II SA 4109/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Święcicka Sędziowie: Sędzia NSA Anna Robotowska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Aleksandra Borowiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2004 r., sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu wyłączenia nadajnika radiofonicznego - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...], Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. -Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2000 r. Nr 73, poz. 852 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez spółkę T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. zobowiązującej wnioskodawcę do natychmiastowego wyłączenia nadajnika radiofonicznego UKF FM pracującego na częstotliwości [...] MHz w lokalizacji [...], utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] lipca 2002 r. Z akt sprawy wynika, iż spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozpowszechniała program radiowy na podstawie Koncesji nr [...] z dnia [...] stycznia 1995 r., która wygasła z dniem [...] stycznia 2002 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji podał do publicznej wiadomości ogłoszenie w sprawie możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego na częstotliwości pozostającej dotychczas w dyspozycji skarżącej spółki. W odpowiedzi na publiczne ogłoszenie wniosek o udzielenie koncesji na nadawanie programu radiowego złożyła, jako jedyna, skarżąca spółka T. Sp. z o.o. Jednakże decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Przewodniczący KRRiT odmówił udzielenia koncesji skarżącemu. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Przewodniczący KRRiT decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. ponownie odmówił udzielenia koncesji spółce T. Sp. z o.o. W dniu [...] lipca 2002 r. Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, działając w oparciu o przepis z art. 117 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, przeprowadził w siedzibie skarżącego kontrolę, w wyniku której stwierdził, iż T. Sp. z o.o. rozpowszechnia program radiowy bez wymaganej prawem koncesji oraz nie posiada pozwolenia radiowego na używanie nadajnika radiofonicznego UKF FM. Wyniki kontroli zostały zawarte w Protokole Nr [...], pod którym podpisał się ze strony skarżącej spółki, obecny przy czynnościach kontrolnych jej pracownik P. N, Dyrektor Techniczny. Z w/w protokołu kontroli wynikało ponadto, iż kontrolowana spółka nie zgłaszała uwag do przebiegu kontroli oraz treści samego protokołu. W związku z powyższym Prezes URTiP wydał w dniu [...] lipca 2002 r. decyzję, nr [...], na podstawie której - działając w oparciu o przepis art. 120 w zw. z art. 111 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz art. 104 § 1 w zw. z art. 268a k.p.a., zobowiązał skarżącą spółkę do natychmiastowego wyłączenia nadajnika radiofonicznego UKF FM pracującego na częstotliwości [...] MHz w lokalizacji [...]. W uzasadnieniu organ, powołując się na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2002 r. kontroli, stwierdził, że z uwagi na fakt, iż w dniu kontroli operator nie przedstawił ani nowej koncesji, ani pozwolenia radiowego legalizującego pracę w/w nadajnika organ zobowiązany był uznać dalszą eksploatację przedmiotowego nadajnika radiowego jako działalność nielegalną. W dniu [...] lipca 2002 r. skarżący złożył do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skarżąca spółka, powołując się na trwające postępowanie koncesyjnie w sprawie nadania częstotliwości radiowej będącej dotychczas w jej posiadaniu, podniosła, iż zaskarżyła decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] marca 2002 r. odmawiającą udzielenia jej koncesji i liczy na pozytywne ponowne rozpatrzenie jej wniosku i wydanie koncesji z uwagi na dotychczasowe prawidłowe i w pełni rzetelne prowadzenie działalności w zakresie nadawania programu radiowego. Skarżący podniósł ponadto, iż w przypadku uzyskania koncesji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez Przewodniczącego KRRiT wyłączenie - w chwili obecnej -nadajnik radiowego narazi skarżącą spółkę na niepowetowane straty, albowiem brak sygnału radiowego nawet na krótki okres musi spowodować utratę słuchaczy, a tym samym utratę dotychczasowych reklamodawców, na rzecz innych rozgłośni radiowych. W wyniku rozpatrzenia wniosku spółki T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wydał w dniu [...] listopada 2002 r. zaskarżoną decyzję ostateczną Nr [...], na mocy której utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję zobowiązującą skarżącą spółkę do natychmiastowego wyłączenia nadajnika