II SA 4262/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska, Sędziowie WSA Maria Bosakirska, del. NSA Anna Robotowska (spr.), Protokolant Aleksandra Macewicz, po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2002r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2002r 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz J.B. kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] czerwca 2002r utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] marca 2002r obciążającą p. J.B. opłatą drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu podano, że w wyniku przeprowadzonej kontroli pojazdu należącego do strony ustalono, iż pojazd ten wykonując przejazd po drodze krajowej nr [...] w dniu [...] maja 2001r był pojazdem nienormatywnym albowiem nacisk na II oś pojazdu przekraczał dopuszczalne prawem parametry o [...]kN, a na wykonanie tego przejazdu przedsiębiorca nie posiadał zezwolenia. Opłata drogowa została wymierzona w oparciu o przepis §2 ust. 2 tabela Lp. 5, 1 w zw. z §2 ust. 3 i 4 oraz §9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych. W skardze do Sądu strona domagała się uchylenia powyższej decyzji podnosząc, iż skoro dopuszczalna cała masa całkowita pojazdu nie została przekroczona, to brak było podstaw do obciążenia skarżącego opłatą drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002r, P 6/02 wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m. in. §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r o opłatach drogowych z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP orzekł, że §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999r, P 7/98, w którym stwierdził, że §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996r w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Według Trybunału Konstytucyjnego ustalenie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych następuje w istocie w taki sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na odstawie §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996r w sprawie opłat drogowych, uznanego przez Trybunał za niekonstytucyjny. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych, pomimo wspomnianego wcześniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 7/98 dalej powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją RP. Mając to na względzie należało przyjąć, że kwestionowane przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych zostały wydane na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia ustawowego (bez ustawowego upoważnienia) i dlatego są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych. Stosownie do art. 145a §1 kpa w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast przepis art. 145 §1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) zobowiązuje ten Sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle tej regulacji prawnej rozważenie zarzutów podniesionych w skardze staje się zbędne. Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit b i art. 152 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 209 w/w ustawy.