 2002 r. Nadto w dacie wydania decyzji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy ([...].09.2003 r.) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie mógł zastosować w podstawie prawnej § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłaty drogowej bowiem z datą 17 grudnia 2002 r. wszedł w życie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie P. 6/02 (Dz. U. Nr 214, poz. 1816) stwierdzający niekonstytucyjność tych przepisów. Także rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432), przyjęte w podstawie prawnej drugoinstancyjnego rozstrzygnięcia nie obowiązywało już w dacie wydania tej decyzji ([...].09.2003 r.) bowiem zostało uchylone z dniem 13 marca 2003 r. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz. 262 ze zm.). W świetle powyższych nieprawidłowości należy stwierdzić, iż zarzuty podniesione przez skarżącą, a omówione wyżej zasługują na uwzględnienie. W związku z tym przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji powinien, dążąc do dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego, kierować się obowiązującymi przepisami, a także powinien odnieść się do stanowiska skarżącej mając na uwadze, iż przedkładane argumenty przez organ administracji wymagają wskazania niezbędnych dowodów. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), art. 152 oraz art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.