II SA 4259/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. Andrzej Kuba WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant Monika Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi A.B., właściciela Zakładu Produkcyjno - Handlowo - Usługowego "B." w P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] marca 2002roku nr [...] w przedmiocie opłaty drogowej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...].06.2001 roku 2) zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz A. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 3) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości. 6IISA 4259/03 , Uzasadnienie Zastępca Dyrektora Oddziału [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 roku na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r, nr 71, poz. 838 ze zm.) i §9 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 44, poz. 432) obciążył A.B., właściciela Zakładu Produkcyjno - Handlowo - Usługowego "B." w P. opłatą drogową w kwocie [...] złotych za stwierdzony w wyniku kontroli w dniu [...] maja 2001 roku przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na drodze krajowej nr [...] w J., woj. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podano wyniki stwierdzonych podczas kontroli przekroczeń dopuszczalnych parametrów pojazdu, stanowiących podstawę naliczenia opłaty. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] marca 2002 roku Zastępcy Dyrektora Oddziału [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych. Właściciel Zakładu Produkcyjno - Handlowo - Usługowego "B." –A.B. zaskarżył ostateczną decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów. W skardze zarzucił niezgodność decyzji z prawem - art. 13 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, a także art. 2 i art. 92 Konstytucji RP. Skarżący przede wszystkim wskazywał, iż wymierzanie kar na podstawie rozporządzenia w świetle Konstytucji RP należy uznać za naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa, poza tym Państwo nie powinno nakładać na podmioty obowiązków, którym te podmioty nie mogą podołać. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Publicznych wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione w niej zarzuty za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002 roku P6/02 wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m in. §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku o opłatach drogowych (Dz. U. Nr 51 poz. 607) z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP orzekł, że §9 ust.1 pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999 roku P7/98, w którym stwierdził, że §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 roku w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Stwierdził w związku z tym, ze ustalanie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych następuje w istocie w taki sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na podstawie §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 roku w sprawie opłat drogowych, uznanego przez Trybunał za niekonstytucyjny. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych, pomimo wspomnianego wcześniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P7/98 dalej powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją. Mając to na względzie należało przyjąć, że kwestionowane przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych zostały wydane na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia ustawowego (bez ustawowego upoważnienia) i dlatego są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych. Stosownie do art. 145a §1 kpa w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast przepis art. 145 §1 pkt 1) b) ustawy z 30 VIII 2002 roku "Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi " ( Dz. U. Nr 153 p. 1270) zobowiązuje Sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 145 §1 pkt. 1) b) oraz art. 152, art. 200, 205 §2 ustawy z dnia 30 VIII 2002 roku "Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi" (Dz. U. Nr 153 p. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.