II SA 4261/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący s. del. NSA A.Kuba Sędziowie WSA E.Fronckiewicz M.Bosakirska (spr.) Protokolant M.Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie opłaty drogowej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...]grudnia 2001 r 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu 3. zasadza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowej i Autostrad na rzecz skarżącego kwotę [...] zł tytułem zwrotu wpisu sądowego. Generalny Dyrektor Dróg Publicznych decyzją z dnia [...] grudnia 2001r. na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) i na podstawie § 2 ust.2 tabela Lp. 5,1 i 5,5 w związku z § 2 ust 3 i 4 oraz § 9 ust.1 i ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51 poz.607) w związku z § 5.4 i 5.5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r.w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44 poz.432) obciążył J.G. opłatą drogową w wysokości [...] zł za przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia w dniu [...] czerwca 2001r. na drodze krajowej nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podano wyniki stwierdzonych podczas kontroli przekroczeń dopuszczalnych parametrów pojazdu, stanowiących podstawę naliczenia opłaty. J.G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie wskazanej decyzji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzja została utrzymana w mocy decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2002r. J.G. zaskarżył ostateczną decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając, że decyzja ta jest bezpodstawna. W uzasadnieniu skargi podnosił, że przewoził towar sypki /soję/, który mógł się przemieścić przy hamowaniu i podjazdach, zaś masa całkowita zestawu nie została przekroczona. Skarżący podnosił również, że zostały naruszone jego prawa konstytucyjne /art. 2 i 92 Konstytucji RP/ poprzez nałożenie na niego obowiązku, któremu nie mógł podołać, gdyż przemieszczeniu się towaru sypkiego w naczepie nie można zapobiec, a takie właśnie przemieszczenie może, przy zachowaniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, spowodować przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osie. Podnosił również, że pomiar wagi dokonany na terenie nieutwardzonym nie mógł być precyzyjny zaś przy załadunku nie ma możliwości zmierzyć nacisku na poszczególne osie. Skarżący wnosił również o wstrzymanie wykonania decyzji , podnosząc że jej wykonanie doprowadzi jego firmę do bankructwa. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] sierpnia 2002 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie uznając podniesione w niej zarzuty za nieuzasadnione. NSA postanowieniem z 22 sierpnia 2002r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji i zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na fakt, że skierowane zostało do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją RP § 9 ust.1 p.2 i ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51 poz.607). Wobec faktu, że 10 grudnia 2002 r. Trybunał Konstytucyjny rozpoznał wskazane pytanie prawne, NSA postanowieniem z dnia 14 listopada 2003r. podjął zawieszone postępowanie. Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawa podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002r., P 6/02 wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m. in. § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. o opłatach drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607) z art.2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP orzekł, że § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999r., P 7/98, w którym stwierdził, że § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dna 14 października 1996r. w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że narusza zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Stwierdził w związku z tym, że ustalanie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych następuje w istocie w taki sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia RM z dnia 14 października 1996r. w sprawie opłat drogowych, uznanego przez Trybunał za niekonstytucyjny. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych, pomimo wspomnianego, wcześniejszego wyroku TK w sprawie P 7/98 dalej powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją. Mając to na względzie należało przyjąć, że kwestionowane przepisy rozporządzenia RM z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych zostały wydane na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia ustawowego (bez ustawowego upoważnienia) i dlatego są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych. Stosownie do art. 145 a § 1 k.p.a. w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast przepis art. 145 § 1 p.1 b) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.270 ) zobowiązuje ten Sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle tej regulacji prawnej, uchylenie wskazanych decyzji jest zasadne a rozważanie dalszych zarzutów podniesionych w skardze staje się zbędne. Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 p.1 b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o niewykonywaniu decyzji sąd oparł na art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.