II SA 4101/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Asesor WSA Joanna Kube, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spraw.), , Protokolant Iwona Cichocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2004 r. sprawy ze skargi W.F. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2002 r. o sygnaturze akt II SA 1963/02 oddalającym skargę W. F. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2002r. o sygnaturze akt II SA 1963/02 oddalono skargę W. F. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2002r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Pismem z dnia 31 października 2003r. W. F. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem. W treści pisma powołał się na wyroki: - Sądu Okręgowego w K. o/z w P. Wydział VI Karny z dnia [...] sierpnia 2003r. o sygnaturze akt [...]; - Sądu Rejonowego w L. Wydział II Karny z dnia [...] kwietnia 2003r. o sygnaturze akt [...]; - Sądu Rejonowego w L. Wydział II Karny z dnia [...] listopada 2002r. o sygnaturze akt [...]. Wskazał, iż mocą powyższych rozstrzygnięć został podważony materiał dowodowy stanowiący podstawę dla wydanego orzeczenia dyscyplinarnego. W piśmie z dnia 4 grudnia 2003r. będącym uzupełnieniem skargi o wznowienie postępowania, W.F. podał, że żądanie wznowienia postępowania jest również wynikiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002r., w którym Trybunał stwierdził niezgodność z Konstytucją przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998r. nr 4, poz. 14) i orzekł, że w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego traci ono moc z dniem 30 września 2003r.. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że skarżący przekroczył terminy do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w stosunku do każdej z przywołanych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 270 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W. F. w swej skardze powołał jednocześnie dwie przesłanki wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 272 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Skargę taką wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Oparcie skargi o tę podstawę wznowienia ograniczone jest zatem miesięcznym terminem. Przywołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002r. wszedł w życie z dniem ogłoszenia, tj. w dniu 23 października 2002r.. Skarżący wniósł skargę w dniu 31 października 2003r. (4 grudnia 2003r. jedynie ją uzupełnił). Nie ulega wątpliwości, że miesięczny termin do jej wniesienia nie został zachowany. Przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania winno skutkować jej odrzuceniem. Jednakże z uwagi na podniesioną przez skarżącego drugą z podstaw wznowienia postępowania, wynikającą z art. 273 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd – po zbadaniu okoliczności, w odniesieniu do których stwierdził zachowanie terminu (od dnia [...] sierpnia 2003r. należy bowiem liczyć trzymiesięczny termin do jej wniesienia) – przystąpił do oceny podstawy wznowienia (art. 281 ww. ustawy). Zgodnie z art. 273 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia spośród wymienionych w art. 271 – 274 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym (w niniejszej sprawie przed NSA), nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną. Należy stwierdzić, że jakkolwiek skarżący formalnie powołał ustawową podstawę wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawa ta – także w świetle samego uzasadnienia skargi – nie występuje. Powołane przez W. F. "okoliczności faktyczne" nie dotyczą etapu postępowania sądowego, w którego toku oceniono tylko zgodność orzeczenia dyscyplinarnego z prawem w czasie jego wydawania. Przyczyny restytucyjne mogą stać się podstawą wznowienia postępowania sądowego jedynie wtedy, gdy odnoszą się do zdarzeń powstałych w tym postępowaniu. Jeżeli jednak nowa "okoliczność faktyczna lub środek dowodowy" mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej i powinny być wykorzystane w tym właśnie postępowaniu, to wówczas dotknięta taką wadą ostateczna decyzja administracyjna (orzeczenie dyscyplinarne) podlegałaby zweryfikowaniu w trybie wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 i nast. Kpa.) bez konieczności wcześniejszej zmiany bądź uchylenia wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na tę decyzję. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego, a funkcjonariusz Policji podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Ta dwutorowość obu postępowań oznacza, że w toku każdego z nich konieczne jest czynienie własnych ustaleń oraz ich własnej oceny. Niedopuszczalne jest ograniczenie postępowania dowodowego prowadzonego przez organ administracji publicznej do dowodów zgromadzonych w innym, odrębnym postępowaniu. Postępowanie dyscyplinarne służy ustaleniu odpowiedzialności innego rodzaju niż odpowiedzialność karna i chociaż niejednokrotnie te same zachowania będą powodowały odpowiedzialność dyscyplinarną i karną, każda z nich musi zostać wykazana przez inny organ, w innym trybie za pomocą środków dowodowych, które z punktu widzenia organu prowadzącego postępowanie są konieczne do uzyskania realizowanego przez organ celu. Przyjąć zatem należy, że wyroki sądów powszechnych wydane w sprawach W. F. pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie podjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 13 listopada 2002r. w sprawie o sygnaturze akt II SA 1963/02 i dlatego też skarga o wznowienie postępowania jako bezzasadna podlega oddaleniu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 282 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.