radiofonicznego UKF FM. W uzasadnieniu decyzji Prezes URTiP powołał się ponownie na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2002 r. kontroli, jak również wskazał na postanowienia przepisów art. 14 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. z 1999 r. Nr 1178 ze zm.), art. 33 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114 ze zm.), oraz art. 3 ust. 4 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, które - w ocenie organu - potwierdzają słuszność wydanej w dniu [...] lipca 2002 r. decyzji. Skarżąca spółka T. Sp. z o.o. wniosła w dniu [...] grudnia 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną decyzję Prezesa URTiP z dnia [...] listopada 2002 r., oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2002 r., zarzucając zaskarżonym decyzjom naruszenie prawa procesowego dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego polegającą na pozbawieniu skarżącego możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym bez jego winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż przeprowadzone przez organ czynności kontrolne, jako tzw. czynności materialno-techniczne, nie są postępowaniem administracyjnym w rozumieniu k.p.a., a jedynie mogą prowadzić do jego wszczęcia. Skoro więc organ przeprowadzający kontrolę stwierdził naruszenie przepisów prawa polegające na używaniu nadajnika bez wymaganego pozwolenia radiowego, winien był wszcząć z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji nakazującej wstrzymanie używania tego nadajnika, a następnie w oparciu o przepis art. 61 § 4 k.p.a. powiadomić o wszczęciu tego postępowania skarżącą spółkę. Według skarżącego od chwili doręczenia takiego zawiadomienia spółka uzyskałaby status strony i mogłaby brać udział w postępowaniu. Tymczasem organ już w następnym dniu po przeprowadzeniu kontroli wydał decyzję zobowiązującą do wyłączenia nadajnika, pomijając - zdaniem skarżącego - nie tylko obowiązek zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, ale i również fundamentalną dla postępowania administracyjnego zasadę ogólną zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażoną w przepisie art. 10 k.p.a. Skarżący podniósł, iż realizując tę zasadę organ administracji zobowiązany był w szczególności do umożliwienia skarżącej spółce wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Odstąpienie od tej zasady może nastąpić jedynie w przypadkach nie cierpiących zwłoki i musi znaleźć wyraz w odpowiedniej adnotacji poczynionej w aktach sprawy (art. 10 § 3 k.p.a.). Skarżący zarzucił również, iż przy czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w spółce T. nie był obecny jej Zarząd, który jest jedynym organem spółki uprawnionym do jej reprezentowania przed organami administracji. Zdaniem skarżącego niemożność wypowiedzenia się władz spółki co do postawionych w trakcie kontroli zarzutów, ze względu na natychmiastowe wydanie decyzji pokontrolnej, pozbawiło skarżącą spółkę możliwości czynnego udziału w postępowaniu i obrony swoich praw, poprzez złożenie stosownych wyjaśnień. Tym samym decyzja nakazująca wyłącznie nadajnika radiowego, wydana już następnego dnia po przeprowadzonej kontroli, w rażący sposób naruszyła zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym i pozbawiła takiego udziału, co stanowi wy starczającą przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, a tym samym do uchylenia zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżący podniósł również, iż Prezes URTiP wydając decyzję z dnia [...] listopada 2002 r. po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nie tylko nie odniósł się do naruszeń norm prawa procesowego zaistniałych w trakcie wydawania pierwszej decyzji, ale powielił te naruszenia, pomijając obowiązek wynikający z art. 10 § 1 k.p.a., a w szczególności nie wzywając strony postępowania do wypowiedzenia się co do zabranych dowodów i materiałów. Powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący uznał iż również decyzja wydana w trybie odwoławczym była wadliwa. Skarżący podniósł dodatkowo w uzasadnieniu swej skargi, iż złożył skargę do NSA na decyzję Przewodniczącego KRRiT utrzymującą w mocy decyzję o odmowie udzielenia koncesji na nadawanie programu radiowego, albowiem - zdaniem skarżącego - obie decyzje Przewodniczącego KRRiT są wydane z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący powołał również argumenty natury ekonomiczno-finansowej związane z ewentualnym ryzykiem utraty swej dotychczasowej klienteli (słuchaczy radiowych oraz reklamodawców) na rzecz innych rozgłośni. