II SA 4302/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2004r. sprawy ze skargi A.C., A.P.-W., M.W. i J.W. na Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 roku Wojewoda [...] na podstawie art. 105 w związku z art. 138 § 1 pkt 3 kpa po rozpatrzeniu pisma A.C. z dnia [...] listopada 2002 roku wycofującego odwołanie z dnia [...] października 2002 roku od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2002 roku wydanej przez Starostę powiatu G. znak [...] orzekającej o aktualizacji operatu ewidencyjnego wsi S. gm. Ż., jednostki rejestrowej [...], umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podniósł, że A.C. po złożeniu odwołania od decyzji Starosty G. z dnia [...] października 2002 roku, pismem z dnia [...] listopada 2002 roku wniosła o jego "anulowanie". Pismo to, w ocenie Wojewody, jest w istocie cofnięciem odwołania. Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa ani interesu społecznego /art. 137 kpa/, postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 kpa należało umorzyć. Na decyzje Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyły A.C., M.W., J.W. i A.P.-W. wnosząc o jej uchylenie. Podnieśli, że pismem o anulowaniu odwołania, A.C. nie zmieniła stanowiska zawartego w odwołaniu. Wskazała na powody złożenia prośby o anulowanie odwołania, m.in. brak zaufania do urzędu, który przewlekał sprawę nie wyjaśniając jej istoty. Zaskarżają decyzję Wojewody [...] albowiem ta narusza prawo i uniemożliwia im dochodzenie swoich praw, co jest sprzeczne z art. 139 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W dniu 1 stycznia 2004 roku weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271/. Zgodnie z art. 97 §1 tej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw i podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi więc kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżona decyzje z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z materiału dowodowego zabranego w sprawie wynika, że A.C. złożyła odwołanie od decyzji Starosty G. nr [...] z dnia [...] października 2002 roku. Po uzyskaniu odpowiedzi z [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. o przewidywanym terminie załatwienia sprawy /rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania/złożyła, w dniu [...] listopada 2002 roku, pismo, którym wnosiła o anulowanie odwołania. Podkreśliła, że ma prawo do zaniechania działania. W obszernym uzasadnieniu pisma wskazywała na powody, dla których nie zgadza się z decyzją Starosty G., by w końcowych trzech jego akapitach podtrzymać stanowiska o anulowaniu odwołania. Zgodzić się należy z Wojewodą [...], że pismo to jest w istocie cofnięciem odwołania. Skarżąca kilkakrotnie potwierdzała ten fakt. Wniosek o "anulowanie" jest więc niczym innym jak cofnięciem odwołania. Czynność procesowa – wniesienie odwołania i cofnięcie odwołania, jest oparta na zasadzie rozporządzalności, która jednak w kwestii cofnięcia odwołania jest ograniczona. Podlega ona kontroli organu odwoławczego. W razie oceny, że prowadziłaby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny, czynność ta nie wywołuje skutku prawnego. Stanowi o tym art. 137 kpa. Cofniecie odwołania zostało więc ograniczone ze względu na naruszenie prawa lub interesu społecznego w decyzji. Skarżące twierdzą, że umarzając postępowanie odwoławcze Wojewoda [...] pozostawił w obrocie decyzję niezgodną z prawem. Nie można zgodzić się z takim twierdzeniem. Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy mimo cofnięcia odwołania poddał kontroli decyzję organu I instancji w aspekcie naruszenia prawa. Organ uznając cofnięcie odwołania za dopuszczalne przeanalizował aspekt prawny i społeczny wydanej decyzji, od której wniesiono odwołanie, o czym świadczy uznanie za dopuszczalne cofnięcie odwołania. Ocena Wojewody [...] znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Zarzuty zawarte tak w odwołaniu jak i skardze nie należą do właściwości organów prowadzących ewidencję gruntów. Wszelkie sprawy sporne dotyczące własności gruntów należą do sądów powszechnych. Sąd nie podziela zarzutów skargi jakoby zaskarżona decyzja uniemożliwiała stronom dochodzenia swoich praw. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. W razie jego zmiany skarżące zawsze będą mogły zgłosić organowi ewidencyjnemu jego zmianę. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.