II SA 4202/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2004r. sprawy ze skargi B. K. na z dnia [...] października 2003r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2003 roku nr [...] po rozpoznaniu odwołania B. K. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] sierpnia 2003 roku nakładającej karę pieniężną w wysokości 4500.00 złotych: 1. uchylił decyzję organu I instancji, 2. nałożył karę w wysokości 3200.00 złotych. Jako podstawę prawną decyzji, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wskazał art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 42 ust. 1, 87 ust. 1, 92 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku / Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm./, lp. 1.4.1. oraz lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym w związku z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw /Dz.U Nr 149, poz.1452/, art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 roku o czasie pracy kierowców /Dz.U. Nr 123, poz. 1354 ze zm./, § 2 ust. 2, § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz.U. Nr 150, poz. 1684 ze zm./. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowił brak u prowadzącego pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w pojeździe, w dniu [...] sierpnia 2003 roku dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej nr [...] oraz jednej z wykresówek z dnia kontroli. W zaistniałym stanie faktycznym doszło do naruszenia przepisów prawa a mianowicie art. 42 ust. 1, 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym oraz art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 roku o czasie pracy kierowców. Jego konsekwencją jest nałożona kara pieniężna w wysokości przewidzianej lp. 1.4 oraz lp. 1.11.11 załącznika do ustawy dnia 6 września o transporcie drogowym. Z dniem 28 września 2003 roku weszła w życie ustawa z dnia 23 lipca 2003 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 8 tej ustawy do spraw wszczętych a niezakończonych w dniu wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy tej ustawy. Mając na uwadze tę normę organ II instancji uchylił nałożoną karę pieniężną i orzekł o jej nałożeniu uwzględniając zmienione przepisy. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2003 roku skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego złożył B. K. [...] zaskarżając powyższą decyzję w części dotyczącej kary pieniężnej w kwocie 3000.00 złotych i wnosząc o jej uchylenie w tej części. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego a mianowicie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym przez błędną jego interpretację polegającą na tym, że karę wymierza się za wykonywanie transportu bez uiszczenia opłaty a nie za brak posiadania dowodu opłaty. Skarżący uiścił opłatę, ale nie posiadał przy sobie dowodu jej uiszczenia. Tygodniową, prawidłowo wypełniona kartę zostawił w domu. Z karą za brak tarczy tachografu się zgadza. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw. W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi. Kontrolując zaskarżona decyzję punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest trafny. Wbrew twierdzeniom skarżącego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zastosował właściwe prawo materialne i odpowiednio je zinterpretował. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji, za brak uiszczenia opłaty, za przejazd po drogach krajowych, stanowił art. 42 ust. 1, 87 ust. 1 i 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym w brzmieniu z daty wydania decyzji ostatecznej a więc z dnia [...] października 2003 roku. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że w dniu kontroli przedsiębiorca B. K. nie okazał karty opłaty za przejazd po drodze krajowej. Zgodzić się więc należy z organem, że naruszył przepis art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1ustawy o transporcie drogowym przez to, że nie uiścił wymaganej opłaty. Artykuł 42 ust. 1 ustawy wymaga uiszczenia opłaty przez przedsiębiorcę krajowego wykonującego transport drogowy na terytorium RP. Dowodem uiszczenia opłaty jest prawidłowo wypełnione, przed rozpoczęciem przejazdu, karta opłaty. Stanowi tak § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi, dowód potwierdzający uiszczenie wymaganej opłaty za korzystanie z drogi. Wobec tego, że przedsiębiorca naruszył obowiązujące, wyżej omówione przepisy, zasadnym było obciążenie go karą pieniężną. Zaskarżona decyzja odpowiada więc prawu. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie może zmienić tej oceny późniejsze dołączenie prawidłowo wypełnionej karty. Mogła ona zastać wypełniona po dacie przejazdu. Poza tym skarżący składa sprzeczne wyjaśnienia odnośnie braku karty w dacie kontroli. Z oświadczenia z dnia [...] sierpnia 2003 roku wynika, że skarżący nie posiadał przy sobie karty opłaty drogowej albowiem została ona w dokumentach, w urzędzie celnym. Gdyby tak było to uzyskanie zaświadczenia z urzędu nie powinno stanowić problemu a takowego brak. Odwołanie od decyzji wskazuje na inną przyczynę – pozostawienie w domu karty opłaty. W zaistniałej sytuacji wniosek organu, że dołączona karta jeszcze nie dowodzi, iż była zakupiona na potrzeby przewozu objętego kontrolą należy uznać za poprawny. Dodatkowo potwierdza go brak zapisu w protokole na powyższą okoliczność. Reasumując skarżący został obciążony karą pieniężną za wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.. Wysokość kary została naliczona zgodnie z załącznikiem do ustawy. W dacie wydania decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie kar pieniężnych w transporcie drogowym. Ono także przewidywało karę za naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym. Jedynie opis zdarzenia sprowadzał się do wykonywania transportu drogowego bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty. Wobec tego, że B. K. nie przedstawił skutecznego dowodu na uiszczenie opłaty organ był uprawniony do nałożenia kary a skargę jako niezasadną należało oddalić – art. 151 p.p.s.a.