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu Prezes URTiP stwierdził, iż w świetle przepisu art. 120 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w przypadku stwierdzenia używania urządzenia radiowego bez wymaganego pozwolenia lub obsługiwania tego urządzenia przez osobę nieuprawnioną, Prezes URTiP wydaje użytkownikowi urządzenia decyzję nakazującą wstrzymanie używania lub zaprzestanie obsługiwania urządzenia radiowego przez osobę nieuprawnioną. Przedmiotowa decyzja wydana zostaje po uprzednim przeprowadzeniu kontroli. W ocenie organu z zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż przedstawiciel skarżącego - p. P. N., uczestniczył w czynnościach kontrolnych, podpisując się pod protokołem kontroli. Organ podniósł, iż w pkt. 7 protokołu zawarte zostały uwagi kontrolującego, w których stwierdzono wprost, iż ważność koncesji Nr [...] wygasła z dniem [...] stycznia 2002 r., oraz że w dniu kontroli operator nie posiadał ani nowej koncesji, ani pozwolenia radiowego legalizującego pracę nadajnika UKF FM na częstotliwości [...] MHz nadającego program T. W. Zdaniem Prezesa URTiP zamieszczenie powyższego zapisu w protokole kontroli oraz złożenie podpisu na protokole przez przedstawiciela skarżącego dowodzi, iż już w dniu kontroli strona została poinformowana o niezgodnym z przepisami prawa działaniu spółki. Protokół został podpisany jednak bez jakichkolwiek zastrzeżeń. W ocenie organu administracji z powyższego wynika, iż już w dniu przeprowadzenia kontroli skarżąca spółka miała możliwość wypowiedzenia się (ustnie lub na piśmie) w zakresie naruszeń stwierdzonych przez pracowników [...] Oddziału URTiP. Z tej przyczyny organ uznał, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że w toku przedmiotowego postępowania naruszony został przepis art. 10 § 1 k.p.a., albowiem -zdaniem Prezesa URTiP - w/w spółka posiadała wiedzę o stwierdzonych naruszeniach już podczas kontroli i w żaden sposób ich nie kwestionowała. Organ dodatkowo podniósł, iż skarżący miał możliwość wypowiedzenia się w sprawie m.in. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednakże jedyną kwestią, jaką podniosła skarżąca spółka we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, były aspekty ekonomiczne dotyczące ewentualnych strat, jakie T. Sp. z o.o. poniosłaby w wyniku wyłączenia nadajnika. Zdaniem Prezesa URTiP powyższe dowodzi również bezzasadności zarzutu strony dotyczącego niemożności wypowiedzenia się władz skarżącej spółki co do postawionych w trakcie kontroli zarzutów, ze względu na natychmiastowe wydanie decyzji pokontrolnej, co pozbawić miało skarżącą spółkę możliwości czynnego udziału w postępowaniu jaki i obrony jej praw poprzez złożenie stosownych wyjaśnień. Skarżący miał bowiem - zdaniem organu, możliwość złożenia stosownych wyjaśnień m.in. w trakcie ponownego rozpatrywania wniosku, jednak z prawa tego nie skorzystał. Z tej przyczyny organ uznał, iż nie można przyjąć, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, a tym samym zarzut naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. należy uznać za bezzasadny. Prezes URTiP nie zgodził się również z zarzutem, iż wydając decyzję z dnia [...] listopada 2002 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2002 r. nie odniósł się do naruszeń prawa procesowego zaistniałych w trakcie wydawania pierwszej decyzji, oraz, że powielił te naruszenia pomijając obowiązek wynikający z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Organ uznał, iż z uwagi na treść wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy i podniesione przez niego argumenty wyłącznie natury ekonomicznej, czynią ten zarzut niezrozumiałym, gdyż nie jest wiadomym organowi, do jakich zarzutów naruszenia prawa procesowego miałby się odnieść rozpatrując w/w wniosek, skoro strona nie sformułowała tych zarzutów. Prezes URTiP stwierdził ponadto, że z uwagi na fakt, iż skarżący w dniu przeprowadzenia kontroli nie okazał ważnego pozwolenia radiowego legalizującego pracę nadajnika, organ - mając na uwadze postanowienia przepisu art. 3 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego, miał obowiązek, na podstawie art. 120 ust. 1 cyt. ustawy wydać decyzję nakazującą wstrzymanie używania urządzenia. Zdaniem organu bezsprzeczne jest, iż w świetle w/w przepisu art. 3 ust. 4 ustawy sam fakt używania urządzenia radiowego bez wymaganego pozwolenia powoduje działanie niezgodne z prawem i skutkuje wydaniem decyzji nakładającej na dany podmiot obowiązek wstrzymania jego używania. Zdaniem Prezesa URTiP organ ten ma w tym przypadku obowiązek wydania przedmiotowej decyzji, gdyż przepis art. 120 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego nie przewiduje uznania organu administracji, co