II SA 4349/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA 1925/03 ze skargi A.S. na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu postanawia odrzucić skargę Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 września 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA 1925/03 w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu, odrzucił skargę A. S. na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] W uzasadnieniu wskazał, że skarga nie dotyczy innego, niż wymieniony w pkt 1-3 art. 16 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) aktu lub czynności w zakresie administracji publicznej dotyczącego przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W skardze z dnia 4 listopada 2004 r. o wznowienie postępowania A.S. zarzucił, że orzeczenie zostało wydane w wyniku "przestępczego współdziałania sędziów NSA z Szefem Służby Cywilnej polegającego na ignorowaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2002 r.", orzekającym o niezgodności art. 144 a ustawy o służbie cywilnej z Konstytucją. Wskazał również, że "Sąd wydał postanowienie nieistniejące, wydane przez sędziów wyłączonych z mocy ustawy" oraz, że skarżący został ze względu na niejawny tryb postępowania NSA pozbawiony możności działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach przewidzianych w art. 271-274 tej ustawy, wymieniających ustawowe podstawy wznowienia. Stosownie do treści art. 280 § 1 ww. ustawy Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań, Sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Badając skargę pod tym kątem należy stwierdzić, że została wniesiona w terminie, jednakże nie opiera się na żadnej z wymienionych w ww. przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawie wznowienia. Zarzut, że orzeczenie zostało uzyskane w wyniku przestępstwa jest gołosłowny i nosi znamiona pomówienia, a nadto, zgodnie z treścią art. 274 ww. ustawy, można żądać wznowienia z powodu przestępstwa jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba, że postępowanie karne nie może być wszczęte lub, że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Stosownie zaś do treści art. 272 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, w rozpatrywanej sprawie od 31 grudnia 2002 r. W odniesieniu do okoliczności, że orzeczenie zostało wydane przez sędziów podlegających wyłączeniu z mocy ustawy należy stwierdzić, że nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 18 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co się zaś tyczy zarzutu pozbawienia skarżącego możności działania, to jest on całkowicie bezpodstawny, albowiem w dacie wydawania orzeczenia przepisy ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, odsyłające w sprawach nieuregulowanych w ustawie do Kodeksu postępowania cywilnego, dopuszczały możliwość wydania orzeczenia na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 271, 272, 273 § 1 pkt 2, 274 i 277 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.