II SA 4172/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak, Sędziowie NSA del. Zdzisław Romanowski (spr.), WSA Zbigniew Rudnicki, Protokolant Marlena Chmielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2004 r. przy udziale - sprawy ze skargi D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2002r. nr [...] w przedmiocie opłaty drogowej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z [...] października 2001r 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu 6 II SA 4172/03 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (SKO) zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2002r utrzymało w mocy decyzję z-cy dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w W. (ZDW) z [...] października 2001r – działającego z upoważnienia Zarządu Województwa [...]. Decyzją tą z–ca dyrektora ZDW, działając na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy z 21 marca 1985r o drogach publicznych (Dz. U. nr 14, poz. 60 ze zm.), §2 ust. 2 – tabela Lp. 1, 2, 3, 4, 6 i ust. 3, 4 oraz §9 ust. 1, 2, 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych (Dz. U. nr 51, poz. 607) w zw. z §2, 3, 4, 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 kwietnia 1999r w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44, poz. 432) i art. 104 §1 kpa, obciążył D.K. opłatą drogową, w wysokości [...] zł za przejazd w dniu [...] października 2001r pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na trasie z W. do M.. W uzasadnieniu decyzji wskazano na stwierdzone podczas kontroli przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu, stanowiących podstawę naliczenia opłaty. Przekroczenia dotyczyły nacisku na osi na drogę. W skardze na powyższą decyzję D. K. wniósł o jej uchylenie. Z treści skargi wynika, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 97 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (chodzi o ustawę z 30 sierpnia 2002r – Dz. U. nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie to toczy się na podstawie w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszoinstancyjnej stanowią m. in. przepisy §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych (Dz. U. nr 51, poz. 607). Wyrokiem z 10 grudnia 2002r (P 6/02) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność tych przepisów z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów z Konstytucją oznacza dla rozpoznawanej sprawy, iż nie mogą być one uznane za prawidłową podstawę prawną wydanych decyzji administracyjnych wymierzających skarżącemu opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w innych przepisach właściwych dla danego postępowania. Z przepisu tego wynika, że skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę prawną ostatecznej decyzji jest co do zasady powinność uchylenia takiej decyzji. Wskazać trzeba także, iż przepisem art. 82 ustawy z 1 sierpnia 1997r o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643) wprowadzono do kodeksu postępowania administracyjnego artykuł 145a stanowiący, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową, lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (§ 1) oraz że skargę w takiej sytuacji wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Stosownie zaś do art. 145 §1 pkt 1 lit b ustawy z 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle powyższego należy przyjąć, iż jest zasadą, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi występowanie w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. Skoro zatem – jak wykazano – powoływana okoliczność stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja, jest podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego (ustawową przesłanką wznowieniową), to stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, uzasadnia uchylenie tych decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego art. 145 §1 pkt 1 lit b oraz art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji wyroku.