II SA 4394/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Asesor WSA Janusz Walawski Protokolant Magda Magdoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi K.O. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] października 2003 r. [...] Dyrektor Izby Celnej w W., na podstawie art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 ze zm.) oraz art. 437 § 1 Kodeksu postępowania karnego, utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia[...] października 2003 r., którym umorzył postępowanie dyscyplinarne wobec p. K. O.. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie obowiązków służbowych ponoszą wyłącznie funkcjonariusze celni. Ponieważ p. K. O. decyzją z dnia [...] września 2003 r. został zwolniony ze służby, prowadzenie postępowania dyscyplinarnego stało się bezprzedmiotowe. Organ wyjaśnił jednocześnie, że okoliczność, iż wobec p. K.O. (mylnie wskazano nazwisko p. P.K.) prowadzone jest postępowanie karne, nie ma wpływu na wydane postanowienie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi p. K. O. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem, albowiem rozstrzygnięcie odnośnie postępowania dyscyplinarnego powinno nastąpić po zakończeniu postępowania karnego prowadzonego wobec skarżącego przez Sąd Rejonowy w C.. Skarżący wyjaśnił, że został zwolniony ze Służby Celnej oraz, że na decyzję o zwolnieniu złożył skargę do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641) odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie obowiązków służbowych ponoszą funkcjonariusze celni. W myśl art. 10 ust. 1 wymienionej ustawy stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje z dniem mianowania. Stosunek służbowy ustaje natomiast w przypadkach wymienionych w art. 25 i art. 26 ustawy. Skarżący z dniem [...] września 2003 r. został zwolniony ze służby celnej na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8 a ustawy, tj. z powodu wniesienia wobec niego aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa, ściganego z oskarżenia publicznego. Oznacza to, że z wymienionym dniem skarżący przestał być funkcjonariuszem celnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy rozdziału 12 ustawy, regulujące odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariuszy celnych. Trafnie zatem Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, iż dalsze prowadzenie postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego, z uwagi na to, że przestał być funkcjonariuszem celnym, stało się bezprzedmiotowe. O tym, że postępowanie dyscyplinarne przewidziane w ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej dotyczy wyłącznie czynnych funkcjonariuszy, świadczy także Katalog kar dyscyplinarnych zawartej w art. 63 ust. 1 pkt 1-7 ustawy. Rodzaj kar wymienionych w przepisie wskazuje, że mogą one spełniać swoją funkcję represyjną tylko w odniesieniu do funkcjonariuszy pozostających w służbie. Także w mającym zastosowanie rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego i dyscyplinarnego przyśpieszonego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych w stosunku do funkcjonariuszy celnych (Dz. U. Nr 156, poz. 1520), stwierdza się, że jego przepisy mają zastosowanie tylko do funkcjonariuszy celnych. Reasumując trzeba powiedzieć, że skoro ustawa o służbie celnej oraz przepisy wykonawcze nie przewidują możliwości prowadzenia postępowania dyscyplinarnego po ustaniu stosunku służbowego funkcjonariusza celnego, zaszła przesłanka do umorzenia postępowania z chwilą utraty przez skarżącego atrybutu funkcjonariusza. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.