do wydania lub niewydania decyzji nakazującej wstrzymanie bezprawnej działalności. Z tej przyczyny organ uznał, iż nawet gdyby strona złożyła jakiekolwiek wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie nie miałoby to wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Jakiekolwiek wyjaśnienia strony w przypadku, gdy urządzenie radiowe używane jest bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia, nie mogłyby być uznane przez Prezesa URTiP za podstawę uchylenia decyzji nakładającej na stronę obowiązek zaprzestania działania niezgodnego z prawem. Organ uznał ponadto, powołując się w tym względzie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2001 r., wydany w sprawie sygn. akt I SA/Gd 2015/98, iż zgodnie uchylenie decyzji wywołuje jedynie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. O istotnym naruszeniu - zdaniem organu - można mówić w takiej sytuacji, że gdyby naruszenie przepisów nie miało miejsca, to prawdopodobnym byłoby wydanie decyzji o odmiennej treści. W przedmiotowej sprawie jedynym rozstrzygnięciem, jakie mógł podjąć Prezes URTiP było nakazanie skarżącej spółce wyłączenie nadajnika radiowego, albowiem decyzja o odmiennej treści byłaby niezgodna z przepisem art. 120 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 61 § 4 k.p.a. organ stwierdził, iż k.p.a. nie zawiera żadnych przepisów określających formę prawną wszczęcia postępowania z urzędu. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że za datę wszczęcia postępowania z urzędu należy uznać dzień pierwszej czynności urzędowej (procesowej), jaką podjął organ wobec strony, jeżeli brak było zawiadomienia o wszczęciu postępowania w myśl art. 61 § 4 k.p.a. (skarżący powołał się w tym zakresie na wyrok NSA z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt III SA 7955/98, oraz na wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 1262/98). Organ uznał w związku z tym, iż skoro w przedmiotowej sprawie Prezes URTiP nie dokonał zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, a pierwszą czynnością organu było przeprowadzenie kontroli, to przyjąć należy za datę wszczęcia postępowania datę przeprowadzenia kontroli. Z tej przyczyny organ uznał, że zarzut obrazy przepisu art. 61 § 4 k.p.a. jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 19 grudnia 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. podlega oddaleniu, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...], jak również poprzedzającą ją decyzja tego organu z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...], nie naruszają prawa. Przedmiotowe decyzje Prezesa URTiP nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 kpa, wskazanych przez skarżącą spółkę przepisów art. 10 § 1 kpa i art. 61 § 4 k.p.a., a ponadto art. 77 § lk.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Dokonując oceny wydanych przez Prezesa URTiP decyzji pod względem ich zgodności z prawem materialnym należy na wstępie zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 14 ust. 1 pkt 8 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych wymaga uzyskania koncesji. Jak stanowi przepis art. 14 ust. 3 tej ustawy, zakres i warunki wykonywania działalności gospodarczej podlegającej koncesjonowaniu określają przepisy odrębnych ustaw. Takimi ustawami w przypadku rozgłośni radiowych są- po pierwsze ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, której przepis art. 33 stanowi, iż podmiot rozpowszechniający programy radiowe i telewizyjne zobowiązany jest posiadać koncesję, a ponadto przepisy Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. Z dyspozycji przepisów wspomnianych ustaw wynika jednoznacznie, iż skarżąca spółka w dniu kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy URTiP rozpowszechniała program radiowy niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W niniejszej sprawie uwaga sądu administracyjnego, dokonującego oceny legalności zaskarżonych decyzji Prezesa URTiP, skupiła się przede wszystkim na przepisach ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne, albowiem unormowania tego aktu normatywnego były bezpośrednią podstawą działania organu administracji publicznej w stosunku do podmiotu skarżącego. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego używanie określonych urządzeń radiowych wymaga posiadania pozwolenia radiowego. Prezes URTiP, jako organ uprawniony do kontroli przestrzegania przepisów z zakresu telekomunikacji (vide: art. 117 Prawa telekomunikacyjnego), w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów omawianej ustawy, zobowiązany jest w świetle art. 119 do wydania decyzji określającej zakres naruszeń oraz termin usunięcia nieprawidłowości. Jak stanowi przepis art. 120 ust. 1 cyt. ustawy, w przypadku stwierdzenia używania urządzenia radiowego bez wymaganego pozwolenia lub obsługiwania tego urządzenia przez osobę nieuprawnioną, Prezes URTiP wydaje użytkownikowi urządzenia decyzję nakazującą wstrzymanie używania lub zaprzestanie obsługiwania urządzenia radiowego przez osobę nieuprawnioną. Decyzja ta - według powołanego przepisu - podlega natychmiastowemu wykonaniu. Niewątpliwie przedmiotowa decyzja wydana zostaje po uprzednim przeprowadzeniu kontroli przez upoważnionych do tego pracowników Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty. W ocenie Sądu w świetle powołanych przepisów Prawa telekomunikacyjnego organ uprawniony był do wydania w dniu [...] lipca 2002 r. decyzji zobowiązującej skarżącą spółkę do natychmiastowego wyłączenia nadajnika radiofonicznego UKF FM pracującego na częstotliwości [...] MHz w lokalizacji [...], albowiem z zebranego w toku postępowania kontrolnego materiału dowodowego wynika bezspornie, że spółka T. Sp. z o.o. rozpowszechniała w dniu kontroli program radiowy bez wymaganej prawem koncesji oraz nie posiadała owego dnia pozwolenia radiowego na używanie nadajnika radiofonicznego UKF FM. Wyniki kontroli zostały zawarte w Protokole Nr [...], pod którym podpisał się ze strony skarżącej spółki, obecny przy czynnościach kontrolnych jej pracownik P. N., Dyrektor Techniczny. Z w/w protokołu kontroli wynikało ponadto, iż kontrolowana spółka nie zgłaszała uwag do przebiegu kontroli oraz treści samego protokołu. Sąd uznał w tym względzie za w pełni wiarygodne wyniki przeprowadzonej u skarżącego przez pracowników Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty kontroli, tym bardziej że ustalenia zawarte w protokole nie były negowane przez stronę skarżącą w trakcie zarówno postępowania administracyjnego, jak również postępowania sądowoadministracyjnego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podstawową kwestią, jaką należało wyjaśnić w toku niniejszego postępowania kontrolnego sądu, był stawiany przez stronę skarżącą zarzut naruszenia prawa procesowego w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ze względu na pozbawienie strony skarżącej możliwości brania udziału w postępowaniu i obrony swoich praw. Odnośnie przedmiotowych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego, Sąd uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie w kontekście materiału zgromadzonego w toku postępowania. W ocenie Sądu z zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż nie doszło do naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. Wyrażona w tym przepisie zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym niewątpliwie nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mając to na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, że strona skarżąca została pozbawiona tych uprawnień. Z akt postępowania wynika, iż przedstawiciel skarżącego - p. Dyrektor P. N., uczestniczył w czynnościach kontrolnych, podpisując się pod protokołem kontroli. Z dokumentu tego wynika jednoznacznie, iż ważność dotychczasowej koncesji wydanej na rzecz skarżącej spółki wygasła z dniem [...] stycznia 2002 r., oraz że w dniu kontroli operator nie posiadał ani nowej koncesji, ani pozwolenia radiowego legalizującego pracę nadajnika UKF FM na częstotliwości [...] MHz nadającego program T. W. Zdaniem Sądu zamieszczenie powyższego zapisu w protokole kontroli oraz złożenie podpisu na protokole przez przedstawiciela skarżącego dowodzi, że już w dniu kontroli strona została poinformowana o niezgodnym z przepisami prawa działaniu spółki, a więc już w tym dniu miała możliwość wypowiedzenia się w zakresie naruszeń stwierdzonych przez pracowników URTiP. Strona mogła skorzystać z przysługującego jej prawa wypowiedzenia się co do materiałów i zarzutów, np. poprzez złożenie stosownej wzmianki w protokole kontroli, czy też złożenie oddzielnego pisemnego oświadczenia skierowanego do organu kontrolnego. Protokół kontroli został jednakże podpisany bez jakichkolwiek zastrzeżeń, a strona nie złożyła wspomnianego oświadczenia nie tylko we wstępnej fazie postępowania administracyjnego, ale również w toku całego dalszego postępowania prowadzonego w tej sprawie. Z tej przyczyny Sąd uznał, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że w toku przedmiotowego postępowania naruszona została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, albowiem skarżąca spółka posiadała wiedzę o stwierdzonych naruszeniach już podczas kontroli i w żaden sposób ich nie kwestionowała. Zgodzić się należy również ze stanowiskiem Prezesa URTiP, iż skarżący miał możliwość wypowiedzenia się w sprawie również w toku dalszego postępowania, m.in. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jedyną kwestią, jaką skarżąca spółka podnosiła jednakże we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, były aspekty ekonomiczne dotyczące ewentualnych strat, jakie może ona ponieść w wyniku wyłączenia nadajnika radiowego. Zdaniem Sądu powyższe dowodzi również bezzasadności zarzutu strony dotyczącego niemożności wypowiedzenia się władz skarżącej spółki co do postawionych w trakcie kontroli zarzutów, ze względu na natychmiastowe wydanie decyzji pokontrolnej, co pozbawić miało skarżącą spółkę możliwości czynnego udziału w postępowaniu jak i obrony jej praw poprzez złożenie stosownych wyjaśnień. Nie można zgodzić się również z zarzutem podniesionym w skardze, iż wydając decyzję z dnia [...] listopada 2002 r. organ nie odniósł się do naruszeń prawa procesowego zaistniałych w trakcie wydawania pierwszej decyzji, oraz, że powielił te naruszenia pomijając obowiązek wynikający z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu z uwagi na treść wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy i podniesione przez niego argumenty wyłącznie o charakterze ekonomiczno-finansowym, nie można stawiać organowi uzasadnionego zarzutu naruszenia prawa procesowego, skoro strona nie sformułowała jakichkolwiek zarzutów natury formalnoprawnej, do których Prezes URTiP zobowiązany był się odnieść w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 61 § 4 k.p.a. należy podnieść, iż określenie daty wszczęcia postępowania jest doniosłe przede wszystkim ze względu na konieczność zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu już od dnia jego wszczęcia. Trzeba zdaniem Sądu mieć na uwadze, iż kodeks postępowania administracyjnego określa wprost jedynie datę wszczęcia postępowania na żądanie strony, uznając, że jest to dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.). Kodeks nie określa natomiast daty wszczęcia postępowania z urzędu. W związku z tym należy - w ocenie Sądu, przyjąć, że jest to data podjęcia przez organ pierwszej czynności w sprawie, przy czym czynność ta powinna spełniać odpowiednie wymagania. Wobec faktu, że k.p.a. nie rozstrzyga sposobu ustalania daty wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu, za datę taką można uznać dzień pierwszej czynności urzędowej dokonanej w sprawie, której postępowanie dotyczy, przez organ do tego uprawniony, działający w granicach przysługujących mu kompetencji. W świetle materiału dowodowego należy uznać, iż w niniejszej sprawie Prezes URTiP, działając za pośrednictwem swoich upoważnionych w tym zakresie pracowników [...] Oddziału URTiP, wszczął postępowanie administracyjne w dniu przeprowadzenia kontroli. Z tej przyczyny należy uznać, iż organ, powiadamiając kontrolowany podmiot i umożliwiając jego przedstawicielowi udział w podjętych czynnościach kontrolnych, nie dopuścił się obrazy normy postępowania administracyjnego wskazanej w art. 64 § 4 k.p.a. Całkowicie nieuzasadniony jest również zarzut dotyczący braku udziału przy czynnościach kontrolnych członków Zarządu skarżącej spółki, albowiem w ocenie Sądu wystarczający jest udział przy takich czynnościach uprawnionego pracownika podmiotu kontrolowanego. W przeciwnym razie duża część kontroli dotyczących działalności spółek prawa handlowego nie mogłaby zostać przeprowadzona, co stałoby - w ocenie Sądu - w ewidentnej sprzeczności z regułami postępowania administracyjnego. Brak jest ponadto jakiegokolwiek dowodu, aby strona skarżąca w toku postępowania, na jakimkolwiek jego etapie, negowała legalność udziału w czynnościach kontrolnych ze strony dyrektora technicznego skarżącej spółki T. Sp. z o.o. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszania przez organ przepisów k.p.a. dających podstawę do wznowienia postępowania, albowiem - zdaniem Sądu - Prezes URTiP zagwarantował skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania oraz zagwarantował stronie przed wydaniem decyzji, oraz w trakcie dalszego postępowania, możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto w ocenie Sądu organ administracji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Organ nie dopuścił się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale prawidłowo zebranym przez uprawnionych kontrolerów URTiP, dokonując jego wszechstronnej oceny. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w świetle przedstawionych argumentów należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając w tym zakresie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.